Chapter 6

Chapter 6

ความมืดของค่ำคืนคืบคลานเข้ามาทาบทับผืนทรายเร็วกว่าที่คิด แสงแดดสีแสดแสงสุดท้ายถูกม่านฝุ่นทรายสีส้มอิฐบดบังจนทอดแสงสลัวผ่านกระจกสีของพระราชวังโบราณ นลินาก้าวทอดถอนลมหายใจช้า ๆ ขณะเดินตามยาซีราไปตามระเบียงทางเดินหินอ่อนขัดมันที่ทอดยาวราวกับไร้จุดสิ้นสุด เสาหินทรายสลักลวดลายเครือเถาอาหรับสลับกระเบื้องโมเสกสีน้ำเงินและทองคำ สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันหอมที่ติดอยู่ตามแนวผนัง นลินากวาดสายตามองความอลังการอันยิ่งใหญ่ เงียบสงบ ทว่ากดดันอย่างประหลาด ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านโถงกว้าง เสียงส้นรองเท้าของเธอ

ตกกระทบพื้นหินดังกังวาน กึก กึก ชวนให้รู้สึกว่าตัวเองช่างบอบบางและแปลกแยกจากสถานที่แห่งนี้เหลือเกิน

“ฝั่งนู้นคือสวนหินและน้ำพุกลางวังค่ะ” ยาซีราผินหน้ามาบอก ชี้มือไปยังลานกว้างเปิดโล่งที่มีเสียงน้ำตกกระทบอ่างหินอ่อนดังกังวานแว่วมา

“แม้ข้างนอกพายุจะแล้งแค่ไหน แต่ระบบกักเก็บน้ำใต้ดินของอัลซาฮาราไม่เคยแห้ง ท่านชีคใส่ใจเรื่องนี้มาก”

นลินาหยุดยืนมองผ่านช่องหินโค้ง แสงไฟจาง ๆ จับที่ผิวน้ำฉ่ำเย็น กลิ่นดินเปียกชื้นผสมกลิ่นดอกมะลิราตรีที่เพิ่งบาน ส่งกลิ่นหอมจรุงใจลอยมาปะทะเข้ากับลมแล้งภายนอกอย่างน่าประหลาด โลกสองใบถูกกั้นไว้เพียงกำแพงหนาปึ้กชั้นเดียว ฝั่งหนึ่งคือทะเลทรายอันดุร้ายแผดเผาอีกฝั่งคือวิมานทองคำที่ถูกเนรมิตขึ้นด้วยอำนาจและมหาศาลแห่งทรัพย์สิน

“เขายังไม่กลับมาใช่ไหม?” นลินาเอ่ยถามขึ้นมาเรียบ ๆ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้ฉายแววรอคอย สายตาจับจ้องที่เงาหอคอยสูงด้านนอก

ยาซีราชะงักเท้า ช้อนสายตามองนลินาพลางอมยิ้มบาง ๆ

“ยังค่ะ ตาริกยังไม่ได้ส่งสัญญาณม้าเร็วเข้ามาเลย พายุทรายฝั่งตะวันตกคงหนักน่าดู แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ ท่านชีคคุ้นเคยกับมรสุมพวกนี้ยิ่งกว่าใคร”

นลินาไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินต่อ หลุบสายตาลงต่ำมองลวดลายเฮนน่าสีน้ำตาลเข้ม ที่บัดนี้ลอกแป้งออกหมดแล้ว เหลือเพียงรอยวาดรูปกุหลาบฝังลงบนผิวกาย สัมผัสเย็นเยียบของเครื่องประดับเงินที่ยาซีราสวมให้บนข้อมือสั่นกระพือเบา ๆ ตามจังหวะการเดิน ยาซีรานำเธอเลี้ยวลงสู่บันไดหินวงกลมที่ทอดยาวลงสู่ชั้นใต้ดิน อุณหภูมิที่เคยเย็นฉ่ำกลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นพร้อมกลิ่นอายที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง กลิ่นควันไม้สนโอมังกลิ่นหอมขื่น กลิ่นเนื้อแกะย่างเนย และกลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นอย่างลูกผักชี ยี่หร่าและกานพลู โชยเตะจมูกจนนลินาต้องสูดหายใจเข้าเบา ๆ กลัวว่าจะสำลักเอาได้ บรรยากาศในครัวหลวงขนาดใหญ่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความวุ่นวายที่ถูกระเบียบ เสียงกระทะโลหะกระทบกันดังแกร๊ง เสียงสับหมูสลับเนื้อบนท่อนไม้หนา และเสียงน้ำมันเดือดพล่านในหม้อดินเผา หญิงชาวเบดูอินและชายวัยกลางคนนับสิบยี่สิบชีวิตในชุดผ้ากันเปื้อนสีเข้มกำลังง่วนอยู่กับหน้าที่ของตนเอง

“คุณนลินา?” น้ำเสียงแหบแห้งแต่ทรงอำนาจของฟาริดาดังขึ้นจากมุมครัวใหญ่ หญิงชราในชุดอาบายะห์สีน้ำเงินเข้มกำลังยืนคุมหม้อต้มทองเหลืองใบยักษ์ที่มีควันพุ่งฉุย ฟาริดาหันมามองนลินา สายตาคู่คมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า หยุดอยู่ที่ลวดลายเฮนน่าบนหลังมือของเธอชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากเหี่ยวย่นจะยกขึ้นนิดหนึ่ง

“ยาซีราพาซนอะไรอีกละสิถึงลงมาถึงนี่?” ฟาริดาเอ่ยพลางใช้ทัพพีไม้ด้ามยาวคนน้ำซุปสีเหลืองทองในหม้อ

“หนูไม่ได้ซนนะคะท่านน้า!” ยาซีราทำหน้ายู่

“หนูแค่พาคุณนลินามาเดินแก้เบื่อ แล้วก็...” ยาซีราหันมาสะกิดแขนนลินาเบา ๆ

“คุณนลินาอยากเห็นอาหารค่ำคืนนี้ค่ะ”

นลินาเลิกคิ้วเล็กน้อย รู้ทันทีว่าสาวน้อยแอบอ้าง แต่เมื่อสบตากับฟาริดาที่กำลังมองมาอย่างพิจารณา เธอจึงก้าวเข้าไปใกล้หม้อทองเหลืองใบนั้น กลิ่นหอมฉุนของหญ้าฝรั่นและลูกกระวานลอยอบอวลจนคอแห้ง

“นี่คือ...” นลินาถาม นัยน์ตามองน้ำซุปที่กำลังเดือดปุด ๆ

“มันซาฟ (Mansaf)” ฟาริดาตอบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นภาคภูมิใจ

“เมนูโบราณของชาวทะเลทราย เนื้อแกะเคี่ยวกับโยเกิร์ตแห้งและเครื่องเทศนานาชนิด เคี่ยวนานห้าชั่วโมงจนเนื้อล่อนออกจากกระดูกและนี่คือเมนูโปรดของท่านชีค”

นลินามองเนื้อแกะชิ้นโตที่กำลังเดือดปุด ๆ อยู่ในน้ำซุปแสนเข้มข้น

“ท่าทางจะทำยากนะคะ”

“ทำยาก แต่ถ้าคนกินได้ทานตอนที่เพิ่งเหน็ดเหนื่อยกลับมาจากกลางพายุ มันจะช่วยเติมกำลังได้ดีที่สุด” ฟาริดาหันไปหยิบถ้วยไม้เล็ก ๆที่บรรจุอัลมอนด์อบและเมล็ดสนทองคำ ยื่นส่งให้นลินา

“อยากลองช่วยไหมล่ะแม่สาวเมืองหลวง? งานง่าย ๆ แค่คั่วเมล็ดสนพวกลูกพวกนี้ในเนยจีให้เหลืองทอง ไม่ให้ไหม้”

นลินามองถ้วยไม้ในมือ สลับกับสายตาที่เต็มไปด้วยคำท้าทายจาง ๆ ของหัวหน้านางกำนัล เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่นึกถึงความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆที่ฝังอยู่ในอกตั้งแต่เมื่อเช้า นลินาก้าวเข้าไปยืนหน้ากระทะเหล็กทรงกลมขนาดเล็กบนเตาถ่าน กลิ่นควันถ่านไม้และเนยร้อน ๆ ลอยขึ้นมาแตะจมูกทันที เธอกระชับแขนเสื้อขึ้นอย่างคล่องแคล่ว มือบางค่อย ๆ เทเมล็ดสนลงไปในกระทะที่เนยกำลังจะละลาย เสียง ซ่า เบา ๆ ดังก้อง พร้อมกลิ่นหอมมันของเนยที่ลอยฟุ้ง นลินาใช้ตะหลิวไม้คนเมล็ดสนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สายตาจดจ้องมองสีของเมล็ดพืชที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีครีมเป็นสีน้ำตาลทองอย่างใส่ใจ

ฟาริดายืนมองพฤติกรรมนั้นอยู่ข้าง ๆ จังหวะการเคลื่อนไหวที่พิถีพิถันของนลินาทำให้หัวหน้านางกำนัลเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง

“มือเบาใช้ได้เลยนี่ นึกว่าพวกคนเมืองจะทำเป็นแต่จับเข็มเย็บผ้า”

“ฉันชอบทำอาหารค่ะ” นลินาตอบเรียบ ๆ โดยไม่ละสายตาจากกระทะ

“เวลาที่ใจลอย การโฟกัสกับอะไรที่อยู่ตรงหน้า มันช่วยให้หยุดคิดเรื่องที่ไม่ควรคิดได้ดีค่ะ”

ฟาริดาหลุดยิ้มในลำคอ เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้นเบา ๆ

“คิดเรื่องอะไรล่ะ? คิดเรื่องทางกลับบ้าน หรือคิดเรื่องคนที่ยังไม่กลับมาจากมรสุม?”

คำถามตรงไปตรงมาทำให้นลินาชะงักมือไปเสี้ยววินาที ตะหลิวไม้ในมือหยุดเคลื่อนไหวจนเนยเริ่มส่งกลิ่นหอมจัดขึ้น นลินารีบคนต่อทันทีหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งระลอก เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ฉันแค่กังวลเรื่องพายุข้างนอกค่ะ ถ้ามันไม่สงบ ฉันก็คงยังไปสถานทูตไม่ได้”

“งั้นหรือ?” ฟาริดายักไหล่ ยื่นมือไปยกลูกหม้อดินเผาออกจากเตา

“ตาริกบอกว่าพายุฝั่งโน้นเริ่มเบาลงแล้ว คนของท่านชีคไม่เคยหลงทางในทะเลทรายหรอก โดยเฉพาะเวลาที่มีสิ่งสำคัญรออยู่ที่วัง”

นลินาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอตักเมล็ดสนสีเหลืองทองกรอบขึ้นพักบนจานทองเหลือง กลิ่นหอมหวนของเนยและธัญพืชกรอบใหม่ลอยเตะจมูก รสชาติหวานมันของมันซาฟที่ฟาริดาตักให้เธอชิมแตะโคนลิ้น กลิ่นเข้มข้นของเครื่องเทศและความนุ่มลิ้นของเนื้อแกะละลายในปากอย่างน่าอัศจรรย์ เป็นรสชาติที่ดุดัน ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยตัวตนของผืนทรายนี้อย่างแท้จริง

เสียงสัญญาณจากระฆังหินด้านบนดังกังวานขึ้นสามครั้งเหง่ง... เหง่ง... เหง่ง...เสียงกึกก้องนั้นทำให้ความวุ่นวายในครัวหยุดชะงักลงชั่วครู่ ยาซีราที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ยืดตัวขึ้นทันที นัยน์ตาสุกใสเป็นประกาย

“ขบวนม้าเร็วเข้าประตูวังแล้วค่ะ!”

นลินานิ่งไป ลมหายใจอุ่น ๆ ถอนยาวออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอหลุบสายตามองจานเมล็ดสนในมือที่เพิ่งทำเสร็จ หัวใจที่เคยสงบกลับมารู้สึกสั่นไหวและตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดทั้งวัน กำลังจะกลับมาเผชิญหน้ากับเธอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้