Chapter 4

Chapter 4

เสียงลมมรสุมทรายยามบ่ายหวีดหวิวดังแว่วมาจากภายนอกปะทะกับกำแพงดินเหนียวหนาปึ้กของพระราชวัง แต่ภายในห้องโถงทำงานส่วนองค์ของชีคท่านชีคคาลิล กลับมีเพียงความเงียบสะกดและกลิ่นควันกำยานหอมปะปนกับกลิ่นกฤษณาที่ลอยเอื่อยออกจากเตาเผาโลหะสลักลาย

นลินานั่งอยู่บนโซฟาบุนวมกำมะหยี่สีแดงเลือดหมู นิ้วเรียวของเธอเขี่ยขอบแก้วกระเบื้องเนื้อดีไปมา ชากระวานร้อนกรุ่นส่งกลิ่นฉุนกึกแต่ลิ้นของเธอกลับรับรู้เพียงรสชาติที่ขมติดโคนลิ้น เธอพยายามจะไม่มองไปทางโต๊ะทำงานไม้แกะสลักขนาดใหญ่ ที่ซึ่งท่านชีคคาลิลกำลังนั่งตรวจเอกสารราชการด้วยท่วงท่าที่ดูสงบนิ่ง ร่างสูงในชุดโต๊บสีขาวบริสุทธิ์ทับด้วยเสื้อคลุมขอบทองดูโดดเด่นและทรงอำนาจ จนยากจะละสายตา

เสียงเคาะประตูไม้สักดังขึ้นสามจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวสีเข้มจัดในชุดเครื่องแบบองครักษ์เต็มยศจะก้าวเข้ามา เขาคือ ตาริก มือขวาคนสนิทผู้มีแววตาดุดันและรอยแผลเป็นยาวตลอดโหนกแก้มซ้าย ตาริกเอามือขวาทาบอก ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยต่อหน้าชีคแห่งอัลซาฮารา

“ท่านชีค เรื่องทางชายแดนฝั่งตะวันตก เรียบร้อยแล้วครับ”

ท่านชีคคาลิลไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารในทันที นิ้วยาวเรียวของเขารอจังหวะพลิกหน้ากระดาษช้า ๆ เสียงกระดาษหนาสีหม่นสะบัดดังพรึบ ชัดเจนในความเงียบ

“วิกเตอร์ อาร์โนลด์?”

นลินาชะงักมือที่กำลังจับแก้วชา ชาในแก้วกระเพื่อมเป็นระลอกเล็ก ๆ เธอหันไปมองตาริกโดยอัตโนมัติ สายตาสลอนไปด้วยความประหลาดใจและตื่นตระหนก ตาริกปราบสายตามองนลินาเพียงเสี้ยววินาที นัยน์ตาขององครักษ์หนุ่มช่างดูไร้ความรู้สึก แต่กลิ่นอายแดดและกลิ่นฝุ่นทรายแห้ง ๆ ที่ติดมากับเสื้อคลุมของเขา บ่งบอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งกลับมาจากภายนอกวัง

“เขายังมีชีวิตอยู่ครับ แต่บ่อนการพนันฝั่งนู้นปิดสัญญาหนี้ทั้งหมดแล้ว ทรัพย์สินที่เขาฉ้อโกงไป รวมถึงเอกสารของคุณนลินาถูกยึดคืนมาได้ทั้งหมด” ตาริกก้าวเข้ามาข้างหน้า ยื่นกล่องไม้สลักลายใบเล็กลงบนโต๊ะของท่านชีคคาลิล เสียงกล่องกระทบไม้ดังกึก นลินาลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความตกใจ กระโปรงยาวพลิ้วไหวตามแรงขยับ

“คุณ คุณส่งคนไปจัดการวิกเตอร์เหรอคะ?”

ท่านชีคคาลิลค่อย ๆ วางปากกาหมึกซึมในมือลงบนแท่นหินอ่อน เขาปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเบือนสายตาคมกริบมามองเธอ จังหวะการหายใจของเขาราบเรียบสม่ำเสมอ ไร้ร่องรอยความตื่นเต้นหรือกังวล

“ทำไมหรือ? เจ้าเสียดายหุ้นส่วนแบบนั้นหรืออย่างไร?”

“ไม่ใช่เสียดาย!” นลินาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ลมหายใจของเธอเริ่มกระชั้นขึ้นด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งงุนงง สับสน และหวาดหวั่นในอำนาจของชายตรงหน้า

“แต่นั่นมันเรื่องของฉัน! ฉันไม่ได้ขอให้คุณไปยุ่ง และคุณไม่มีสิทธิ์ไปจัดการใครตามใจชอบแบบนี้!”

ตาริกขยับตัวเล็กน้อยเพื่อก้าวขึ้นมาขวางตามสัญชาตญาณองครักษ์ แต่มือหนาของท่านชีคคาลิลยกขึ้นปรามเบา ๆ ตาริกจึงชะงักแล้วถอยกลับไปยืนสงบนิ่งที่เดิม

“ตาริก...” ท่านชีคคาลิลเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานของนลินาที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะความโกรธ

“เล่าให้เธอฟังทีสิว่าเพื่อนร่วมงานของเธอวางแผนจะทำอะไรต่อ หลังจากที่ทิ้งเธอไว้กลางพายุทราย”

ตาริกค้อมหัวรับคำ น้ำเสียงของเขาค่อนข้างที่จะกระด้างและเย็นชา

“นายวิกเตอร์รับเงินมัดจำจากกลุ่มค้ามนุษย์ชายแดนไปแล้วครึ่งหนึ่งครับคุณนลินา เขาสัญญาว่าจะส่งตัวคุณไปที่ตลาดมืดในอีกสองวัน หากท่านชีคไม่ส่งคนไปสกัดขบวนและล้อมจับบ่อนการพนันนั้นไว้ คืนนี้คุณคงไม่อยู่ในสภาพที่จะมานั่งเถียงกับท่านชีคได้หรอกครับ” คำพูดของตาริกเหมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจของนลินา แผ่นหลังของเธอเย็นวาบ ลมหายใจสะดุดกึก รสขมในคอเมื่อครู่กลับกลายเป็นความอับจนถ้อยคำ ขาเรียวของเธอสั่นน้อย ๆ จนต้องถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะเล็กใกล้ ๆ

วิกเตอร์ คนที่เธอเคารพและไว้ใจมาตลอดหลายปี คิดจะขายเธอเหมือนสิ่งของ ท่านชีคคาลิลปัดมือให้ตาริกออกไปจากห้อง มือขวาคนสนิทก้มศีรษะทำความเคารพ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไป บานประตูไม้สักปิดลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งความเงียบอันหนักอึ้งไว้ระหว่างคนสองคน ท่านชีคคาลิลยันตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่เดินข้ามห้องเข้ามาหาเธอช้า ๆ เสียงก้าวเท้า สวบ สวบ บนพรมหนานุ่มชวนให้หัวใจของนลินาเต้นระทึก เขายื่นมือไปเปิดฝากล่องไม้บนโต๊ะ ดึงพาสปอร์ตไทยและกระเป๋าเงินของเธอออกมายื่นมันมาตรงหน้าเธอ

“ของของเจ้า...” ท่านชีคคาลิลพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดจากความแข็งกร้าวเมื่อครู่ กลายเป็นน้ำเสียงลุ่มลึกที่มีกระแสหยอกเย้าและเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ลึก ๆ

“รวมถึงหนังสือสัญญาฉบับใหม่ที่วิกเตอร์เซ็นยกหุ้นทั้งหมดในห้องเสื้อที่กรุงเทพฯ ให้เป็นชื่อเจ้าเพียงผู้เดียวโดยไม่มีเงื่อนไข”

นลินามองพาสปอร์ตในมือของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาสีน้ำตาลเข้มที่บัดนี้แพรวพราวไปด้วยประกายไฟแห่งเสน่หา

“คุณ...คุณทำแบบนี้ทำไมคะ คุณช่วยฉันมากมายขนาดนี้ทำไม คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะท่านชีค?”

“เราบอกแล้วไง...” ท่านชีคคาลิลขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงฝ่ามือกั้น กลิ่นไม้กฤษณาและไอร้อนจากผิวกายของเขาโอบล้อมเธอไว้อีกครั้ง

“ในอัลซาฮารา ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยไม่มีสิ่งตอบแทน”

นลินาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมกำลังใจที่เริ่มรวนเร

“ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นมาจ่ายค่าตอบแทนให้คุณหรอกนะคะท่านชีคคาลิล”

“เงิน?” ท่านชีคคาลิลหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบเสน่ห์ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ เขาวางเอกสารและพาสปอร์ตลงบนโต๊ะด้านหลังเธอ ยื่นมือหนาไปแตะที่เอวบางของเธอเบา ๆ นลินาสะดุ้งนิด ๆ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะจนไร้ทางถอย

“เจ้าคิดว่าคนอย่างท่านชีคคาลิล อัลฟาริส ต้องการเงินของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” นิ้วเรียวยาวของเขาค่อย ๆ ไต่ขึ้นตามลำตัว เชิดคางมนของเธอขึ้นมาประสานสายตากับเขาตรง ๆ ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาเกือบจะสัมผัสกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนจัดของเขารดรินลงบนริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกของเธอ

“แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ?” นลินากระซิบเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้

“เราเป็นนักธุรกิจนลินา และเป็นเพลย์บอยที่เจ้าพวกฝรั่งชอบเรียกกันด้วย” ท่านชีคคาลิลเอียงคอ ยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้หัวใจของนลินาเต้นรัวราวมองเห็นพายุหมุนกลางทะเลทราย

“เมื่อเราลงทุนทำลายศัตรูให้เจ้า เอาคืนคนที่ทรยศเจ้า และปกป้องเจ้าจากอันตราย เราย่อมต้องทวงรางวัลที่คุ้มค่า”

“ฉัน...”

“รางวัลของเรา...” ท่านชีคคาลิลโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากของเขาประทับลงเบา ๆ บนมุมปากอิ่มของเธอ ไม่ใช่จูบที่รุนแรง แต่เป็นสัมผัสแช่นิ่ง แผดเผา และออดอ้อนอยู่ในทีเดียว นลินาเผลอกลั้นหายใจนิ้วมือบางกำเกร็งเสื้อคลุมขอบทองบนอกของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว

“คือการที่เจ้าต้องนั่งทานอาหารเย็นกับเราทุกมื้อ ยิ้มให้เราเมื่อเรามอง และเลิกคิดเรื่องจะหนีไปจากอ้อมกอดของเราได้เลย”

เขากระซิบประโยคสุดท้ายชิดผิวหูของเธอ ก่อนจะประทับจูบเน้นหนักลงบนแก้มเนียนอีกครั้ง ความนุ่มนวลและหลงใหลที่ส่งผ่านสัมผัสนั้น ลึกซึ้งเสียจนนลินารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงไปในผืนทรายนุ่มที่ไม่มีวันโผล่หัวขึ้นมาได้อีกต่อไป