บทที่2.คนข้างห้อง... 1

“ยัยบ้า...สักวันเถอะ พ่อจะเล่นให้คลานลงจากเตียง ข้อหามายั่วแม้แต่ตอนหลับตา!!” ชายหนุ่มกระแทกเสียงฉุนๆ เขาโมโหตัวเองและโมโหคนข้างห้อง แต่สาวเจ้าไม่รู้เรื่องรู้ราว เธอหลับสนิทลึกสุดๆ ไม่รับรู้แม้แต่ว่าตัวเองถูกเอาไปทำมิดีมิร้ายในความฝัน

ชายหนุ่มพยายามข่มตาหลับหลังปลดปล่อยความต้องการไปบ้างแล้ว...แต่...ก็เหมือนเดิม...ไอ้ที่เคยสงบได้ตามใจสั่ง มันกลับดื้อไม่ฟังคำสั่งเขาเสียแล้วสิ ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่ง เขาก้มมอง ‘น้องชาย’ กลางหว่างขา แล้วจึงแยกเขี้ยวใส่เมื่อมันยังแข็งชันไม่ได้สลดลงอย่างที่ต้องการสักนิด

วิลเลี่ยมกระโจนลงจากเตียง เขากระแทกปลายเท้าแรงๆ คว้าเสื้อผ้าจากตู้ไม้เก่าๆ ขึ้นมาสวมทับบนร่างกาย แล้วจึงเปิดประตูออกไปด้านนอก เมื่อไม่สามารถหลับได้ก็ออกไปท่องราตรีแก้อาการกระสับกระส่าย..ยังดีเสียกว่ามานอนฮึดฮัดอยู่ตรงนี้...

แสงไฟวิบวับ ในคลับโทรมๆ ไม่ไกลจากที่พัก วิลเลี่ยมทรุดตัวลงนั่ง บนเก้าเหล็ก เขาสั่งเบียร์แก้วใหญ่มากินแก้กระหาย ชายหนุ่มซดน้ำที่มีแอลกอฮอล์เจือปนอยู่อย่างมาก เขาดื่มอักๆ แบบไม่กลัวเมา เมื่อภายในร่างกายรุ่มร้อนอยากจะหาที่ปลดปล่อย แต่มันติดตรงที่ว่าไม่มีคนที่ตัวเองต้องการ สาวน้อยสาวใหญ่ รุ่นดึกและรุ่นกระเตาะ สาวเจ้าวนไปเวียนมาส่งสายตายั่วเย้า ทอนสะพานคอนกรีตเสริมใยเหล็กให้ด้วยซ้ำ แต่หนุ่มหล่อนัยน์ตาวาววับกลับไม่เล่นด้วย เขากระดกแก้วเบียร์ไม่ได้สนใจใคร แต่ละนางจึงพกความผิดหวังกลับไป แต่ก็ไม่วายชำเรืองมองมายังชายหนุ่มบ่อยๆ แต่ก็เหมือนเดิม วิลเลี่ยมไม่ได้สนใจใครเลย เขาดื่ม และดื่ม เท่านั้น!!

“ยัยบ้า..นางแม่มด ยัยผู้หญิงคร่ำครึ เสียงเหมือนเป็ดออกลูก แกว๊กๆ” เสียงบ่นพึมพำ แถมท้ายด้วยเสียงร้องของเป็ด มันฝังอยู่ใต้จิตใจของชายหนุ่ม เพราะก่อนที่เขาจะสติหลุดมีแต่ภาพและเสียงของจอมขวัญเต็มหัวสมองไปหมด

“ลูกพี่บาร์จะปิดแล้วครับ ...อีก10นาที” เวลาเที่ยงคืนกว่าๆ บาร์เทนเดอร์รูปหล่อสะกิดเรียกวิลเลี่ยมที่ยังคงกระดกแก้วเบียร์ไม่หยุด

“อ้าววว จาปิดแล้วเหรอออ ยังม่ายยยยมาวเลยยย” เขาลากเสียงยาวๆ ตอบกลับ หยี๋ตามองย้อนแสงไฟ และบ่นพึมพำ

“ไม่มีคนเมาคนไหนยอมรับว่าตัวเองเมาหรอกครับ ผมจะเก็บร้านแล้วก็ปิดร้าน ลูกพี่เช็คบิลเลยไหมครับ?”

“อืมมมม ด้ายยยย จัดมาขอเบียร์หิ้วหนึ่งด้วยยยย จาอาวววไปกินต่อที่บ้านนนน” เสียงยานคางตอบกลับชายหนุ่มควานหากระเป๋าสตางค์แล้วจึงล้วงบัตรเครดิตให้

“จังยังกินอีกหรือลูกพี่แค่นี้ก็แย่แล้วนา”

“ไหววววว สำบายยยยมากกกก” ศีรษะได้รูปส่ายด๊อกแด๊ก ลำตัวโอนไปเอนมา

“ตามใจบ้านอยู่ไกลไหมล่ะเดี๋ยวผมไปส่งให้” น้ำใจอันดีที่แสนหายากในเมืองใหญ่ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีเหลืออยู่

“กลับเองได้ ไหวววอยู่ไม่ต้องห่วงไอ้น้องงงงง”

มือแข็งแรงรับหีบเบียร์หนีบไว้ใต้วงแขน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินสะเปะสะปะจากไปพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำ...

“ปาตูมานหายไปไหนว้า...ก่อนจาออกปายยยมานอยู่ตรงนี้นี่” วิลเลี่ยมบ่นแล้วบ่นอีก มือใหญ่คลำกำแพงห้องและควานหาประตูห้องตัวเองแต่มันไม่ใช่ตำแหน่งประตู ต่อให้หาจนตายก็คงไม่เจอ

โค๊รม!!! ปลายเท้าของวิลเลี่ยมสะดุดถังขยะหน้าห้องจนล้มกลิ้งเสียงดังลั่นกลางดึก

เฮือก!! จอมขวัญสะดุ้งตื่นกลางดึก เธอกระพริบเปลือกตาปริบๆ และเงี่ยหูฟังเสียงดังโครมครามบริเวณหน้าห้องพัก ‘ใคร?’ มาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ

“ปาตูมานหายยยไปหน่ายยยยหว่า”

หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน เธอขมวดคิ้วและสบถด่าคนที่กำลังสร้างความรำคาญให้กับเธอและเพื่อนห้องข้างเคียง “ไอ้บ้านี่...รำคาญจริง!!” มือเรียวสะบัดผ้าห่มบนตัวออกไปแรงๆ และเดินกระทืบเท้าปึงปัง กระชากประตูเปิดและสาดเสียงเข้มๆ ใส่ ด่าคนขี้เมาที่กำลังโวยวายโดยไม่เกรงใจคนอื่น

“คุณ!! เมาก็เข้าไปนอนในห้อง มายืนโวยวายเสียงดังหน้าห้องทำไมคะ คนจะหลับจะนอน”

“ครายยย หาปาตูห้องให้หน่อยยย ไม่รู้มานย้ายไปอยู่ตรงไหนหาไม่เจอออออ” เสียงยานคางกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยหึ่ง จอมขวัญเบ้ปากและปิดประตูห้องตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปดึงร่างกายของชายหนุ่มที่ยืนโอนไปเอนมาแรงๆ ฉุดกระชากเขาตรงไปยังประตูห้องที่อยู่ไม่ไกล เพียงแต่วิลเลี่ยมหาไม่เจอ

“อยู่ตรงนี้ ไปงมอะไรตรงถังขยะ เข้าไปนอนแล้วหุบปากด้วยนะ ฉันจะนอน...พรุ่งนี้ต้องทำงาน”

“ไขให้หน่อยเส้...มองหารูไม่เจอ ช่วยหน่อยน๊า” วิลเลี่ยมตาพร่า เขามองเห็นยัยตัวยุ่งเต็มไปหมดภาพเบลอๆ ซ้อนทับไปทับมา

ชิ!! เธอกระชากพวงกุญแจจากมือใหญ่และไขประตูหน้าห้องให้เขาอย่างกระแทกกระทั้น พอประตูเปิดผู้ชายแปลกหน้าขี้เมาก็เซหลุนๆ เข้าหาเธอจนล้มกลิ้งเข้าไปภายในห้องโดยมีร่างหนาหนักซ้อนทับอยู่ด้านบน

“ไอ้บ้า!! ลุกไปเลยนะ ออกไป!! ไม่อย่างนั้นฉันร้องจริงๆ ด้วย” เธอพยายามผลักร่างใหญ่โต แต่เหมือนกับว่ากำลังงัดท่อนซุงขนาดใหญ่และมันหนักเกินกว่าที่เธอจะยกไหว

“หืม...ร้องทำมายยย ชอบบบ ชอบให้ร้อง ยิ่งดังยิ่งเกิดอารมณ์” ชายหนุ่มส่ายใบหน้าสูดดมกลิ่นหอมๆ สะเปะสะปะ โดยที่คนใต้ร่างดิ้นขัดขืนเต็มที่ “ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยซี!!”

เรียวปากร้อนชื้นส่ายสะเปะสะปะ เขาพยายามควานหาเป้าหมายที่ต้องการ จนเมื่อเจอ วิลเลี่ยมจึงทาบปากของตัวเองปิดเสียงร้องน่ารำคาญกวนใจนั่นทันที!!

จอมขวัญตาเหลือก!! เธอถูกผู้ชายแปลกหน้าแถมเมามายปล้นจูบ!! ลิ้นลื่นๆ เหม็นๆ พยายามซุกเข้ามาในอุ้งปากของเธอ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยคลุ้ง นี่หรือคือ ‘เฟิร์สคิส’ ของเธอ พระเจ้าทำไมไม่ส่งผู้ชายรูปหล่อและเพอร์เฟคให้เธอล่ะ ทำไมถึงส่งไอ้บ้าขี้เมานี่มาเป็นคนได้ ‘จูบ’ แรกของเธอไป จูบที่ใครๆ ก็พูดถึงว่ามันรัญจวนชวนให้ลิ้มลอง แต่ทำไมเธอรู้สึกอยากจะอ้วก!!

“ปล่อย!! อี๋!!” เมื่อสามารถผลักเขาออกไปได้สำเร็จ จอมขวัญรีบผุดลุกขึ้นยืน เธอยกมือขยี้ปากอิ่ม กระทืบเท้าเร่าๆ ขยะแขยงสัมผัสที่ได้รับเต็มทน อารามโกรธ เธอกระแทกฝ่าเท้าที่เป้ากางเกงชายหนุ่มเต็มแรง!! เป็นการเอาคืนที่เขาปล้ำจูบเธอ โดยที่เธอไม่ได้เต็มใจ

“โอ๊คคคคคคค” เสียงร้องเหมือนควายถูกเชือดดังลั่น

หญิงสาวเหลือบมองเขา แล้วจึงเบ้ปากให้!! “สม...ไอ้บ้ากาม”

เธอเผ่นแน่บ รีบปิดประตูห้องมือไม้สั่นเอนตัวพิงบานประตูและฟังเสียงวิ่งโครมครามจากคนข้างห้องคนอื่นๆ หลังได้ยินเสียงแหกปากร้องของวิลเลี่ยมกลางดึก

หญิงสาวบีบยาสีฟันใส่แปรงสีฟันมือไม้สั่น... บรรจงขัดถูทำความสะอาดช่องปาก ล้างและล้าง..แทบทุกซอกทุกมุมเพื่อขจัดคราบที่ชายหนุ่มผู้นั้นฝากไว้ จนริมฝีปากช้ำแดงก่ำขึ้นสีจัด ความรู้สึกขยะแขยงก็ยังไม่จางหายไปเลยสักนิด