Se connecterบางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
“เหมือนสตรีผู้นั้นจะมีปัญหากับท่านนะขอรับ ให้ข้าไปจัดการให้หรือไม่” อี้เฟยยกนิ้วชี้ไปทางสตรีที่ว่าตรง ๆ ชุนเอ๋อร์มองตามปลายนิ้วยาวไปก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “ฮูหยินคนปัจจุบันของอดีตสามีข้าเอง ไม่รู้จะจับผิดอะไรกันนักหนา ก่อนเข้างานก็ป่าวประกาศกับชาวบ้านว่าข้าเล่นชู้กับพี่
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่น
๒๖สงสัยต้องทำให้กระจ่าง เพราะความต่างที่ต่างถิ่นทำให้ชุนเอ๋อร์นอนหลับไม่สนิท กอปรกับนอนตื่นเช้าเพราะไม่อยากนอนตื่นสาย เช้าวันต่อมานางจึงไม่สดชื่น หน้าซีดขึ้นจนหลังเฟิงจับสังเกตได้ “ท่านแม่ ไปนอนอีกหน่อยดีหรือไม่ สีหน้าท่านดูไม่ดีเลย” เช้านี้หลันเฟิงรับอาหารเช้าที่หอพัก เพ
๒๔ข้าผิดไปแล้ว ณ ท่าเรือของพรรคมารไฮ้เซิน “เยอะมาก ส่วนที่แบ่งไว้ทานต้องมากขนาดนี้เชียวหรือ” ชุนชุนอยู่ในอ้อมแขนของจางจงกว่าน ตกใจกับปริมาณปลาที่มากจนนางคิดว่าตัวเองสามารถทานได้หลายปี “ต้องเท่านี้เลยชุนชุนเจี่ยเจีย คนในพรรคแต่ละคนกระเพาะไม่ธรรมดากันทั้งนั้น”
๒๓พรรคมารไฮ้เซิน หลันเฟิงอุ้มชุนชุนเจี่ยเจียข้ามทะเลโดยใช้วรยุทธ์มาที่พรรคมารไฮ้เซิน ทันทีที่เท้าแตะพื้น เหล่าสมาชิกพรรคมารทั้งหลายก็พร้อมใจกันทำความเคารพโดยการทาบมือไว้บนอกซ้าย ผงกศีรษะลง “คาระวะท่านประมุข” หลันเฟิงพยักหน้ารับกล่าวเสียงเรียบเฉย แผ่กลิ่นอายทรงอำนาจดูน่
๒๒ชุนชุนเจี่ยเจีย หลันเฟิงทำหน้าที่นำทางทุกคนออกจากป่า ระหว่างเดินทางชุนเอ๋อร์ก็ถามถึงเหตุการณ์ในอดีตเพราะติดใจชายหนุ่มคนนั้น “บุรุษที่ลงสระไปพร้อมเฟิงเอ๋อร์ไม่ถูกกับพวกเราหรือ” จางจงกว่านเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทันทีเมื่อทราบว่าคนที่ชุนเอ๋อร์ถามหมายถึงใคร “เจ้าจิ







