เข้าสู่ระบบบางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
“เหมือนสตรีผู้นั้นจะมีปัญหากับท่านนะขอรับ ให้ข้าไปจัดการให้หรือไม่” อี้เฟยยกนิ้วชี้ไปทางสตรีที่ว่าตรง ๆ ชุนเอ๋อร์มองตามปลายนิ้วยาวไปก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “ฮูหยินคนปัจจุบันของอดีตสามีข้าเอง ไม่รู้จะจับผิดอะไรกันนักหนา ก่อนเข้างานก็ป่าวประกาศกับชาวบ้านว่าข้าเล่นชู้กับพี่
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่น
“อุตส่าห์หนีน้ำท่วมมาได้ เจ้าก็ยังพาข้ามาเจอน้ำอีกนะ ถ้าเกิดฝนตกหนักแล้วน้ำป่าไหลหลากจะทำอย่างไร” “ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามาอีกข้าก็พาท่านหนีก็เท่านั้น ไม่เห็นฝีมือข้าหรือ เก่งกาจเป็นรองเพียงเฟิงเอ๋อร์ของท่านเท่านั้น” เขาเปิดประตูโดยกระแทกฝ่ามือใส่ม่านใสมีอักขระกั้นไว้อยู่หนึ่งชั้น ม่า
๗๗เรือนลับข้าเอง ตอนแรกลู่จิ่งชิงคิดว่าน้ำคงไม่ไหลทะลักไปฝั่งคุกใต้ดินแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่วางใจ รีบไปหาชุนเอ๋อร์เพื่อเอาตัวนางออกมาจากที่นั่นก่อนที่จะสายเกินไป เมื่อถึงคุกใต้ดิน สิ่งที่เขาเห็นคือน้ำจำนวนมากกำลังไหลทะลักลงไปในช่องทางประตูเข้าออกเดียวของคุก ใจเขาชาหนึ
๗๖ไม่สนใจเลยสักนิด ชุนเอ๋อร์และอี้เฟยถูกมู่เปียวและคนในสำนักพาตัวมายังคุกใต้ดินที่ภายในมืดมิด อากาศหายใจน้อย กลิ่นสาปคาวเลือดเด่นชัด บรรยากาศของคุกใต้ดินทำให้ชุนเอ๋อร์หวนคิดถึงความทรงจำเก่าในช่วงเวลาเด็ก ตอนนั้นนางถูกสั่งอดข้าวอดน้ำ ถูกขังอยู่ในห้องเก็บฟืนมืด ๆ เพียงลำพัง
อี้เฟยไม่สนว่าสองพ่อลูกจะมีท่าทีอย่างไรกับเขา ขายาวรีบสาวเท้าเข้าไปหาชุนเอ๋อร์พร้อมถอดชุดคลุมของตัวเองสวมทับร่างนางไว้ แม้จะยังไม่สามารถหนีพวกเขาไปไหนได้ แต่อย่างน้อยอยู่ห่างจากลู่จิ่งชิงเท่าไรได้ยิ่งดี “หึ! อี้เฟย” ลู่จิ่งชิงลุกขึ้นมาประจันหน้ากับอี้เฟย น้ำเสียงตอนเรีย







