LOGINบางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
“เหมือนสตรีผู้นั้นจะมีปัญหากับท่านนะขอรับ ให้ข้าไปจัดการให้หรือไม่” อี้เฟยยกนิ้วชี้ไปทางสตรีที่ว่าตรง ๆ ชุนเอ๋อร์มองตามปลายนิ้วยาวไปก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “ฮูหยินคนปัจจุบันของอดีตสามีข้าเอง ไม่รู้จะจับผิดอะไรกันนักหนา ก่อนเข้างานก็ป่าวประกาศกับชาวบ้านว่าข้าเล่นชู้กับพี่
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่น
“หมู่บ้านสาวสองพันปีไม่น่ากลับไปแล้ว เช่นนั้นท่านก็ควรจะอยู่ที่เรือนใหญ่ในตัวเมืองถูกหรือไม่ แล้วเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่” ชุนเอ๋อร์เกิดอาการอึกอัก เมื่อต้องเล่าว่าตนถูกอดีตสามีจับตัวไป มิหนำซ้ำยังต้องโดนขังไว้ในคุกอีก ยังไม่นับเรื่องที่นางกับอี้เฟยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันด้วย “ท่าน
๘๑ปล่อยเอาไว้คงไม่ใช่ข้า ไม่เพียงชุนเอ๋อร์เท่านั้นที่ตกใจ ทางด้านผู้มาใหม่ก็ตกใจเพราะไม่คิดว่ามารดาจะมาอยู่ในป่าตอนดึก ๆ ดื่น ๆ นอกสี่แคว้นแผ่นดินใหญ่ด้วยเช่นกัน “เสี่ยวกูกุ เสี่ยวกว่านคิดถึงท่าน!” ตามหลักแล้วควรจะเป็นหลันเฟิงที่โผกายเข้าหาอ้อมกอดของชุนเอ๋อร์ ทว่าจางจง
๗๙จับสัญญาณได้ เช้าวันใหม่ชุนเอ๋อร์ตื่นในยามสายหลังจากที่พายุรักได้สงบลงเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนฟ้าสาง ความรู้สึกแรกที่นางสัมผัสได้นอกจากอาการเมื่อยขบแล้วคือความอุ่นตรงบริเวณหน้าท้อง เมื่อหลุบตามองช่วงล่างก็เห็นอี้เฟยที่นอนต่ำกว่านาง ใบหน้าหันเข้าหาหน้าท้อง แขนแกร่งข้างหนึ่งพาดทับสะ
๗๘ความสัมพันธ์ของสองเรา คนที่ร่ำร้องในใจว่าจะไม่ใส่ชุดของชนเผ่าเด็ดขาด สุดท้ายก็ต้องใส่จนได้ เพราะชุดเดิมสกปรกและไม่มีชุดของสี่แผ่นดินใหญ่ขายเลย ตอนแรกอี้เฟยรู้สึกขำขันที่แกล้งนางให้ทำตัวไม่ถูกได้ แต่พอนางใส่ชุดนั้นเข้าจริง ๆ กลายเป็นเขาที่อยากย้อนเวลากลับไป เสื้อตัวเล็กร







