Se connecterบางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
“เหมือนสตรีผู้นั้นจะมีปัญหากับท่านนะขอรับ ให้ข้าไปจัดการให้หรือไม่” อี้เฟยยกนิ้วชี้ไปทางสตรีที่ว่าตรง ๆ ชุนเอ๋อร์มองตามปลายนิ้วยาวไปก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “ฮูหยินคนปัจจุบันของอดีตสามีข้าเอง ไม่รู้จะจับผิดอะไรกันนักหนา ก่อนเข้างานก็ป่าวประกาศกับชาวบ้านว่าข้าเล่นชู้กับพี่
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่น
๒๐ประมุขพรรคมาร ภาพสุดท้ายที่ชุนเอ๋อร์เห็นคือภาพน้ำทะเลเต็มไปด้วยสีแดง นางไม่รู้ว่าใต้ล่างเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าเลือดเหล่านั้นเป็นเลือดของใคร นางไม่อยากลุกขึ้นมารับรู้อะไรทั้งนั้นจนกระทั่งร่างกายได้รับแรงสะกิด “แม่นาง ตื่นเถิด” ‘ไม่! ข้าไม่อยากตื่น ข้าท
๑๙ฝึกนรก การฝึกของที่นี่อย่าเรียกว่า ‘โหด’ เรียกว่า ‘นรกบนดิน’ ยังดูเข้าท่าเสียกว่า วันไหนที่การฝึกไม่ได้ทำให้พวกเขาเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด วันนั้นคงเป็นวันที่พวกเขาตายไปแล้ว “ตาแก่นั่นพาเรามาทรมานชัด ๆ” จางจงกว่านกล่าวขึ้นมาด้วยความคับแค้นใจ มาในเวลานี้ทั้งสี่คนล้วนเข้า
๑๘เป็นพวกเจ้า หลันเฟิงไม่ได้ฉุกคิดเลยว่า ตอนที่เขาสามารถมองเห็นอดีตของมารดาได้ นางก็เห็นอดีตของเขาได้เช่นกัน ร่างโปร่งแสงของหลันเฟิงหายไปก่อนทำให้เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาได้หายไปปรากฏตัวอยู่อีกที่หนึ่งแล้ว ร่างกายของชุนเอ๋อร์ก็ค่อย ๆ สลายหายไปจากเรือนหลังนี้ แล้วไปปรากฏตัวอยู่อ
๑๗ชีวิตตามใจตน เมื่อบุตรชายจากไปทั้งเรือนก็ดูเงียบเหงา เพื่อนบ้านของนางแต่ละคนก็มีแต่เก็บตัวเงียบ หากไม่มีการทำงานอะไรที่เป็นส่วนกลาง น้อยคนนักที่จะออกมาจากเรือน ดังนั้นเพื่อนเล่นคลายเหงาที่ดีที่สุดของชุนเอ๋อร์ก็คือไก่ทั้งหลายที่นางเลี้ยงเอาไว้ “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าตัวเ







