LOGINไม่รู้ว่าเจ้าก้อนแป้งคิดอะไรในใจ แต่นางเห็นท่าทางจริงจังของลูกกอปรกับเงยหน้าขึ้นมองเจ้าแม่กวนอิมไม่ละสายตาไปที่ใดก็อดอมยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้
ซ่งย่วนหยวนนับวันยิ่งน่ารัก น่ามองไปทุกส่วนจริง ๆ
เจ้าแม่กวนอิมย่อมเห็นความน่ารักเหมือนนาง และประทานพรแก่เจ้าก้อนแป้งตัวขาวอวบอย่างแน่นอน
หลังขอพรแล้วเสร็จ หวางหลินเตรียมตัวพาลูกกลับเข้าเมืองหลวงทันที เพราะต้องไปแวะซื้อของเล่นเด็กต่อ โชคดีที่ระยะทางไม่ไกลมาก อารามสั่วเจียแม้อยู่นอกเมือง ทว่าออกจากประตูเมืองมาไม่นานก็ถึงแล้ว
ระหว่างที่หวางหลินกำลังจะก้าวออกจากที่สักการะเจ้าแม่กวนอิม จู่ ๆ ก็มีสตรีคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมสาวรับใช้ อีกฝ่ายเชิดหน้าขึ้นสูง ปรายตามองนางและเจ้าก้อนแป้งอย่างหาเรื่อง
ซ่งย่วนหยวนย่นคิ้ว สตรีคนนี้คือใครกัน ตั้งใจหาเรื่องท่านแม่นางรึ!
“คุณหนูซู...” หวางหลินเรียกชื่ออีกฝ่าย
เพราะคนเป็นแม่เอ่ยเรียกเช่นนั้น เด็กทารกน้อยจึงคาดเดาว่าอีกฝ่ายคือคุณหนูซูเฟ่ยเจีย บุตรสาวของเสนาบดี และเป็นนางเอกนิยายเรื่องนี้!
เจ้าก้อนแป้งกำมือแน่น จ้องซูเฟ่ยเจียตาเขม็ง รูปโฉมนับว่างดงามอยู่ หากแต่เทียบกับท่านแม่ของนางแล้ว อีกฝ่ายสู้ไม่ได้สักนิด ท่านพ่อจะตาบอดไปหลงรักนางเอกได้อย่างไร
ไม่ยอมหรอกนะ!
ยามที่ซ่งย่วนหยวนครุ่นคิดก็พ่นน้ำลายออกมาเป็นฟองหมายจะให้กระเด็นโดนซูเฟ่ยเจีย ทว่าหวางหลินก้มมองลูกพอดี นางหยิบผ้าที่พาดไหล่เช็ดให้อย่างเบามือ
“บังเอิญจริง ๆ ที่พบพระชายาที่นี่ ท่านอ๋องได้รับชัยชนะ ใกล้กลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว ข้าเองก็ใกล้ได้เข้าจวนท่านอ๋อง...วันข้างหน้ารบกวนพระชายาชี้แนะด้วยนะเจ้าคะ”
ซูเฟ่ยเจียจีบปากจีบคอเอ่ย กะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา ซ่งย่วนหยวนได้ยินเช่นนั้นก็แอบเบะปากจนคว่ำลง กลอกตามองบนคราหนึ่ง
นี่น่ะหรือนางเอกนิยาย แม่ดอกบัวขาวชัด ๆ ต่อหน้าทำเหมือนเป็นคนดี แต่ภายในคิดเรื่องร้ายกาจมากมาย คงคิดหาหนทางทำให้ท่านพ่อไปรักอยู่กระมัง
พอเห็นซูเฟ่ยเจีย ซ่งย่วนหยวนก็กระจ่าง เรื่องที่ท่านแม่ทุกข์ใจหลังกลับจากพบท่านย่า คงไม่พ้นรับชายารองตามเส้นเรื่องในนิยาย
คนยุคโบราณช่างเข้าใจยาก ปล่อยให้บุรุษมีหลายภรรยา ในบ้านก็จะเกิดการแก่งแย่งชิงดีกัน ไม่มีทางได้อยู่อย่างสงบสุข
ทารกเช่นนางจะไม่ยอมให้นางเอกเข้ามาเป็นชายารองในจวนเด็ดขาด!
“คุณหนูซ่งน่ารักมากเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ท่านอ๋องกลับมาจะต้องชอบแน่นอน” ซูเฟ่ยเจียเห็นว่าหวางหลินยืนเงียบจึงเอ่ยชื่นชมเจ้าก้อนแป้งด้วยรอยยิ้มแทน
ทว่าจู่ ๆ นางกลับเห็นลิ้นเล็กแลบออกมา ทั้งยังปลิ้นตาเหมือนไม่พอใจกัน แต่พอจับจ้องมองอีกครั้งก็เห็นเด็กตรงหน้าทำท่าทางปกติตามวัย
เมื่อครู่ตนตาฝาดกระมัง เด็กวัยแบเบาะคงไม่รู้จักวิธีการกลั่นแกล้งคนอื่นหรอก
ซ่งย่วนหยวนแอบยิ้มร้ายภายในใจ นางเป็นบุตรสาวของนางร้ายเชียวนะ จะให้เสียชื่อได้อย่างไร รอโตกว่านี้ก่อนเถอะ หากใครทำร้ายท่านแม่ หยวนเอ๋อร์จะจัดการให้หมดเลยคอยดู!
“ขอบคุณคุณหนูซู เจ้าเองคงเตรียมตัวเป็นอย่างดี อาจรอเวลานี้มานานแล้วกระมัง?” หวางหลินเลิกคิ้ว แววตาฉายชัดความร้ายกาจ พอคิดว่าสตรีตรงหน้าจะเข้ามาอยู่ในจวน ตนเองก็รู้สึกหึงหวงสามี ไม่อยากแบ่งปันเขาให้ใคร นางเป็นพระชายาเอก สั่งสอนอีกฝ่ายเล็กน้อยคงไม่เป็นไร
ซ่งย่วนหยวนเห็นท่านแม่ไม่อ่อนแอ ต่อปากต่อคำกับซูเฟ่ยเจียอย่างไร้อาการเกรงกลัวก็ชอบใจ นี่สินะข้อดีของตัวละครนางร้าย ท่านแม่ร้ายกับคนที่ควรร้ายคือสิ่งที่ตนต้องการ
“เดิมทีข้าคือคนที่ถูกวางไว้ให้แต่งงานกับท่านอ๋อง ดังนั้นการเป็นชายารอง ข้าต้องดีใจอยู่แล้วเจ้าค่ะ” ซูเฟ่ยเจียกล่าวอย่างเขินอาย
หวางหลินปั้นใบหน้าให้เรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึก นางอยากพาเจ้าก้อนแป้งออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เบื่อการต่อปากต่อคำกับคุณหนูซู เอาเวลาพาลูกไปเลือกของเล่นดีกว่ามากนัก
“วันนี้ข้าต้องพาหยวนเอ๋อร์กลับเข้าเมืองหลวงแล้ว ลูกยังเด็ก ถึงจวนหลังพระอาทิตย์ตกดินไม่ดี อากาศหนาวกว่ากลางวัน เดี๋ยวลูกข้าไม่สบาย” หวางหลินกล่าวจบก็พาซ่งย่วนหยวนออกจากอารามไปขึ้นรถม้าทันที ส่วนปิงปิงเชิดหน้ามองสาวใช้ของบุตรสาวเสนาบดีครั้งหนึ่งค่อยติดตามนายตน
หวางหลินพาเจ้าก้อนแป้งมาเลือกซื้อของเล่นตามคำสัญญา ซ่งย่วนหยวนไม่ตื่นเต้นเลยเมื่อเห็นกลองสั่น ตุ๊กตา ทว่าตาโตเมื่อได้ยินเถ้าแก่ร้านบอกราคามากกว่า นางค่อนข้างขี้งก ไม่อยากให้ท่านแม่จ่ายเงินกับของฟุ่มเฟือยเหล่านี้เลย
พยายามมองหาของเล่นราคาถูก ดังนั้นอะไรที่แพง ๆ เมื่อท่านแม่เอ่ยถามว่าชอบหรือไม่ก็รีบส่งเสียงอ้อแอ้ไม่พอใจ
กระทั่งมีตุ๊กตาผ้ารูปร่างกระต่ายตัวอ้วน ราคาค่อนข้างสมเหตุสมผล ซ่งย่วนหยวนค่อยแสดงความอยากได้ ซึ่งหวางหลินซื้อให้ลูกโดยไม่ลังเล
ซื้อเรียบร้อยก็ถึงเวลากลับจวน หวางหลินอุ้มลูก ส่วนปิงปิงถือของเล่นให้คุณหนู แต่พอพระชายาซ่งอ๋องออกนอกร้านค้าก็มีเสียงทุ้มบุรุษคนหนึ่งดังขึ้น
“หวางหลิน ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีหรือไม่?”
ซูเฟ่ยเจียพึมพำกับตนเอง “อย่าโกหก บอกมาว่าพระชายาซ่งอ๋องอยู่ด้านใน” ซูเฟ่ยเจียแผดเสียงโวยวาย นางรู้สึกเสียหน้านักที่คนเฝ้าประตูกล่าวออกมาเช่นนั้น จากที่ควรได้ความดีความชอบจากซ่งอ๋อง กลับกลายเป็นคนหลอกลวงพริบตาเดียว ซ่งอี้หลุนยืนอยู่ด้านหลังซูเฟ่ยเจีย เขาตามนางมา เดิมทีก็มิใช่เชื่อคำกล่าวพล่อย ๆ นั่น เพียงแต่กลัวว่าหากมู่ฉีใช้วิธีการเจ้าเล่ห์เพทุบายหลอกล่อหวางหลิน ด้วยพละกำลังสตรีไม่มีทางสู้ไหว จึงอยากมารับนางกลับจวน แต่สิ่งที่คนเฝ้าประตูเอ่ยคงไม่ใช่เรื่องเท็จ แววตาคนเหล่านั้นไร้อาการประหม่าตื่นตกใจ เห็นได้ชัดว่าพูดความจริง “ซูเฟ่ยเจีย ตามข้ามา” ไม่รอให้ซูเฟ่ยเจียมีโอกาสโวยวายบริเวณหน้าจวนสกุลมู่ ซ่งอี้หลุนก็เอ่ยเรียกอีกฝ่ายไปสั่งสอนอีกมุมหนึ่งแทน&nb
ซูเฟ่ยเจียเห็นเช่นนั้นก็รีบไปยังค่ายทหารเพื่อตามไปแจ้งข่าวซ่งอ๋องทันที นางไม่มองด้วยซ้ำว่าหวางหลินและซ่งย่วนหยวนเห็นท่าทางร้อนรนของตนเองเข้าพอดี ทารกพลันกระจ่างถึงแผนการร้ายซูเฟ่ยเจีย เดี๋ยวอีกฝ่ายต้องไปบอกท่านพ่อให้มาเห็นภาพบาดตาบาดใจแน่ ฝันไปเถอะ ไม่อาจทำร้ายครอบครัวหยวนเอ๋อร์ได้หรอก หวางหลินยิ้มมุมปาก บัดนี้นางกับซ่งอ๋องพูดคุยปรับทุกข์จนกลับมาเป็นเหมือนเดิม ท่านอ๋องมิได้ทำสำเร็จง่าย ๆ หากเขายังมีความคิดหึงหวงมากเกินกว่าเหตุ ก็นับว่าโง่เขลาเกินไป นางและเขาเป็นสามีภรรยา นับจากนี้ต้องมีความเชื่อใจซึ่งกันและกัน อีกอย่าง...นางไม่ได้ตัดสินใจไปกับมู่ฉ
พอใช้ลิ้นเลียขนมกุ้ยฮวา น้ำลายเจ้าก้อนแป้งไหลเปื้อนตามขอบปากลงมาเรื่อย ๆ หวางหลินต้องหยิบผ้าที่พาดไว้บนไหล่เช็ดให้ลูกบ่อยครั้ง แต่ยามเห็นท่าทางของหยวนเอ๋อร์มีความสุข คนเป็นแม่ก็พลอยสุขใจ เพียงไม่นานขนมกุ้ยฮวาชิ้นแรกก็ดูเหมือนจะละลาย ซ่งอี้หลุนจึงหยิบชิ้นใหม่มาให้ลูกเลียอีกครั้ง เจ้าก้อนแป้งตั้งใจกินมาก อีกทั้งแววตาลูกก็เต็มไปด้วยความสุขกว่าตอนไหน “ไว้ฟันขึ้น พ่อจะให้ห้องครัวทำขนมให้เจ้าเยอะ ๆ” “แอ้ แอ้ แอ้ แอ้ แอ้” หยวนเอ๋อร์อยากกินเป็ดย่าง ซ่งย่วนหยวนเปล่งเสียงอู้อี้ในลำคอเพราะยังกินขนมอยู่ อันที่จริงนางนึกถึงกลิ่นหอมกรุ่นยามย่างกับไฟของเป็ดต่างหาก แต่เพราะมีโอกาสได้กินขนม นับว่าดีกว่าข้าวบด นางจึงรับไว้โดยไม่เกี่ยง อย่างน้อยขนมกุ้ยฮวาก็มีรสชาติมากกว่าข้าวบด กินซ้ำ ๆ นางก็เบื่อเป็นนะ ซ่งอ๋องและพระชายาเห็นลูกกินอย่างมีความสุขจึงปล่อยเจ้าก้อนแป้งกินไปเช่นนั้นกระทั่งขนมกุ้ยฮวาในจานละลายครบทุกชิ้นค่อยพากันกลับเข้าไปเรือนนอน บนเตียง ซ่งย่วนหยวนได้นอนตรงกลาง ขนาบข้างด้วยท่านพ่อท่านแม่ เด็กทารกมี
สีหน้าท่านหญิงหนิ่วเหยียนพลันซีดเผือดเมื่อหลานสาวไม่สนใจกัน จากที่เคยคิดว่าด่านนี้ง่ายที่สุด คงต้องทบทวนใหม่ หรือหยวนเอ๋อร์ไม่โปรดปรานการกิน แต่ชมชอบของเล่น เอาเถอะ ลองดูก่อนไม่เสียหาย “หยวนเอ๋อร์ ในตลาดมีร้านของเล่นเปิดใหม่ ย่าพาไปดีหรือไม่ เจ้าอยากได้สิ่งใด ย่าซื้อให้ทุกอย่าง” สุดท้ายเด็กก็ชื่นชอบของเล่น หากนางใช้สิ่งนี้หลอกล่อซ่งย่วนหยวน คนเป็นหลานอาจอยากเข้าหาย่าเช่นตน พอกล่าวจบ ท่านหญิงหนิ่วเหยียนก็รอดูปฏิกิริยาของซ่งย่วนหยวน แต่แทนที่หยวนเอ๋อร์จะหันมาสนใจกัน กลับผินหน้ามองออกไปยังหน้าต่าง ราวกับท่านย่าผู้นี้เป็นอากาศอย่างไรอย่างนั้น ซ่งอี้หลุนคิดว่าบุตรสาวคงโกรธมาก หน้าท่านหญิงหนิ่วเหยียนยังไม่อยากมอง จึงตัดสินใจออกปากอีกครั้ง “ท่านแม่กลับไปทบทวนตนเองเถิด” หลังบุตรชายเอ่ย หญิงวัยกลางคนเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยขึ้น “เช่นนั้นแม่กลับก่อน” น้ำเสียงท่านหญิงหนิ่วเหยียนเบาหวิวเหมือนคนไม่มีแรง ก่อนออกจากห้องโถงพยายามกวาดสายตามองทุกคนวิงวอน แต่ซ่งอี้หลุน หวางหลิน แ
ทว่าซ่งย่วนหยวนไม่แม้แต่จะสบสายตาท่านย่า ผินหน้าหนีราวกับรำคาญคำพูดชื่นชมเมื่อครู่ ท่านหญิงหนิ่วเหยียนรู้สึกเจ็บปวดกลางอก แววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นี่ตนน่ารังเกียจถึงขั้นนี้เลยหรือ แม้แต่หลานแท้ ๆ ยังเมินเฉยกันได้ หญิงวัยกลางคนทอดถอนลมหายใจ ก่อนจะหันไปสบสายตาบุตรชายอย่างรู้สึกผิด “ท่านอ๋อง แม่ขอโทษ เรื่องเช่นเมื่อคืนจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก” หลังบุตรชายออกมาจากห้องโถง เอ่ยประโยค ‘เก็บคำขอโทษของท่านแม่ไปเถอะ ท่านทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ’ ออกมา ทั้งค่ำคืนนั้นตนมิอาจข่มตาหลับได้เลย รู้สึกผิดกับบุตรชายเป็นอย่างมาก หากไม่ได้มาขอโทษด้วยตนเอง คงอึดอัดในใจและค้างคาไม่จบสิ้น ส่วนเรื่องซูเฟ่ยเจีย นางตระหนักว่าอี
“อืม ข้าง่วง” ต่อให้เขามีความต้องการมากเพียงใด นางไม่มีทางยอมแล้ว ผ่านมาหลายครั้ง ป่านนี้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดคงไม่หลงเหลือ ซ่งอี้หลุนทอดมองภรรยา บัดนี้ท่าทางนางไม่ไหวแล้วจริง ๆ เปลือกตาคล้ายหนักอึ้งเหมือนคนง่วง หากเขายังเคี่ยวกรำต่อก็ดูใจร้ายมากเกินไป ชายหนุ่มดึงภรรยาเข้ามากอดแนบอก ลูบศีรษะนางเบามือ “นอนเถิด ข้าไม่ทำอะไรเจ้าแล้ว” ค่ำคืนที่ผ่านมา หวางหลินมอบความสุขอันหวานล้ำให้เขามากมาย ในเมื่อนางเหนื่อยล้าก็ไม่ควรทำต่อ หวางหลินยังไม่ทันฟังคนเป็นสามีบอกว่าจะไม่ทำอันใดก็นอนหลับไป ซ่งอี้หลุนเอื้อมมือจับเส้นผมดำขลับที่ปรกหน้าทัดหูภรรยา ก่อนจะลูบไล้ตามกรอบหน้างามด้วยความรักใคร่ ก้มลงจุมพิตหน้าผากครั้งหนึ่ง ชีวิตนี้สิ่งที่เขาเลือกเองและไม่เคยเสียใจนั่นก็คือแต่งหวางหลินเป็นพระชายา ส่วนลึกก็หวังว่าจะมีโอกาสอยู่กับนางมากกว่าหนึ่งปี หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น... ด้วยกลับจากปราบกบฏ เขาจึงมีวันหยุดหลายวัน หลังจากนี้คงได้อยู่กับครอบครัวมากหน่อย ซ่งอี้หลุนมองหวางหลินต่อครู่หนึ่ง ค่อยปิดเปลือกตาหล







