Se connecterพอใช้ลิ้นเลียขนมกุ้ยฮวา น้ำลายเจ้าก้อนแป้งไหลเปื้อนตามขอบปากลงมาเรื่อย ๆ หวางหลินต้องหยิบผ้าที่พาดไว้บนไหล่เช็ดให้ลูกบ่อยครั้ง แต่ยามเห็นท่าทางของหยวนเอ๋อร์มีความสุข คนเป็นแม่ก็พลอยสุขใจ เพียงไม่นานขนมกุ้ยฮวาชิ้นแรกก็ดูเหมือนจะละลาย ซ่งอี้หลุนจึงหยิบชิ้นใหม่มาให้ลูกเลียอีกครั้ง เจ้าก้อนแป้งตั้งใจกินมาก อีกทั้งแววตาลูกก็เต็มไปด้วยความสุขกว่าตอนไหน “ไว้ฟันขึ้น พ่อจะให้ห้องครัวทำขนมให้เจ้าเยอะ ๆ” “แอ้ แอ้ แอ้ แอ้ แอ้” หยวนเอ๋อร์อยากกินเป็ดย่าง ซ่งย่วนหยวนเปล่งเสียงอู้อี้ในลำคอเพราะยังกินขนมอยู่ อันที่จริงนางนึกถึงกลิ่นหอมกรุ่นยามย่างกับไฟของเป็ดต่างหาก แต่เพราะมีโอกาสได้กินขนม นับว่าดีกว่าข้าวบด นางจึงรับไว้โดยไม่เกี่ยง อย่างน้อยขนมกุ้ยฮวาก็มีรสชาติมากกว่าข้าวบด กินซ้ำ ๆ นางก็เบื่อเป็นนะ ซ่งอ๋องและพระชายาเห็นลูกกินอย่างมีความสุขจึงปล่อยเจ้าก้อนแป้งกินไปเช่นนั้นกระทั่งขนมกุ้ยฮวาในจานละลายครบทุกชิ้นค่อยพากันกลับเข้าไปเรือนนอน บนเตียง ซ่งย่วนหยวนได้นอนตรงกลาง ขนาบข้างด้วยท่านพ่อท่านแม่ เด็กทารกมี
สีหน้าท่านหญิงหนิ่วเหยียนพลันซีดเผือดเมื่อหลานสาวไม่สนใจกัน จากที่เคยคิดว่าด่านนี้ง่ายที่สุด คงต้องทบทวนใหม่ หรือหยวนเอ๋อร์ไม่โปรดปรานการกิน แต่ชมชอบของเล่น เอาเถอะ ลองดูก่อนไม่เสียหาย “หยวนเอ๋อร์ ในตลาดมีร้านของเล่นเปิดใหม่ ย่าพาไปดีหรือไม่ เจ้าอยากได้สิ่งใด ย่าซื้อให้ทุกอย่าง” สุดท้ายเด็กก็ชื่นชอบของเล่น หากนางใช้สิ่งนี้หลอกล่อซ่งย่วนหยวน คนเป็นหลานอาจอยากเข้าหาย่าเช่นตน พอกล่าวจบ ท่านหญิงหนิ่วเหยียนก็รอดูปฏิกิริยาของซ่งย่วนหยวน แต่แทนที่หยวนเอ๋อร์จะหันมาสนใจกัน กลับผินหน้ามองออกไปยังหน้าต่าง ราวกับท่านย่าผู้นี้เป็นอากาศอย่างไรอย่างนั้น ซ่งอี้หลุนคิดว่าบุตรสาวคงโกรธมาก หน้าท่านหญิงหนิ่วเหยียนยังไม่อยากมอง จึงตัดสินใจออกปากอีกครั้ง “ท่านแม่กลับไปทบทวนตนเองเถิด” หลังบุตรชายเอ่ย หญิงวัยกลางคนเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยขึ้น “เช่นนั้นแม่กลับก่อน” น้ำเสียงท่านหญิงหนิ่วเหยียนเบาหวิวเหมือนคนไม่มีแรง ก่อนออกจากห้องโถงพยายามกวาดสายตามองทุกคนวิงวอน แต่ซ่งอี้หลุน หวางหลิน แ
ทว่าซ่งย่วนหยวนไม่แม้แต่จะสบสายตาท่านย่า ผินหน้าหนีราวกับรำคาญคำพูดชื่นชมเมื่อครู่ ท่านหญิงหนิ่วเหยียนรู้สึกเจ็บปวดกลางอก แววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นี่ตนน่ารังเกียจถึงขั้นนี้เลยหรือ แม้แต่หลานแท้ ๆ ยังเมินเฉยกันได้ หญิงวัยกลางคนทอดถอนลมหายใจ ก่อนจะหันไปสบสายตาบุตรชายอย่างรู้สึกผิด “ท่านอ๋อง แม่ขอโทษ เรื่องเช่นเมื่อคืนจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก” หลังบุตรชายออกมาจากห้องโถง เอ่ยประโยค ‘เก็บคำขอโทษของท่านแม่ไปเถอะ ท่านทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ’ ออกมา ทั้งค่ำคืนนั้นตนมิอาจข่มตาหลับได้เลย รู้สึกผิดกับบุตรชายเป็นอย่างมาก หากไม่ได้มาขอโทษด้วยตนเอง คงอึดอัดในใจและค้างคาไม่จบสิ้น ส่วนเรื่องซูเฟ่ยเจีย นางตระหนักว่าอี
“อืม ข้าง่วง” ต่อให้เขามีความต้องการมากเพียงใด นางไม่มีทางยอมแล้ว ผ่านมาหลายครั้ง ป่านนี้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดคงไม่หลงเหลือ ซ่งอี้หลุนทอดมองภรรยา บัดนี้ท่าทางนางไม่ไหวแล้วจริง ๆ เปลือกตาคล้ายหนักอึ้งเหมือนคนง่วง หากเขายังเคี่ยวกรำต่อก็ดูใจร้ายมากเกินไป ชายหนุ่มดึงภรรยาเข้ามากอดแนบอก ลูบศีรษะนางเบามือ “นอนเถิด ข้าไม่ทำอะไรเจ้าแล้ว” ค่ำคืนที่ผ่านมา หวางหลินมอบความสุขอันหวานล้ำให้เขามากมาย ในเมื่อนางเหนื่อยล้าก็ไม่ควรทำต่อ หวางหลินยังไม่ทันฟังคนเป็นสามีบอกว่าจะไม่ทำอันใดก็นอนหลับไป ซ่งอี้หลุนเอื้อมมือจับเส้นผมดำขลับที่ปรกหน้าทัดหูภรรยา ก่อนจะลูบไล้ตามกรอบหน้างามด้วยความรักใคร่ ก้มลงจุมพิตหน้าผากครั้งหนึ่ง ชีวิตนี้สิ่งที่เขาเลือกเองและไม่เคยเสียใจนั่นก็คือแต่งหวางหลินเป็นพระชายา ส่วนลึกก็หวังว่าจะมีโอกาสอยู่กับนางมากกว่าหนึ่งปี หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น... ด้วยกลับจากปราบกบฏ เขาจึงมีวันหยุดหลายวัน หลังจากนี้คงได้อยู่กับครอบครัวมากหน่อย ซ่งอี้หลุนมองหวางหลินต่อครู่หนึ่ง ค่อยปิดเปลือกตาหล
ชายหนุ่มจึงถูส่วนหัวบานหยักขึ้นลงซ้ำ ๆ เฝ้ารอการอ้อนวอนของภรรยา มีหรือหวางหลินจะมองไม่ออกว่าซ่งอี้หลุนต้องการแกล้งนาง หญิงสาวย่นจมูกใส่สามี เตรียมขยับตัวหนีจากอีกฝ่าย แต่ซ่งอี้หลุนไม่ยอม จับความเป็นบุรุษเพศส่งเข้าไปในกลีบกุหลาบทันที เพราะไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งนานมากแล้ว ช่องทางรักหวางหลินคับแคบมาก ซ่งอี้หลุนจึงส่งเข้าไปอย่างยากลำบาก เขาพยายามกัดฟัน ค่อย ๆ ส่งเข้าไปกระทั่งลึกสุดทาง คนตัวโตกว่าแช่ความแข็งขืนไว้เช่นนั้น ยังไม่ยอมขยับร่างกาย สายตาคมกริบจับจ้องมองสตรีใต้ร่าง แววตารักใคร่หวงแหน ใครหน้าไหนก็อย่าได้มีโอกาสเห็นความงามเหมือนกับตน “หลินหลินคนดี เจ้าชอบหรือไม่” ซ่งอี้หลุนยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ เขายังไม่ขยับเข้าออกเพราะต้องการหยอกเย้าหวางหลินให้เขินอาย&nb
หวางหลินถูกจับจูงมือมาถึงเรือนนอนอีกหลัง พอปิดประตูเรียบร้อย ซ่งอ๋องก็ผลักนางเข้ากำแพง ฉับพลันข้อมือเรียวถูกเขารวบขึ้นเหนือศีรษะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจูบดุดัน ดูดดึงอย่างหิวโหย ก่อนที่จะแทรกลิ้นตักตวงความหอมหวาน หวางหลินสุขใจ ไม่ว่ายามใด รสจูบสามีก็ทำให้นางวาบหวามได้ทุกครา แม้ลมหายใจแทบจะถูกเขาเอาไปจนหมดสิ้นก็ตาม เขาจุมพิตนางเนิ่นนาน เวลาผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่ทราบได้ จวบจนเสียงลมหายใจหอบถี่ดังขึ้นพร้อมกับค่อย ๆ ถอนจุมพิตออก หวางหลินจึงเงยหน้ามองซ่งอ๋อง แววตาอ่อนระทวย บัดนี้ตามกรอบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าเขาแดงก่ำ มองมายังนางด้วยสายตาทรมานยากจะทานทน อันที่จริงก็พอเดาออกว่าเขาพบเจอกับเรื่องใดมา แต่นางอยากเอ่ยถามให้แน่ชัดอีกครั้ง “ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” “ข้าไปคารวะท่านแม่ที่จวนสกุลซ่ง นึกไม่ถึงว่าท่านยังมีความคิดอยากรับซูเฟ่ยเจียให้เป็นชายารองของข้า นางวางยาปลุกกำหนัดในชา จากนั้นก็ออกจากห้องไป และซูเฟ่ยเจียก็ออกมาจากหลังฉากกั้น ถอดอาภรณ์ยั่วยวนข้า...” หวางหลินตื่นตระหนก แต่ไม่







