10

ท่านแม่เองไม่ค่อยรู้เรื่องอันใดมากนักด้วยนางเองเพิ่งย้ายจากเมืองหลวงมาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้หลังจากนั้นก็แต่งงานกับซ่งเหอซี แล้วโดนฉีกุ้ยเถียนแม่สามีโขกสับอยู่เป็นเวลาหลายปี น้อยครั้งมากที่นางจะได้ออกจากบ้านและเข้ามาในเมือง หลินตงหยางอาศัยถามชาวบ้านแถวนั้นทำให้รู้ว่า โถงยาสกุลเหลียงนั้น ค้าขายด้วยความซื่อสัตย์และยุติธรรมที่สุด

หลินตงหยางพาแม่และน้องสาวมาถึงโถงยาสกุลเหลียง ก็พบว่ามีลูกค้าเข้ามาใช้บริการเป็นจำนวนมาก ทั้งยังมีโรงหมอที่สกุลเหลียงเปิดเอาไว้ข้างโถงยาอีกด้วย ทำให้บรรยากาศคึกคักมาก มีชาวบ้านหลายคนมาขายสมุนไพรและมาซื้อสมุนไพร เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ฝ่ายต้อนรับเห็นหลินตงหยางกับแม่และน้องสาวก็รีบเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีขอรับ ไม่ทราบว่าฮูหยิน ต้องการมาซื้อหรือมาขายสมุนไพรหรือขอรับ”

“น้องชายข้าเพียงแค่มีสมุนไพรบางอย่างมาขาย ไม่ทราบว่าหลงจู๊ของเจ้าอยู่หรือไม่”

“อยู่ขอรับ เชิญตามข้ามาทางนี้ขอรับ”

เสี่ยวเอ้อร์นำทางสามแม่ลูกเข้าไปในห้องรับรองทางปีกขวา หลังจากจัดแจงให้สามแม่ลูกนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ก็รีบไปแจ้งหลงจู๊ให้ทราบทันที หลังจากที่เสี่ยวเอ้อร์ออกไปได้ไม่นานก็มีชายวัยกลางคนท่าทางใจดี เดินเข้ามา

“เสี่ยวเอ้อร์ไปแจ้งกับข้าว่า พวกท่านมีสมุนไพรมาขายหรือ”

“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” 

“ไม่ทราบว่าฮูหยินมีสมุนไพรอันใดมาขายหรือ ช่วยเอาออกมาให้ข้าดูหน่อยจะได้หรือไม่”

“นี่ขอรับ” หลินตงหยางยื่นเห็ดหลินจือในมือให้หลงจู๊ดู

“นี่มัน ใช่เห็ดหลินจือหรือไม่ โอ้ ใช่จริง ๆ ด้วย”

“หลงจู๊ ไม่ทราบว่าท่านจะรับซื้อหรือไม่ขอรับ”

“รับสิ แน่นอน ว่าข้ารับ เจ้ามีเท่าไหร่ รีบเอาออกมาให้ข้าดูเร็วเข้า และเจ้าไม่ต้องห่วง โถงยาของเราย่อมให้ราคาที่ดีและยุติธรรมกับเจ้าแน่นอน”

“ข้ามีเพียงสองดอกเท่านั้นขอรับ”

“รอสักครู่ ขอข้าตรวจสอบอายุของเห็ดหลินจือทั้งสองดอกนี่ก่อน”

“ขอรับ”

หลงจู๊ใช้เวลาตรวจดูเห็ดหลินจือเพียงไม่นานก็ได้ข้อสรุปว่าเห็ดหลินจือทั้งสองดอกนั้นมีอายุ 100 ปี ทำให้หลินตงหยางและครอบครัวดีใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ราคาของสมุนไพรแต่คิดว่ามันคงจะได้มากพอสมควร

“เอาละเรามาพูดถึงเรื่องราคากันก่อน โดยปกติเห็ดหลินจือที่ทางโถงยาของเรารับซื้อนั้นคิดจากอายุของเห็ดคือ 1 ปีต่อ 10 ตำลึง เช่นนั้นแล้วเห็ดที่ฮูหยินและลูกชายเก็บมามีอายุ 100 ปีอีกทั้งยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์มาก ข้าให้ ราคาพวกเจ้าเต็มคือดอกละ 1,000 ตำลึง สองดอกคิดเป็นเงิน 2,000 ตำลึง ฮูหยิน ท่านรอสักครู่ ข้าจะไปนำตั๋วแลกเงินมาให้ ท่านต้องการก้อนเงินด้วยหรือไม่หรือว่า เอาเป็นตั๋วแลกเงินทั้งหมด”

“หลงจู๊ขอรับท่านแม่ของข้าอยากจะได้ตั๋วแลกเงินราคา 10 ตำลึง 20 ใบขอรับ นอกจากนั้นเป็นตั๋วแลกเงินราคา 100 ตำลึงทั้งหมดขอรับ”

 “ตกลง รอสักครู่”

สามแม่ลูกรออยู่ไม่นานหลงจู๊ก็นำตั๋วแลกเงินมาให้ หลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยแล้ว สามแม่ลูกก็บอกลาหลงจู๊ทันที ก่อนจากกันหลงจู๊ยังได้กำชับว่าหากมีสมุนไพรอันใดที่ต้องการขายอย่าลืมคิดถึงโถงยาสกุลเหลียง ซึ่งหลินตงหยางและท่านแม่ของเขาก็ตกปากรับคำทันที

“ท่านแม่ พี่ใหญ่ ตอนนี้บ้านเรามีเงินแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“แน่นอนว่าย่อมมีเงินแล้วตอนนี้ น้องสาวเจ้าอยากได้อันใดหรือไม่ พี่ใหญ่จะซื้อให้เจ้า”

“ข้าอยากให้พี่ใหญ่เรียนหนังสือเจ้าค่ะ ข้าอยากให้พี่ใหญ่เป็นขุนนางที่มีตำแหน่งใหญ่โตยิ่งกว่าคนชั่วผู้นั้น”

หลินเหมยเจียงไม่เคยคิดเลยว่าลูกสาวของนางจะพูดออกมาเช่นนี้ จากคำพูดของลูกสาวทำให้นางตกใจมาก แต่นางสามารถเข้าใจได้เพราะที่ผ่านมาซ่งเหอซีไม่เคยดูแลเอาใจใส่พวกนางสามแม่ลูก ไม่เคยปกป้องพวกนางจากนางฉีกุ้ยเถียนและคนอื่น ๆ

 นอกจากจะทำงานเป็นวัวเป็นม้าแล้ว ยังถูกแม่สามีและเหล่าพี่สะใภ้ข่มเหงรังแก ลูก ๆ ทั้งสองของนางก็ถูกรังแกด้วยเช่นเดียวกัน ลูก ๆ ของคนอื่นได้เรียนหนังสือ แต่ลูก ๆ ของนางไม่ได้รับโอกาสนั้น หลินเหมยเจียงเกลียดตัวเองที่อ่อนแอในตอนนั้น เกลียดตัวเองที่โง่งมก้มหัวยอมให้คนพวกนั้นรังแก 

หลินตงหยางเห็นท่านแม่ของตัวเองเงียบไปเขากลัวว่านางจะคิดมากและโทษตัวเองอีก จึงได้รีบชวนท่านแม่และน้องสาวไปตลาดค้าสัตว์ เพราะเขาต้องการซื้อเกวียนล่อ เอาไว้ใช้เดินทางเข้าเมืองในยามที่ต้องนำของป่าเข้ามาขาย ในอนาคต หลินตงหยางคิดว่าเขาจะล่าสัตว์ส่งขายให้กับโรงเตี๊ยมสกุลโจว 

“ท่านแม่ น้องสาว เราไปซื้อเกวียนล่อกันเถอะ น้องสาวไม่ต้องห่วง หากว่าเจ้าต้องการอะไรพี่ชายจะซื้อให้เจ้า อีกหน่อยพอเรามีเกวียนล่อแล้ว พี่ชายจะขยันหาของป่าเข้ามาขายในเมือง รับรองว่าบ้านเราจะไม่ขาดแคลนเงินแน่นอน ที่สำคัญพี่ใหญ่ ยังจะไปเข้าเรียนที่โรงเรียนส่วนตัวที่หมู่บ้านข้าง ๆ ด้วย ก่อนไปเรียนพี่ใหญ่ยังสามารถขึ้นเขา หรือหากวันไหนที่เป็นวันหยุดพี่ใหญ่สามารถขึ้นเขาไปหาของป่าขายได้ ด้วยจำนวนเงินที่เรามีตอนนี้ ครอบครัวของเราสามารถอยู่ได้ไปอีกนานเลย”

“เจ้าจะเหนื่อยเกินไปหรือไม่ เช่นนั้นแม่จะปักผ้าแล้วเอาไปเสนอที่ร้านขายผ้าดู หากให้ลูกหาเงินเข้าบ้านอยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่ลูกเพิ่ง 10 ขวบปี แค่นี้ก็ทำให้แม่ละอายใจมากแล้ว เรามาช่วยกันเถอะ”

“ข้าด้วย ข้าก็จะช่วยด้วยเจ้าค่ะ ข้าจะเลี้ยงไก่ จะเรียนรู้ตัวอักษรกับท่านแม่ และเรียนปักผ้าจากท่านแม่ด้วย พี่ใหญ่หากท่านขึ้นเขาไป อย่าลืมจับไก่ป่ามาให้ข้าเลี้ยงนะเจ้าคะ และข้าก็อยากได้สุนัขด้วยเจ้าค่ะ”

“ตกลงพี่ใหญ่จะจับไก่มาให้เจ้าเลี้ยง ส่วนสุนัข ซื้อที่ตลาดค้าสัตว์ดีหรือไม่ เจ้าค่อยเลือกดูว่ามีที่เจ้าถูกใจหรือไม่”

“ตกลงเจ้าค่ะ”