11

สามแม่ลูกเดินถึงตลาดค้าสัตว์ หลินตงหยางเลือกล่อหนุ่มอายุ 2 ปี มาหนึ่งตัวเพื่อทำหน้าที่ลากเกวียน ส่วนน้องสาวนั้นไม่มีสุนัขตัวไหนที่ถูกใจจึงไม่ได้ซื้อกลับไปด้วย หลินตงหยางใช้เวลาหัดขับเกวียนล่ออยู่ไม่นานก็สามารถทำได้เป็นอย่างดี ส่วนหลินเหมยเจียงผู้เป็นแม่นั้นก็ได้หัดบังคับเกวียนล่อด้วยเช่นเดียวกัน นางเองไม่อยากให้ลูกชายต้องเหนื่อยเกินไป คนเป็นแม่อย่างนางถึงเวลาที่จะต้องลุกขึ้นมาสู้แล้ว เมื่อสามารถขับเกวียนได้แล้ว สามแม่ลูกก็มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านไปทันที

ตอนกลับหมู่บ้านมีชาวบ้านเห็นสามแม่ลูกขับเกวียนล่อเข้ามาในหมู่บ้าน ทำให้เกิดเสียงซุบซิบนินทาขึ้นในหมู่บ้าน บ้างก็ว่าตั้งแต่สามแม่ลูกออกจากตระกูลซ่งมาแล้วชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นเรื่อย ๆ ล่าสุดซ่อมแซมต่อเติมบ้านและซ่อมรั้วบ้านจนแข็งแรง ที่สำคัญสุขภาพร่างกายของสามแม่ลูกนั้นยังแข็งแรงและดูดีมาก ไม่เหมือนตอนอยู่กับตระกูลซ่งเลย 

เมื่อเรื่องไปถึงหูนางฉีกุ้ยเถียน ทำให้นางโมโหแทบตายหากว่าสามแม่ลูกนั่นยังอยู่ในบ้านของนาง ของทุกอย่างของทั้งสามแม่ลูกนั่นจะต้องตกเป็นของนาง แต่ตอนนี้ไม่สามารถทำอันใดได้แล้ว เจ้าเด็กหน้าตายนั่นดุร้ายต่อยตีไม่เลือกหน้า อีกอย่างหากนางทำอะไรมากไปกว่านี้จะกระทบชื่อเสียงของซ่งเหอซีที่ตอนนี้เป็นนายอำเภออยู่ ถึงจะคิดได้เช่นนั้นแต่นางฉีกุ้ยเถียนก็ยังไม่ถอดใจ คนบ้านซ่งยังมีความคิดที่จะมาฉกฉวยเอาสิ่งของในบ้านของสามแม่ลูกนั้นอยู่เนือง ๆ แต่ทุกครั้งที่มาล้วนถูกหลินตงหยางตบตีกลับไปเสียทุกครั้ง

หลังจากที่บ้านมีเกวียนล่อแล้ว หลินตงหยางก็คิดว่าถึงเวลาที่เขาจะลองล่าสัตว์ใหญ่ไปขายให้กับโรงเตี๊ยมสกุลโจว เพื่อหาเงินเอาไว้ให้มากที่สุดอย่างน้อย ๆ เขาจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนส่วนตัวที่หมู่บ้านข้าง ๆ ได้อย่างสบายใจ หลังจากไปศึกษาเล่าเรียนในปีหน้า เวลาที่เขาจะหาเงินนั้นก็จะมีน้อยลง ถึงแม้ท่านแม่จะมีความสามารถด้านการปักผ้า แต่เขาไม่ต้องการให้ท่านแม่เหนื่อยเกินไป 

โรงเรียนส่วนตัวจะเรียน 10 วันและจะมีวันหยุด 2 วัน หลินตงหยางคิดว่าตัวเองคงจะไปเรียนในตอนเช้าและกลับมาอีกหลังเลิกเรียน เพราะไม่ได้อยู่ไกลมาก เขาไม่จำเป็นที่จะต้องไปนอนค้างที่โรงเรียนเหมือนคนอื่น ๆ ถึงตอนนั้นเขาแค่ตื่นเช้าหน่อยและเข้าไปในภูเขาเพื่อตรวจดูกับดัก หากว่ามีเหยื่อมาติดเขาก็แค่เอากลับมาบ้าน เพื่อมาให้ท่านแม่ทำอาหาร ส่วนการล่าสัตว์ใหญ่อย่างเช่นหมูป่าเขาคงทำในวันที่ไม่ต้องไปเรียนหนังสือ 

หลินตงหยางเดินเข้าป่าลึกไปเรื่อย ๆ พร้อมกับวางแผนชีวิตไปด้วย จนไม่ได้มองว่าตัวเองเดินเข้าป่ามาลึกมากแค่ไหน พอรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่กลางป่าหนาทึบแล้ว ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นป่าส่วนในแล้ว เพราะป่าบริเวณนี้ดูเงียบจนผิดปกติเหมือนกับว่าไม่มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่เลย แต่หลินตงหยางคิดว่ามันไม่ใช่อย่างที่ตาเห็นและคิดไปเองแน่นอน 

เขามั่นใจว่าป่าส่วนในน่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ใหญ่ และเป็นสัตว์ที่อันตรายมาก เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็หันหลังกลับและรีบเดินออกจากป่าส่วนในทันที เพราะหากว่าเกิดอะไรขึ้น หรือมีเสือโผล่มาเขาคงต้องตายรอบสองเป็นแน่ หลังจากเดินออกมาถึงป่าส่วนกลางเด็กชายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เกือบไปแล้ว มัวแต่เดินคิดเรื่อยเปื่อย ยังไม่ทันจะหาเงินได้ แต่จะตายเสียก่อน” หลินตงหยางพูดกับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจ

เพราะรีบเดินออกจากป่าส่วนในมาทำให้เขารู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย หลินตงหยางทิ้งตัวลงนั่งบนก้อนหินใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อดื่มน้ำ ในตอนที่เขากำลังจะออกเดินต่อนั้น พุ่มไม้ด้านหลังของเขาก็สั่นไหวขึ้นมา หลินตงหยางขึ้นสายธนูแล้วถอยออกมาจากตรงนั้น หลังจากที่รอดูว่าจะมีตัวอันใดโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ เขาจะได้ถือโอกาสยิงธนูที่อยู่ในมือออกไปก่อนเพื่อเป็นการป้องกันตัว แต่พอเขาเห็นสิ่งที่ออกมาจากพุ่มไม้กลับเป็นเพียงลูกหมาป่าสองตัวเท่านั้น หลินตงหยางถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ให้ตายเถอะ ทำเอาข้าตกใจหมด ว่าแต่เจ้าสองตัวนี่มาจากไหน พ่อแม่พวกเจ้าเล่า หรือว่าหลงทางมา เออ ข้าลืมไปพวกเจ้าเป็นหมาไม่สามารถพูดได้ เช่นนั้นก็ไปอยู่บ้านข้าก็แล้วกัน”

หลินตงหยางเอาลูกหมาป่าตัวน้อยทั้งสองตัวใส่ในตะกร้าไม้ไผ่จากนั้นก็ออกเดินต่อ นอกจากจะเก็บลูกหมาป่าได้สองตัว หลินตงหยางก็บังเอิญพบเข้ากับฝูงกวางป่า นอกจากฝูงกวางป่าแล้ว ด้านข้าง ยังมีฝูงแพะป่าอีกฝูงดูเหมือนว่าทุ่งหญ้าแถวนี้จะเป็นที่หาอาหารของพวกกวางและแพะ หลินตงหยางกำลังคิดว่าจะล่ากวางป่าหรือแพะป่าดี

ถ้าล่ากวางป่าไม่แน่ว่าจะสามารถเอากลับไปได้ ด้วยตอนนี้เขาเป็นเพียงเด็ก 10 ขวบเท่านั้น ไม่ได้มีพละกำลังมากมายพอที่จะเอากวางตัวใหญ่กลับไป แต่ถ้าล่าหมูป่าได้แล้วจะเอากลับไปยังไง เป็นสิ่งที่หลินตงหยางยังคิดไม่ตก การมาอยู่ในร่างเด็กที่ผอมแห้งแรงน้อยไม่นับว่าเป็นเรื่องดีเลยจริง ๆ

“อะไรก็ดูจะลำบากไปหมด ถ้าหากมีช่องเก็บของเหมือนในเกมก็ดีน่ะสิ จะล่าเท่าไหร่ก็ได้ ไม่ต้องมานั่งคิดหาวิธีเอากลับไปอีก เกิดเป็นหลินตงหยางนี่มันลำบากจริง ๆ”

แต่ถึงหลินตงหยางจะบ่น เขาก็ยังตัดสินใจที่จะลองล่ากวางป่าอยู่ดี แต่พอมาคิดดูแล้ว แพะป่าน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่ากวางป่า อย่างน้อย ๆ ก็สามารถนำกลับไปเลี้ยงเอาไว้ที่บ้านได้ เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลินตงหยางก็รีบเดินไปทางฝูงแพะป่าทันที เด็กชายตัดสินใจเลือกแพะป่าตัวเมียที่ดูเหมือนกำลังตั้งท้องอยู่ เมื่อตัดสินใจได้แล้วเขาก็ยิงธนูไปที่ขาของแพะป่าทันที 

แพะป่าตัวเมียที่ถูกยิงที่ขาได้รับบาดเจ็บทำให้ล้มลงและร้องด้วยความเจ็บปวด แพะป่าตัวอื่น ๆ วิ่งหนีกันไปหมดรวมถึงฝูงกวางป่าด้วย แต่มีแพะป่าตัวผู้และลูกแพะป่าอีกหนึ่งตัวยังคงยืนล้อมแม่แพะป่าที่ถูกยิงที่ขา หลินตงหยางได้แต่ถอนหายใจ ขนาดแพะป่ายังรู้จักรักลูกรักเมีย ดูเหมือนว่าคนบางคนจะเลวร้ายกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก

หลินตงหยางเดินเข้าไปหาแม่แพะที่นอนอยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะเดินเข้าไปใกล้แต่พ่อแพะกับลูกก็ไม่ได้วิ่งหนีไปไหน พวกมันทั้งสองตัวยังพุ่งความสนใจไปที่แม่แพะที่ได้รับบาดเจ็บเพียงเท่านั้น

“นี่พวกเจ้าน่ะ ข้าขอโทษนะ เดี๋ยวข้าจะดึงลูกธนูออกให้ ข้ารู้ว่าเจ้าฟังไม่รู้เรื่อง แต่ไม่เป็นไร ข้าพูดเองเข้าใจเอง ข้านักเลงพอ” 

หลินตงหยางเข้าไปใกล้แพะป่าทั้งสามตัว พวกมันมีท่าทีระแวดระวังมาก แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น หลินตงหยางก็มั่นใจว่าพวกมันไม่มีทางวิ่งหนี เขาจึงนำเชือกที่เตรียมมา เอามาผูกเข้าที่คอ ของแพะป่าพ่อลูก จากนั้นก็ดึงลูกธนูออกจากขาแม่แพะ และนำเชือกอีกเส้นไปผูกที่คอแม่แพะ จากนั้นก็เอายาห้ามเลือดที่เขาพกติดตัวมาโรยใส่ขาแม่แพะก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย