LOGINShare
ตอนที่25 หนีอดีต
publish date:
2026-10-24 16:07:06
Latest chapter
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่40 ก็น่าจะรู้จักดี
หัวใจของหานตงกระตุกวูบ ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก “สตรีงั้นหรือ เป็นผู้ใดกัน นางกำนัลรับใช้หรือ”“เป็นนางกำนัลรับใช้ที่เจ้าก็น่าจะรู้จักดี” เฉินรุ่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสหาย “สตรีผู้นั้นคือ ลี่อิน”เมื่อได้ยินอย่างนั้น ผ้าเช็ดหน้าในมือของหานตงก็ร่วงหล่นลงพื้นหินทันที ร่างกายของเขาสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนไปพร้อมกับเสียงอื้ออึงในหู ชายหนุ่มเบิกตากว้าง คว้าคอเสื้อของเฉินรุ่ยเอาไว้แน่น“เจ้าพูดบ้าอะไรรุ่ย ลี่อินอยู่ที่สำนักกองภูษา นางจะไปอยู่กับองค์ชายห้าในตำหนักเหมันต์ได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้”“เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือว่าหลังจากงานแต่งงานของเจ้า ลี่อินก็อาสาไปเป็นนางกำนัลรับใช้ที่ตำหนักเหมันต์ นางยอมทิ้งชีวิตสุขสบายในกองภูษาเพื่อหนีจากเจ้า นางยอมเดินเข้าสู่สุสานคนเป็นเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวของพวกเจ้าอีก” เฉินรุ่ยแกะมือของเพื่อนออกอย่างเวทนา “ทว่าบัดนี้ นางรอดชีวิตกลับมาแล้ว และไม่ได้กลับมาในฐานะนางกำนัลต่ำต้อย แต่องค์ชายห้าประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่านางคือคนสำคัญที่สุดของพระองค์”เมื่อเพื่อนรักยืนยัน ร่างกายของหานตงก็ก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่39 คืนสู่ตำหนัก หงส์ผงาดเคียงมังกร
ขบวนเสด็จขององค์ชายห้าเคลื่อนผ่านประตูใหญ่ของวังหน้าอย่างสง่าผ่าเผย ล้อของเกี้ยวม้าไม้หอมบดเบียดแผ่นหินปูถนนเกิดเสียงดังกังวานเป็นจังหวะ แสงแดดของปลายฤดูหนาวอาบไล้หลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของตำหนักชิงหลงจนทอประกายเจิดจ้า สถานที่แห่งนี้คือจวนที่ประทับหลักของหยางหลง ผู้บัญชาการกองทัพอุดรผู้เกรียงไกร ซึ่งบัดนี้ได้กลับมาผงาดเหนือบัลลังก์อำนาจอีกครั้งเมื่อเกี้บวม้าหยุดลงที่หน้าบันไดศิลาขาว ขันทีและนางกำนัลนับร้อยชีวิตที่จัดแถวรอรับเสด็จต่างคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง หน้าผากของพวกเขากระทบพื้นหินเย็นเยียบ ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะช้อนสายตาขึ้นมอง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความยำเกรงและกดดันอย่างถึงที่สุดหลี่กงกงกุลีกุจอเข้าไปเปิดม่านรถม้า ร่างสูงใหญ่ของหยางหลงก้าวลงมาเป็นคนแรก ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำขลับปักลายดิ้นเงินรูปมังกรห้าเล็บ ท่วงท่าการขยับตัวเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่กดข่มผู้คนจนแทบหายใจไม่ออก แต่แทนที่พระองค์จะก้าวเดินเข้าตำหนักไปในทันที องค์ชายหนุ่มกลับหมุนตัวกลับ ยื่นพระหัตถ์ขวาเข้าไปในเกี้ยวม้าชั่วอึดใจต่อมา ฝ่ามือเล็กที่หยาบกร้านและมีรอยแผลจางๆ ก็วางทาบลงบนพระหัตถ์ใหญ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่38 ประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น
ราชโองการนั้นเปรียบเสมือนสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงที่พัดกวาดเอาเมฆหมอกทะมึนเหนือวังหลวงให้กระจายออกไป แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ได้ปรากฏขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการกลับมาที่ตำหนักเหมันต์ ลี่อินกำลังนำผ้าขี้ริ้วมาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม้ผุพัง แม้จะรู้ว่าใกล้จะได้ออกไปจากที่นี่ แต่นางก็ยังคงทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ หยางหลงยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ท่าทีของเขาสงบนิ่งประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นตึง... ตึง... ตึง...จู่ๆ เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็ดังแว่วมาจากภายนอกกำแพงตำหนัก มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของทหารยามที่เดินลาดตระเวน แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นระเบียบของกองทหารองครักษ์เกราะเหล็กนับร้อยนายลี่อินชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ นางเงยหน้าขึ้นมองหยางหลง ชายหนุ่มหันกลับมาสบตากับนาง มุมปากของเขากระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มของผู้ที่กุมชัยชนะไว้ในมืออย่างเบ็ดเสร็จ“พวกเขามารับข้าแล้ว” หยางหลงเอ่ยเสียงเรียบแกรก... กริ๊ก!เสียงปลดโซ่ตรวนที่คล้องอยู่ด้านนอกบานประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงกุญแจเหล็กกระทบกันดังกังวานทำลายความเงียบงันของสถานที่ที่ถูกลืมเลือนแห่งนี้ บานประตูไม้เนื้อแข
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่37 ภายในห้องโถงเก่าคร่ำคร่า
ภายในห้องโถงเก่าคร่ำคร่า แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านช่องกระดาษที่ขาดวิ่น ทาบทับลงบนร่างสองร่างที่นั่งอยู่เคียงข้างกันลี่อินถือหวีไม้สลักอันเก่าที่มู่เฉินลอบส่งมาให้ นางกำลังสางเรือนผมสีดำขลับของหยางหลงอย่างเบามือ ชายหนุ่มนั่งหลับตาพริ้ม ปล่อยให้สตรีข้างกายจัดการกับเส้นผมของตนอย่างว่าง่าย ร่างกายของเขาสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ตึงแน่น แผ่กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลัง แต่ยามที่อยู่ใกล้นาง เขากลับเก็บซ่อนกรงเล็บและเขี้ยวเล็บเหล่านั้นไว้อย่างมิดชิด“ผมของท่านยาวขึ้นมากทีเดียวคุณชาย” ลี่อินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของนางนุ่มนวลและเจือไปด้วยรอยยิ้มบางเบา นางรวบเส้นผมของเขาขึ้นมาผูกด้วยเศษผ้าสีเข้มอย่างทะนุถนอมหยางหลงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลสะท้อนประกายแสงแดดอุ่น เขาหันกลับมามองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหลังแล้วเอ่ยตอบ “หากอยู่ที่ตำหนักใหญ่ ข้าคงให้ช่างหลวงมาตัดแต่งไปนานแล้ว แต่พออยู่ที่นี่... การมีเจ้าคอยสางผมให้ทุกเช้า กลับทำให้ข้ารู้สึกคุ้นชินจนไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม”คำเกี้ยวพาราสีที่หลุดออกมาจากปากขององค์ชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้สองแก้มของลี่อินซับสีเลือดฝาด นางวางหวีไม้
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่36 ทำได้ดี
กู้ฉือเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะตบเข่าฉาดเบาๆ “สวรรค์! ตระกูลหวังคือเครือข่ายพ่อค้าเถื่อนที่สนับสนุนองค์ชายแปดมาตลอด หากเราได้หลักฐานตั๋วเงินเหล่านั้นมายืนยัน จะเท่ากับมัดตัวพวกมันดิ้นไม่หลุด ขอบคุณแม่นางลี่อินมาก ข้าจะรีบส่งคนไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้!”หยางหลงหันกลับมามองสตรีข้างกายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและประหลาดใจ นางไม่ได้เป็นเพียงสตรีที่เย็บปักถักร้อยเก่ง แต่ความช่างสังเกตและความจำอันเป็นเลิศของนาง กลับกลายเป็นตัวต่อชิ้นสำคัญที่ช่วยไขปริศนาให้สมบูรณ์“เจ้าทำได้ดีมาก” องค์ชายห้าเอ่ยชมเสียงนุ่ม“ให้พวกเจ้าเตรียมพร้อม” หยางหลงหันกลับไปสั่งความกับลูกน้อง “ฝ่าบาทเป็นคนขี้ระแวง เมื่อเริ่มสงสัยหยางเจี้ยน พระองค์จะต้องนึกถึงความอยุติธรรมที่ทำกับข้า และจะหาข้ออ้างเพื่อปล่อยตัวข้าออกไปคานอำนาจกับพี่แปดอีกครั้ง เมื่อวันนั้นมาถึง... เราจะเริ่มรุกฆาต”“รับด้วยเกล้าขอรับ!” สองผู้ภักดีรับคำเสียงหนักแน่น ก่อนที่ช่องกำแพงจะถูกปิดลงอีกครั้งความเงียบกลับมาเยือนห้องโถงกว้าง หยางหลงเดินกลับมานั่งที่หน้าเตาถ่าน เขาทอดสายตามองเปลวไฟที่ลุกโชน ในขณะที่ลี่อินกลับไปหยิบเสื้อของเขามาเย็บต่อ บรรย
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่35 จากนายบ่าวสู่คนรู้ใจ
ลี่อินนั่งอยู่บนระเบียงไม้ที่ทรุดโทรม สองมือประคองชามกระเบื้องใส่น้ำอุ่นที่ต้มจากหิมะละลาย สายตาของนางทอดมองบุรุษกลางลานกว้างอย่างไม่อาจละไปไหนได้หลายสิบวันแล้วที่พวกเขาสองคนใช้ชีวิตร่วมกันในกรงขังแห่งนี้ จากองค์ชายผู้เย่อหยิ่งและนางกำนัลผู้ต่ำต้อย บัดนี้กำแพงแห่งชนชั้นถูกทุบทำลายลงจนไม่เหลือซากเมื่อกิ่งไม้ในมือตวัดวาดเป็นวงโค้งสุดท้าย หยางหลงก็ชักเท้ากลับ ยืนหยัดอย่างมั่นคง พลังลมปราณที่แผ่ซ่านถูกรั้งกลับคืนสู่จุดตันเถียน ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองสตรีที่นั่งรออยู่ตรงระเบียง จากนั้นรอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนมุมปากเขาไม่รอช้าที่จะเดินตรงเข้าไปหานาง เพื่อรับชามน้ำอุ่นไปดื่มรวดเดียวจนหมด และลี่อินก็ได้หยิบเศษผ้าสะอาดที่เตรียมไว้ส่งให้เขาซับเหงื่ออีกด้วย“เพลงกระบี่ของท่านรวดเร็วและรุนแรงขึ้นกว่าวันแรกมากนัก” ลี่อินเอ่ยชมจากใจจริง “หากผู้ใดมาเห็นเข้า คงไม่เชื่อว่าท่านเพิ่งฟื้นจากอาการธาตุไฟแตกซ่าน”“วิชายุทธ์หากทิ้งร้างก็เหมือนดาบที่ขึ้นสนิม ข้าไม่อาจปล่อยให้กรงขังนี้มากัดกินเขี้ยวเล็บของข้าได้” หยางหลงโยนเศษผ้าพาดบ่า ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างนางบนระเบียงไม้ ไม่ถือสาความสกปรกหรือ
You May Also Like
มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า41.4K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.0K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.8K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง240.2K viewsบันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
มีสมองแค่ 2 นาที37 viewsทะลุมิติไปเป็นสาวอ้วนที่สามีรักมากยุค 70's
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา206 viewsบัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก
จิรัฐติกาล890 viewsทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko216 views
