LOGINShare
บทที่40 ก็น่าจะรู้จักดี
publish date:
2026-11-01 16:07:15
Latest chapter
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่42 ดีใจยิ่งนัก
หยางหลงไม่ได้ใส่ใจที่จะสั่งให้ผู้คนลุกขึ้น พระองค์เพียงแค่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกสายตาไม่อาจละไปไหนได้ ไม่ใช่เพียงความสง่างามของทายาทมังกรผู้หวนคืนอำนาจ หากแต่เป็นสตรีที่กำลังก้าวเดินเคียงข้างพระองค์มาด้วยท่วงทีสงบเสงี่ยมและเยือกเย็นลี่อินในวันนี้สวมชุดกระโปรงผ้าแพรไหมสีฟ้าอมเทาที่ขับเน้นผิวพรรณให้ดูผุดผ่อง ลวดลายดอกเหลียนฮวาที่ชายกระโปรงถูกปักอย่างประณีตงดงาม เรือนผมถูกเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มเพียงบางเบา แต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายความสง่างามและเย่อหยิ่งที่ไม่อาจจับต้องได้แม้เหล่าขุนนางและซูเจียวจะเตรียมใจมาแล้วว่าลี่อินจะต้องมาร่วมงานในฐานะสตรีขององค์ชายห้า แต่เมื่อได้มาเห็นด้วยตาตนเอง รัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวของอดีตนางกำนัลผู้นี้กลับสะกดสายตาผู้คนจนแทบหยุดหายใจ นางก้าวเดินเคียงคู่กับองค์ชายห้า ร่างกายไม่ได้สั่นเทาหรือหวาดกลัวต่อสายตานับร้อยที่จับจ้องมา นัยน์ตากลมโตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ทอประกายเด็ดเดี่ยวและเย็นชาประดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์หานตงที่ยืนประสานมืออยู่ ช้อนสายตาขึ้นมองภาพนั้น หัวใจของเขาถูกบีบรัดจนเจ็บปวดร
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่41 ได้ยินมาว่า
“หม่อมฉันได้ยินมาว่า อีกเจ็ดวันข้างหน้า จะมีงานเลี้ยงชมบุปผาประจำฤดูใบไม้ผลิที่อุทยานหลวง ฝ่าบาททรงโปรดให้จัดงานนี้ขึ้นเพื่อปัดเป่าความหมองมัวในราชสำนัก เชื้อพระวงศ์และขุนนางใหญ่ต่างต้องเข้าร่วมงานนี้อย่างพร้อมหน้า... หากองค์ชายแปดต้องการจะเคลื่อนไหวหรือล้างมลทินให้ตนเอง งานเลี้ยงนี้ย่อมเป็นโอกาสทองที่เขาจะไม่ยอมปล่อยผ่านไปแน่เพคะ”คำวิเคราะห์ที่เฉียบขาดของลี่อิน ทำให้กู้ฉือถึงกับพยักหน้าเห็นด้วย “แม่นางลี่อินกล่าวได้ถูกต้องขอรับ ในงานเลี้ยงที่มีผู้คนพลุกพล่าน การสร้างสถานการณ์ย่อมทำได้ง่ายดาย พวกเราต้องเตรียมรับมือให้รัดกุม”หยางหลงเองก็เห็นด้วยพลางยกจอกชาขึ้นจิบ รสชาติกลมกล่อมของชากระจายไปทั่วปาก พระองค์มองสตรีข้างกายที่ตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงผู้ติดตาม แต่เป็นคู่คิดที่มีสติปัญญาหลักแหลมไม่แพ้ผู้ใด“เช่นนั้นพวกเราก็จะไปร่วมงานเลี้ยงนี้อย่างสมเกียรติ” หยางหลงกล่าวพร้อมกับวางจอกชาลง ดวงตาทอประกายแห่งนักล่าที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ “ข้าอยากจะรู้นัก ว่าเมื่อหยางเจี้ยนและพวกสุนัขรับใช้ของมัน ได้เห็นพวกเราเดินเคียงคู่กันเข้าสู่งานเลี้ยง พวกมันจะยังปั้นหน้ายิ้มเสแสร้งได้อยู่อีกหรือไม่”ลี่อินหัน
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่40 ก็น่าจะรู้จักดี
หัวใจของหานตงกระตุกวูบ ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก “สตรีงั้นหรือ เป็นผู้ใดกัน นางกำนัลรับใช้หรือ”“เป็นนางกำนัลรับใช้ที่เจ้าก็น่าจะรู้จักดี” เฉินรุ่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสหาย “สตรีผู้นั้นคือ ลี่อิน”เมื่อได้ยินอย่างนั้น ผ้าเช็ดหน้าในมือของหานตงก็ร่วงหล่นลงพื้นหินทันที ร่างกายของเขาสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนไปพร้อมกับเสียงอื้ออึงในหู ชายหนุ่มเบิกตากว้าง คว้าคอเสื้อของเฉินรุ่ยเอาไว้แน่น“เจ้าพูดบ้าอะไรรุ่ย ลี่อินอยู่ที่สำนักกองภูษา นางจะไปอยู่กับองค์ชายห้าในตำหนักเหมันต์ได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้”“เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือว่าหลังจากงานแต่งงานของเจ้า ลี่อินก็อาสาไปเป็นนางกำนัลรับใช้ที่ตำหนักเหมันต์ นางยอมทิ้งชีวิตสุขสบายในกองภูษาเพื่อหนีจากเจ้า นางยอมเดินเข้าสู่สุสานคนเป็นเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวของพวกเจ้าอีก” เฉินรุ่ยแกะมือของเพื่อนออกอย่างเวทนา “ทว่าบัดนี้ นางรอดชีวิตกลับมาแล้ว และไม่ได้กลับมาในฐานะนางกำนัลต่ำต้อย แต่องค์ชายห้าประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่านางคือคนสำคัญที่สุดของพระองค์”เมื่อเพื่อนรักยืนยัน ร่างกายของหานตงก็ก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่39 คืนสู่ตำหนัก หงส์ผงาดเคียงมังกร
ขบวนเสด็จขององค์ชายห้าเคลื่อนผ่านประตูใหญ่ของวังหน้าอย่างสง่าผ่าเผย ล้อของเกี้ยวม้าไม้หอมบดเบียดแผ่นหินปูถนนเกิดเสียงดังกังวานเป็นจังหวะ แสงแดดของปลายฤดูหนาวอาบไล้หลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของตำหนักชิงหลงจนทอประกายเจิดจ้า สถานที่แห่งนี้คือจวนที่ประทับหลักของหยางหลง ผู้บัญชาการกองทัพอุดรผู้เกรียงไกร ซึ่งบัดนี้ได้กลับมาผงาดเหนือบัลลังก์อำนาจอีกครั้งเมื่อเกี้บวม้าหยุดลงที่หน้าบันไดศิลาขาว ขันทีและนางกำนัลนับร้อยชีวิตที่จัดแถวรอรับเสด็จต่างคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง หน้าผากของพวกเขากระทบพื้นหินเย็นเยียบ ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะช้อนสายตาขึ้นมอง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความยำเกรงและกดดันอย่างถึงที่สุดหลี่กงกงกุลีกุจอเข้าไปเปิดม่านรถม้า ร่างสูงใหญ่ของหยางหลงก้าวลงมาเป็นคนแรก ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำขลับปักลายดิ้นเงินรูปมังกรห้าเล็บ ท่วงท่าการขยับตัวเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่กดข่มผู้คนจนแทบหายใจไม่ออก แต่แทนที่พระองค์จะก้าวเดินเข้าตำหนักไปในทันที องค์ชายหนุ่มกลับหมุนตัวกลับ ยื่นพระหัตถ์ขวาเข้าไปในเกี้ยวม้าชั่วอึดใจต่อมา ฝ่ามือเล็กที่หยาบกร้านและมีรอยแผลจางๆ ก็วางทาบลงบนพระหัตถ์ใหญ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่38 ประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น
ราชโองการนั้นเปรียบเสมือนสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงที่พัดกวาดเอาเมฆหมอกทะมึนเหนือวังหลวงให้กระจายออกไป แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ได้ปรากฏขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการกลับมาที่ตำหนักเหมันต์ ลี่อินกำลังนำผ้าขี้ริ้วมาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม้ผุพัง แม้จะรู้ว่าใกล้จะได้ออกไปจากที่นี่ แต่นางก็ยังคงทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ หยางหลงยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ท่าทีของเขาสงบนิ่งประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นตึง... ตึง... ตึง...จู่ๆ เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็ดังแว่วมาจากภายนอกกำแพงตำหนัก มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของทหารยามที่เดินลาดตระเวน แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นระเบียบของกองทหารองครักษ์เกราะเหล็กนับร้อยนายลี่อินชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ นางเงยหน้าขึ้นมองหยางหลง ชายหนุ่มหันกลับมาสบตากับนาง มุมปากของเขากระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มของผู้ที่กุมชัยชนะไว้ในมืออย่างเบ็ดเสร็จ“พวกเขามารับข้าแล้ว” หยางหลงเอ่ยเสียงเรียบแกรก... กริ๊ก!เสียงปลดโซ่ตรวนที่คล้องอยู่ด้านนอกบานประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงกุญแจเหล็กกระทบกันดังกังวานทำลายความเงียบงันของสถานที่ที่ถูกลืมเลือนแห่งนี้ บานประตูไม้เนื้อแข
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่37 ภายในห้องโถงเก่าคร่ำคร่า
ภายในห้องโถงเก่าคร่ำคร่า แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านช่องกระดาษที่ขาดวิ่น ทาบทับลงบนร่างสองร่างที่นั่งอยู่เคียงข้างกันลี่อินถือหวีไม้สลักอันเก่าที่มู่เฉินลอบส่งมาให้ นางกำลังสางเรือนผมสีดำขลับของหยางหลงอย่างเบามือ ชายหนุ่มนั่งหลับตาพริ้ม ปล่อยให้สตรีข้างกายจัดการกับเส้นผมของตนอย่างว่าง่าย ร่างกายของเขาสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ตึงแน่น แผ่กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลัง แต่ยามที่อยู่ใกล้นาง เขากลับเก็บซ่อนกรงเล็บและเขี้ยวเล็บเหล่านั้นไว้อย่างมิดชิด“ผมของท่านยาวขึ้นมากทีเดียวคุณชาย” ลี่อินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของนางนุ่มนวลและเจือไปด้วยรอยยิ้มบางเบา นางรวบเส้นผมของเขาขึ้นมาผูกด้วยเศษผ้าสีเข้มอย่างทะนุถนอมหยางหลงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลสะท้อนประกายแสงแดดอุ่น เขาหันกลับมามองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหลังแล้วเอ่ยตอบ “หากอยู่ที่ตำหนักใหญ่ ข้าคงให้ช่างหลวงมาตัดแต่งไปนานแล้ว แต่พออยู่ที่นี่... การมีเจ้าคอยสางผมให้ทุกเช้า กลับทำให้ข้ารู้สึกคุ้นชินจนไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม”คำเกี้ยวพาราสีที่หลุดออกมาจากปากขององค์ชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้สองแก้มของลี่อินซับสีเลือดฝาด นางวางหวีไม้
You May Also Like
ใต้หล้าสยบรัก
จูน196.7K viewsชะตารักนางรอ
เทียนเหอ75.3K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย681.7K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.4K viewsสามีข้าแสนดีที่หนึ่ง
หนามชมพู673 viewsหวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
ดอกไม้หนาม538 viewsน้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : {Harem/3P}
petagorus22345 viewsทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ
คุณแม่แฝดสาม466 views
