LOGINShare
บทที่18 คำอธิบายที่สายเกินไป
publish date:
2026-10-13 22:43:02
Latest chapter
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่20 ปรายตามอง
ลี่อินหยัดกายลุกขึ้นยืนช้าๆ นางก้มหน้าต่ำ มองเพียงชายเสื้อคลุมของบุรุษตรงหน้า ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรหยางหลงปรายตามองสตรีร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า พระองค์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อหลายวันก่อนที่เห็นนางที่ริมระเบียง นางยังดูมีความเด็ดเดี่ยวและหยิ่งทะนง ทว่ายามนี้สตรีตรงหน้ากลับดูเหมือนตุ๊กตากระดาษที่พร้อมจะขาดวิ่นเพียงแค่โดนลมพัดได้ทุกเมื่อองค์ชายหนุ่มหยิบปลอกแขนขนจิ้งจอกที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาพลิกดู ลวดลายเพิ่งถูกปักไปได้เพียงเสี้ยวเดียว ทว่าฝีเข็มนั้นกลับไม่สม่ำเสมอเหมือนงานชิ้นก่อนๆ“นี่คืองานที่เจ้าทำอย่างนั้นหรือ” หยางหลงพูดพร้อมกับโยนปลอกแขนนั้นกลับลงบนโต๊ะ เสียงดังตุบ “ฝีเข็มสะเปะสะปะ รอยต่อก็หยาบกระด้าง เจ้าใช้สมาธิไปจดจ่ออยู่กับเรื่องไร้สาระอันใด ถึงได้ปล่อยให้ผลงานห่วยแตกเช่นนี้หลุดออกมาได้ หากข้านำไปสวมใส่ เสด็จพ่อคงคิดว่าข้าไปเก็บเศษผ้าจากขอทานมาใช้เป็นแน่”คำวิจารณ์ที่รุนแรงและตรงไปตรงมาทำให้เหล่านางกำนัลรอบข้างลอบสูดลมหายใจด้วยความหวาดเสียว พวกเขารอคอยว่าลี่อินโต้ตอบอย่างกล้าหาญเหมือนคราวก่อน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับมีเพียงความเงียบงันลี่อินไม่มีอารมณ์จ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ ตอนที่19 ดั่งเงาตามตัว
ห่างออกไปไม่ไกลนัก บนระเบียงชั้นสองของตำหนักร้างที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน องค์ชายห้าหยางหลงกำลังประทับยืนพิงระเบียงไม้อย่างเกียจคร้าน ในพระหัตถ์ถือจอกสุราอุ่น กลิ่นหอมของสุราดอกท้อลอยกรุ่น ทว่าสายตาคมกริบของพระองค์กลับจับจ้องไปที่ร่างของสตรีที่เพิ่งเดินลับสายตาไป“น่าเวทนานัก” หยางหลงแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ หยิบยกเรื่องราวที่เพิ่งทอดพระเนตรมาเป็นหัวข้อสนทนากับมู่เฉิน องครักษ์คู่กายที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังดั่งเงาตามตัว “บุรุษผู้นั้นคือองครักษ์ที่เพิ่งแต่งงานกับนางกำนัลที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้ใช่หรือไม่ ฝีมือดาบเก่งกาจเสียเปล่า แต่กลับคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอนสตรีเยี่ยงสุนัขจนตรอก ช่างไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี”“พ่ะย่ะค่ะ บุรุษผู้นั้นคือหานตง ส่วนสตรีที่เดินจากไป คือลี่อิน นางกำนัลจากสำนักกองภูษา ผู้ที่ปักลายเสื้อคลุมให้องค์ชายเมื่อหลายวันก่อน” มู่เฉินรายงานตามหน้าที่หยางหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำเกี่ยวกับนางกำนัลใจกล้าที่กล้าต่อปากต่อคำกับพระองค์ผุดขึ้นมาในหัว ภาพของสตรีที่นั่งหน้าดำหน้าแดงเลาะด้ายออกโดยไม่ยอมปริปากบ่น ซ้อนทับกับภาพของสตรีที่ยืนเผชิญหน้ากับอด
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่18 คำอธิบายที่สายเกินไป
เขาอยู่ในชุดองครักษ์สีเข้ม ทว่าสภาพของเขากลับดูไม่เหมือนเจ้าบ่าวที่เพิ่งผ่านพ้นงานมงคลมาแม้แต่น้อย ใต้ตาของเขาดำคล้ำ ใบหน้าซูบตอบและเต็มไปด้วยไรหนวดที่ไม่ได้โกน แววตาที่เคยมุ่งมั่นและสว่างไสวบัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความรวดร้าวทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านที่ทำลายความอึดอัดนี้ หานตงมองสตรีตรงหน้าด้วยความคะนึงหา นางดูผ่ายผอมลงไปมาก ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายอบอุ่นยามมองเขากลับกลายเป็นความเย็นชาและว่างเปล่าราวกับบ่อน้ำลึก“อินเอ๋อร์...” หานตงเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ เขาก้าวเท้าเข้าไปหานางหนึ่งก้าวอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ทว่าลี่อินกลับก้าวถอยหลังทันทีระยะห่างเพียงหนึ่งก้าวเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง หญิงสาวกระชับม้วนผ้าในมือแน่นขึ้น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น“ท่านองครักษ์หานหลงทางหรือ ที่นี่คือเขตของกองภูษา ไม่ใช่สถานที่ที่บุรุษควรเข้ามาเดินเพ่นพ่าน หากท่านไม่มีธุระอันใด โปรดหลีกทางให้ข้าด้วย ข้ามีงานต้องรีบไปทำ”สรรพนามที่ห่างเหินและท่าทีเย็นชาของหญิงสาวท
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่17 ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
หานตงหันหน้าเข้าหาซูเจียว เขาก้มศีรษะลงอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของแขกเหรื่อ พิธีการเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์ ซูเจียวถูกส่งตัวเข้าหอ ส่วนหานตงถูกรั้งตัวไว้เพื่อดื่มสุรามงคลกับเหล่าขุนนางชายหนุ่มกระดกจอกสุราครั้งแล้วครั้งเล่า สุราฤทธิ์แรงบาดคอจนร้อนผ่าว แต่มันกลับไม่สามารถดับไฟความรวดร้าวในอกได้เลย เขาหวังเพียงให้ความเมามายช่วยพรากสติสัมปชัญญะไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในค่ำคืนนี้ มือหนาแอบล้วงเข้าไปในอกเสื้อ เพื่อต้องการสัมผัสถึงความนูนของถุงหอมลายดอกเหมยที่เขาซ่อนไว้แนบเนื้อตลอดเวลา มันเป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงลมหายใจที่เหลืออยู่ของเขาได้ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในเขตคุมขังของวังหลวงที่แสนเงียบงันและอ้างว้างสำนักกองภูษาวันนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ นางกำนัลส่วนใหญ่ต่างจับกลุ่มกันไปดูงิ้วที่ลานกว้างซึ่งจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล เหลือเพียงลี่อินที่ยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตนเอง แสงเทียนสลัวทอดเงาของหญิงสาวลงบนผนังห้องลี่อินหยิบตะกร้าสานใบเล็กที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา ภายในนั้นมีเศษผ้าฝ้ายเนื้อดีหลายชิ้น ด้ายสีแดงสด และแบบร่างรองเท้าบุรุษที่น
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่16 เงียบเชียบ
ที่ตรงนั้น ลี่อินกำลังนั่งพับเสื้อผ้าของตนเองอย่างเงียบเชียบ หญิงสาวไม่ได้เก็บข้าวของเพื่อย้ายออกไปไหน แต่นางกำลังจัดระเบียบพื้นที่ที่เคยใช้ร่วมกับอดีตเพื่อนรักให้กลับมาเป็นของนางเพียงผู้เดียว ใบหน้าของลี่อินเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือคราบน้ำตา นางทำตัวราวกับว่าเสียงหัวเราะแสดงความยินดีรอบกายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่ไร้ความหมายเมื่อหีบไม้ใบสุดท้ายถูกปิดลง ซูเจียวก็ลุกขึ้นยืน นางจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินแหวกกลุ่มนางกำนัลตรงไปหาลี่อิน ผู้คนรอบข้างต่างเงียบเสียงลง รอดูว่าอดีตสหายรักทั้งสองจะกล่าวสิ่งใดต่อกันในวาระสุดท้ายก่อนจากลา“ลี่อิน” ซูเจียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แววตาแสร้งทำเป็นอาวรณ์ “ข้าต้องไปแล้ว เกี้ยวม้าของจวนองครักษ์มารอรับข้าอยู่ที่หน้าประตูวังตะวันตก”ลี่อินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วของนางยังคงลูบไล้รอยพับของเสื้อผ้าให้เรียบตึง “เดินทางปลอดภัย”คำบอกลาที่สั้นกุดและไร้เยื่อใยทำให้ซูเจียวหน้าตึงไปเล็กน้อย แต่นางก็ยังคงรักษาภาพลักษณ์สตรีผู้ถูกรังแกไว้อย่างเหนียวแน่น นางยื่นมือออกไปหวังจะจับมือของลี่อิน ทว่าลี่อินกลับขยับตัวหลบอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้มือของซูเจ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่15 ความเจ็บปวด
“ลี่อิน... ข้าขอโทษ ข้าขอโทษจริงๆ” ซูเจียวปล่อยโฮออกมาเสียงดังจนทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว นางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนสนิท “เจ้าจะตบตีข้า จะด่าทอข้าอย่างไรข้าก็ยอมรับผิด ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันลงเอยเช่นนี้”ลี่อินก้มมองสหายรักด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เรี่ยวแรงทั้งหมดสูญสลายไปจนแทบจะยืนไม่อยู่ “เจ้า... หมายความว่าอย่างไร เจียวเจียว ข่าวลือนั่น... ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่”ซูเจียวสะอื้นฮัก น้ำตานองหน้า “ข้าไปพบเขาเพื่อจะนำยาไปให้เขาตามที่เขาร้องขอ แต่เขา... เขาเมาสุรามาก เขาพร่ำเพ้อถึงความอ้างว้าง และดึงข้าเข้าไปกอด ข้าพยายามขัดขืนแล้วลี่อิน ข้าสู้แรงเขาไม่ไหว ข้ากลัวเหลือเกิน...”นางกำนัลสาวโกหกหน้าตาย บิดเบือนความจริงทั้งหมดเพื่อสร้างภาพตนเองให้เป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกกระทำ ซูเจียวจงใจเน้นย้ำว่าหานตงเป็นฝ่ายเริ่ม เพื่อทำลายความเชื่อใจที่ลี่อินมีต่อชายคนรักให้ย่อยยับลงไปกับตา“พอเถิด”ลี่อินดึงมือของตนเองกลับอย่างเย็นชา น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบจนน่าใจหาย ไม่มีน้ำตาหลั่งออกมาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงแววตาที่แตกสลายร้าวลึกราวกับแก้วที่ถูกทุบจนละเอียด“เจ้าไม่
You May Also Like
คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง28.6K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.5K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง137.8K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.5K viewsบัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก
จิรัฐติกาล294 viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม5.4K viewsสามีผู้ลืมเลือน
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน355 viewsนางมารจ้าวพิษ
จิ้งจอกน้อยแอบหลงรัก96 views
