Share

บทที่ 4 ขาดความดุดัน

last update publish date: 2026-09-30 11:07:33

คำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาและไร้ความปรานีทำเอาลี่อินหน้าชา นางเม้มริมฝีปากแน่นพยายามข่มความรู้สึกไม่พอใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เสื้อคลุมตัวนี้คืองานปักที่นางทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไป เส้นด้ายทุกเส้นเรียงตัวสวยงามเสมอกัน ไม่มีทางที่จะดูบิดเบี้ยวอย่างที่องค์ชายห้ากล่าวหา บุรุษผู้นี้จงใจหาเรื่องนางชัดๆ

“กราบทูลองค์ชาย” ลี่อินรวบรวมความกล้าเอ่ยปาก น้ำเสียงของนางพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด “หม่อมฉันตั้งใจปักลวดลายนี้อย่างสุดความสามารถ ฝีเข็มทุกเส้นเรียงตามแบบแผนของช่างหลวง หากองค์ชายทรงเห็นว่าจุดใดบิดเบี้ยว หม่อมฉันจะเร่งแก้ไขให้เพคะ”

หยางหลงหรี่ตามองนางกำนัลใจกล้าที่กล้าเอ่ยปากโต้ตอบเขา แม้นางจะก้มหน้าอยู่ แต่น้ำเสียงที่แข็งขืนนั้นปิดไม่มิด พระองค์กระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวชี้ไปที่ดวงตาของพยัคฆ์

“แววตาของมันขาดความดุดัน สีไหมเงินที่เจ้าใช้ก็สว่างเกินไปจนดูตลก รื้อออกเสียให้หมด แล้วเปลี่ยนไปใช้ด้ายสีเงินหม่น ปักใหม่เดี๋ยวนี้”

“รื้อออกทั้งหมดหรือเพคะ” ลี่อินเผลอเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลวดลายพยัคฆ์ตัวนี้มีขนาดใหญ่เกือบครึ่งตัวเสื้อ การรื้อด้ายออกทั้งหมดนอกจากจะใช้เวลานานแล้ว หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว เนื้อผ้าไหมชั้นดีอาจเกิดรอยตำหนิและเสียหายได้

“เจ้าหูหนวกหรืออย่างไร หรือฟังคำสั่งข้าไม่เข้าใจ” องค์ชายห้าเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองนางอย่างกดดัน

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” มู่เฉินที่ยืนอยู่เบื้องหลังเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ มือหนาขยับไปจับด้ามกระบี่ข้างเอวราวกับเป็นการเตือนสติ

“หม่อมฉัน... หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ จะเร่งรื้อออกและปักใหม่เดี๋ยวนี้” ลี่อินรีบก้มหน้าลงด้วยความจำนน กัดฟันข่มความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจ นางหยิบกรรไกรอันเล็กสำหรับตัดด้ายขึ้นมา มือบางสั่นสะท้านเล็กน้อยขณะค่อยๆ เลาะเส้นไหมที่นางเพิ่งบรรจงปักลงไปออกทีละเส้น

ส่วนหยางหลงก็ไม่ได้เสด็จกลับ พระองค์เพียงแค่สะบัดชายเสื้อแล้วทรุดตัวลงประทับบนเก้าอี้ไม้บุนวมที่หัวหน้านางกำนัลรีบนำมาถวาย ก่อนจะรับจอกชาจากขันทีมาถือไว้พลางจิบช้าๆ สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ร่างบอบบางซึ่งกำลังนั่งหน้าดำหน้าแดงเลาะด้ายออกอย่างยากลำบาก

บรรยากาศในห้องผ้าเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกคนต่างเวทนาลี่อินที่ตกเป็นเป้าอารมณ์ขององค์ชายผู้เอาแต่ใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้ามายุ่ง

ลี่อินใช้เวลาเกือบชั่วยามกว่าจะเลาะด้ายเงินออกจนหมด ปลายนิ้วของนางแดงเถือกและเจ็บระบมไปหมด นางสูดลมหายใจลึก หยิบเข็มร้อยด้ายสีเงินหม่นตามที่องค์ชายห้าต้องการ แล้วเริ่มลงมือปักลวดลายพยัคฆ์ใหม่อีกครั้ง ทุกฝีเข็มเต็มไปด้วยความกดดัน เพราะรู้ดีว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกการกระทำ

เวลาผ่านไปจนลี่อินปักส่วนหัวของพยัคฆ์เสร็จสิ้น นางแทบจะไม่ได้ขยับตัวไปไหน เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมตามไรผม หยางหลงวางจอกชาลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านางอีกครั้ง

องค์ชายหนุ่มก้มลงมองผลงานใหม่ที่เพิ่งเสร็จไปได้เพียงเสี้ยวเดียว ลี่อินนึกในใจว่าคราวนี้นางใช้สีด้ายตามที่เขาสั่งและเน้นฝีเข็มให้หนักขึ้นเพื่อสร้างความดุดัน เขาคงจะหาเรื่องติเตียนนางไม่ได้อีก

“สัดส่วนผิดเพี้ยนไปหมด” หยางหลงเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงไม่บ่งบอกอารมณ์ “หัวพยัคฆ์ดูใหญ่เกินไป หากข้าสวมเสื้อตัวนี้ ผู้คนคงคิดว่าข้าเอาหัวสุนัขจิ้งจอกมาแปะไว้บนอก รื้อออกซะ แล้วทำใหม่”

ปึด!

ลี่อินรู้สึกเหมือนเส้นความอดทนในสมองของนางขาดผึง นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ชายผู้นี้ไม่ได้ต้องการให้งานปักออกมาดี เขาเพียงแค่ต้องการกลั่นแกล้งนางให้ได้รับความลำบากเท่านั้น เหตุใดองค์ชายสูงศักดิ์เช่นเขาถึงต้องมาลดตัวลงมาหาเรื่องนางกำนัลต่ำต้อยเช่นนางด้วย

“องค์ชาย” ลี่อินเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรโดยตรงเป็นครั้งแรก ดวงตาของนางวาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นเคือง “ลวดลายนี้หม่อมฉันร่างตามแบบของราชสำนักทุกกระเบียดนิ้ว สัดส่วนไม่มีทางผิดเพี้ยนไปได้ หากองค์ชายทรงเห็นว่าไม่เหมาะสม หม่อมฉันเกรงว่าคงเป็นเพราะฝีมือของหม่อมฉันต่ำต้อยเกินกว่าจะรับใช้เบื้องพระยุคลบาท ขอองค์ชายโปรดมอบหมายงานนี้ให้ช่างหลวงผู้มีฝีมือท่านอื่นเถิดเพคะ”

คำพูดที่สวนกลับมาทำให้ทุกคนในห้องผ้าถึงกับสูดหายใจเฮือก ซูเจียวที่แอบมองอยู่หน้าซีดเผือด กูกูแทบจะลมจับกับความใจกล้าบ้าบิ่นของลี่อินที่กล้าต่อปากต่อคำกับมัจจุราชเดินดินผู้นี้

หยางหลงชะงักไปเล็กน้อย พระองค์ไม่ได้พิโรธจนสั่งประหารนางอย่างที่ทุกคนคาดคิด กลับกัน นัยน์ตาสีเข้มนั้นกลับทอประกายประหลาดใจระคนพึงพอใจบางอย่างที่มุมปาก บุรุษหนุ่มโน้มพระพักตร์ลงมาใกล้จนลี่อินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดหน้าผาก

“เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือกงั้นหรือ” น้ำเสียงของเขากระซิบแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นจนคนฟังขนลุกซู่ “ข้าสั่งให้เจ้าปัก เจ้าก็ต้องปัก ข้าสั่งให้รื้อ เจ้าก็ต้องรื้อ หน้าที่ของเจ้าคือทำตามคำสั่งข้า ไม่ใช่มาสั่งสอนข้า”

พูดจบ องค์ชายห้าก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง กวาดสายตามองหญิงสาวที่กำลังนั่งกำกรรไกรในมือแน่นราวกับจะใช้มันแทงเขาให้ตายเสียให้ได้

“พรุ่งนี้ยามเซิน ข้าจะมาดูเสื้อคลุมตัวนี้อีกครั้ง หากพยัคฆ์ของข้ายังดูอ่อนแอปวกเปียก หรือฝีเข็มของเจ้ายังไม่ถูกใจข้า เจ้าจงเตรียมตัวไปรับโทษโบยที่ลานหน้ากองภูษาได้เลย”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์    บทที่70 รวดร้าว

    ฮ่องเต้ค่อยๆ หันพระพักตร์มามองโอรสองค์ที่ห้า สายพระเนตรกวาดมองชุดเกราะที่อาบชโลมไปด้วยเลือดและบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายของหยางหลง สลับกับใบหน้าของลี่อินที่คอยประคองสวามีอยู่ไม่ห่าง พระองค์ทรงนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะทอดถอนพระทัยออกมาอย่างรวดร้าว"ปลอดภัยแล้วอย่างนั้นหรือ" ฮ่องเต้ทรงแค่นพระสุรเสียงหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม "วังหลวงแห่งนี้เคยปลอดภัยอย่างแท้จริงตั้งแต่เมื่อใดกัน เราสร้างกรงทองที่อาบไปด้วยเลือด เราสั่งสอนให้โอรสแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อความเป็นใหญ่ เราหวาดระแวงแม้กระทั่งสายเลือดของตนเอง ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เราได้รับคือการเห็นลูกหลานต้องเข่นฆ่ากันเอง พี่ฆ่าน้อง น้องคิดกบฏต่อบิดา แผ่นดินนี้ช่างแลกมาด้วยราคาที่แพงเหลือเกิน"ประมุขแห่งแผ่นดินทอดพระเนตรมองบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มันช่างงดงามและทรงอำนาจ แต่ในสายพระเนตรของพระองค์ยามนี้ มันคือปีศาจร้ายที่สูบกินความสุขและสายสัมพันธ์ของครอบครัวไปจนหมดสิ้นฮ่องเต้ทรงหันกลับมาทอดพระเนตรมองหยางหลงอีกครั้ง พระองค์ทรฃเห็นความภักดีและความรักที่บริสุทธิ์ในแววตาของโอรสผู้นี้ หยางหลงกุมอำนาจทางทหารไว้ล้นมือ เขาสามารถยึดบัลล

  • บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์    บทที่69 อ้อมกอดแห่งการอภัยและการผลัดแผ่นดิน

    อ้อมกอดที่รัดแน่นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและควันไฟเปรียบเสมือนที่พักพิงเดียวในโลกที่กำลังพังทลาย ลี่อินซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของหยางหลง ซึมซับความอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขา แต่ในขณะที่ความโล่งใจกำลังแผ่ซ่าน หางตาของนางกลับเหลือบไปเห็นร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ลี่อินเบิกตากว้าง ร่างกายของนางแข็งทื่อ นางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของสามี สองเท้าก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังร่างของอดีตองครักษ์หนุ่มที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบลูกธนูอาบยาพิษสามดอกปักลึกทะลุแผ่นหลังของหานตง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาย้อมชุดเกราะชั้นเลวและพื้นกำแพงวังจนกลายเป็นแอ่งสีแดงฉาน ลี่อินทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ ประคองศีรษะของเขาขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวังบาดแผลและพิษร้ายลุกลามอย่างรวดเร็ว หานตงปรือตากระตุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มที่เขาฝันถึงทุกลมหายใจปรากฏอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด รอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียวและเปื้อนเลือดของเขา"อินเอ๋อร์" น้ำเสียงของหานตงแหบพร่าและเบาหวิวราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่น "ข้า... ข้าป

  • บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์    บทที่68 ส่ายหน้า

    ‘ข้ามันไม่ใช่คน’ หานตงบริภาษตนเองในใจ ความละอายและมโนสำนึกที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนานพลันตื่นรู้ขึ้นในห้วงสุดท้ายของชีวิตเสียงสายธนูนับร้อยถูกปล่อยออกจากเกาทัณฑ์ดังขวับ แหวกอากาศพุ่งตรงมายังร่างของลี่อินประดุจห่าฝนสีดำ“อินเอ๋อร์ ระวัง”เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างของหานตงที่พุ่งพรวดเข้ามา เขาโยนดาบในมือทิ้ง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดึงร่างบอบบางของลี่อินให้หมุนหลบวิถีธนู และใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่กำบังให้แก่นางอย่างไม่ลังเลฉึก ฉึก ฉึกลูกธนูอาบยาพิษสามดอกพุ่งเจาะทะลวงเข้าที่แผ่นหลังและหัวไหล่ของอดีตองครักษ์หนุ่มอย่างจัง หานตงกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโต ร่างกายของเขากระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่สองแขนกลับโอบกอดร่างของลี่อินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่ได้รับอันตรายแม้แต่ปลายเล็บลี่อินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางมองใบหน้าเปื้อนเลือดของบุรุษที่กอดนางไว้ เลือดอุ่นๆ ของเขากระเด็นมาเปื้อนแก้มของนาง “หานตง ท่านทำอะไร”หยางเจี้ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นเหตุการณ์พลิกผันก็เบิกตากว้างด้วยความเกรี้ยวกราด “ไอ้คนทรยศ เจ้ากล้าหักหลังข้างั้นหรือ ทหาร ฆ่ามันทั้งคู่ทิ้งซะ

  • บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์    บทที่67 การไถ่บาปด้วยเลือด

    หากไม่มีนาง บัลลังก์มังกรจะมีค่าอันใด หากไม่มีนาง แผ่นดินที่กว้างใหญ่ก็เป็นเพียงสุสานที่ว่างเปล่ารอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของหยางหลง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความกระจ่างแจ้ง เขาไม่ได้มองหยางเจี้ยน ไม่ได้มองทหารนับพัน เขามองเพียงแค่ลี่อิน สตรีที่เป็นเจ้าของชีวิตเขา“สำหรับข้า แผ่นดินนี้มันกว้างใหญ่เกินไป แต่หัวใจของข้ามันเล็กนักลี่อิน” น้ำเสียงของหยางหลงกังวานก้อง เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ “มันมีพื้นที่พอให้เจ้าเข้าไปอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น หากต้องสูญเสียเจ้าไป ต่อให้ข้าได้ครอบครองโลกทั้งใบ ข้าก็ไม่มีวันมีความสุข”ทายาทมังกรหนุ่มยกกระบี่คู่กายที่ชุ่มไปด้วยเลือดศัตรูขึ้นมาเบื้องหน้า ก่อนจะปล่อยมือเคร้งเสียงกระบี่โลหะตกกระทบพื้นหินดังกังวานก้องไปทั่วลานกว้าง ทหารอุดรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หยางหลงยกมือขึ้นปลดสายรัดเกราะที่หน้าอก โยนหมวกเกราะและเสื้อคลุมทิ้งไปบนพื้น เขาล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบตราพยัคฆ์ทองเหลืองอันเป็นสัญลักษณ์ในการสั่งการกองทัพอุดรออกมา แล้วโยนมันทิ้งไปเบื้องหน้าอย่างไร้เยื่อใย“หยางหลง ท่านทำอะไร” ลี่อินกรีดร้อง

  • บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์    บทที่66 รอคำสั่ง

    เสียงคำรามของหยางหลงดังก้องกังวาน ทหารม้าอุดรไม่รอช้า พวกเขาใช้ท่อนซุงขนาดใหญ่พุ่งชนประตูเมืองจนแตกกระจาย กองทัพม้าทะลวงฝ่าด่านเข้ามาอย่างง่ายดาย ทหารกบฏที่พยายามขัดขวางล้วนถูกคมกระบี่ของแม่ทัพหนุ่มฟันขาดสะบั้นไปตามๆ กัน ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งบุรุษที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกพรากสตรีอันเป็นที่รักไปได้ขบวนม้าศึกมุ่งหน้าตรงไปยังลานกว้างหน้าประตูอู่เหมินอันเป็นประตูหลักของพระราชวังหลวง สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูงตระหง่าน บานประตูไม้แกะสลักหุ้มเหล็กกล้าปิดสนิท ด้านบนเชิงเทินเต็มไปด้วยพลธนูของทหารกบฏนับพันนายที่ง้างสายรอกระสุนรอคำสั่งหยางหลงกระชากสายบังเหียนให้ม้าศึกหยุดลงกลางลานกว้าง มู่เฉินและทหารม้าสามพันนายจัดกระบวนทัพคุ้มกันอยู่เบื้องหลัง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองขึ้นไปบนกำแพงวัง นัยน์ตาของเขาหดแคบลงเมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นองค์ชายแปดหยางเจี้ยนในชุดเกราะทองคำอร่ามก้าวเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ขอบกำแพง ใบหน้าเสี้ยมแหลมของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและพึงพอใจอย่างถึงที่สุด“เสด็จพี่ห้า ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มากนัก สมแล้วที่เป็นพยัคฆ์แห่งอุดรทิศ แต่บาดแผลที่

  • บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์    บทที่65 แค่นเสียงหัวเราะ

    "เสด็จพ่อ ลูกมารับใช้ท่านแล้ว" หยางเจี้ยนแค่นเสียงหัวเราะ "เสด็จพ่อคงไม่คิดกระมังว่าลูกชายที่เสด็จพ่อทรงสั่งขังลืมและริบทุกสิ่งทุกอย่าง จะกลับมายืนอยู่เบื้องพระพักตร์ของเสด็จพ่อในฐานะผู้ชนะเช่นนี้"ฮ่องเต้ชี้พระหัตถ์ที่สั่นเทิ้มไปยังโอรสอกตัญญู "ไอ้ลูกทรพี เจ้ากล้าก่อกบฏ นำกำลังทหารมาเข่นฆ่าคนในวัง เจ้าคิดว่าแผ่นดินนี้จะยอมรับฮ่องเต้ที่มือเปื้อนเลือดบิดาตนเองงั้นหรือ""ประวัติศาสตร์เขียนโดยผู้ชนะเสด็จพ่อ" หยางเจี้ยนตวาดกลับ "เสด็จพ่อลำเอียง เสด็จพ่อมอบทุกอย่างให้หยางหลง ทั้งอำนาจทหารและเกียรติยศ ส่วนข้า ข้าทำเพื่อราชสำนักมาเท่าไร เสด็จพ่อกลับมองเห็นแต่ความผิดพลาด เสด็จพ่อบีบให้ข้าต้องเดินเส้นทางนี้เอง ตำแหน่งรัชทายาทควรจะเป็นของข้า บัลลังก์มังกรนี้ก็ควรจะเป็นของข้า"เมื่อกล่าวจบ หยางเจี้ยนก็พยักหน้าให้ทหารเดนตาย ราชองครักษ์เงาพยายามต่อสู้ขัดขวาง แต่ด้วยกำลังคนที่น้อยกว่ามาก เพียงไม่นานพวกเขาก็ถูกฟันล้มตายลงจนหมดสิ้น ทหารกบฏสองคนบุกเข้าประชิดตัวฮ่องเต้ กดกระบี่พาดลำคอของประมุขแห่งแผ่นดิน บังคับให้พระองค์ทรงทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าโอรสของตนเองฮ่องเต้หลับพระเนตรลงด้วยความรวดร้าว พระอง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status