ตอนที่2 มิอาจยอมรับได้

ครึ่งชั่วยามต่อมา

         หลิวหนวนหนวน เปลี่ยนจากนั่งในรถม้า เป็นมาควบอาชาคู่ใจของนางแทน หญิงสาวในชุดบุรุษ ดูคมเข้มยิ่งนัก ต่างจากเมื่อครู่ที่นางนอนเอนกายในรถม้า ที่นางปล่อยให้เป็นตัวตนแท้จริง หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้าง เมื่อเห็นหลังคาเรือนพัก ที่มีไว้รับรองคนจากสกุลหลิวและเจียง พี่สาวของนางคงรออยู่ในนั้นแล้วเป็นแน่ เหอะ! ความฝันบ้าบอนั่น จะมาทำให้นางหวาดหวั่นได้อย่างไรกัน ในเมื่อเบื้องหน้าคือพี่สาวของนาง ที่รอนางอยู่

         “ท่านพี่หลิวเอิน ท่านว่าพี่หญิงอินอิน จะจำข้าได้หรือไม่ขอรับ”

         เจียงสือเอ่ยถามญาติผู้พี่ แน่นอนว่าเขาคุ้นเคยกับชื่อหลิวเอิน มากกว่าชื่อแท้จริงของญาติผู้พี่ ชายหนุ่มเวลานี้โตเต็มวัย และมีความสูงเพิ้มขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อน ที่ได้พบกับพี่หญิงอินอิน

         “หึ ๆ ต่อให้เจ้าจะสูงกว่านี้อีกสักหน่อย นางก็ยังคงจดจำเจ้าได้”

         หญิงสาวปรับน้ำเสียงให้เข้มขึ้น เยี่ยงบุรุษหนุ่มทั่ว ๆ ไป ก่อนจะกระตุ้นม้าให้ออกเดินต่อ เหล่าทหารที่คุ้นเคยกับคุณหนูใหญ่สกุลหลิว ต่างพากันหัวเราะอย่างครื้นเครง เมื่อนึกถึงสุราชั้นดีจากเมืองหลวง ที่คุณหนูใหญ่ มักนำมาฝากพวกเขาอยู่เสมอ รวมถึงเหล่าองรักษ์คิดตามคุณหนูใหญ่ ที่เป็นสหายร่วมดื่มกินยามพบหน้า

         “เร็วเข้าเร่งฝีเท้าหน่อย”

         เจียงสือ สั่งการเสียงดัง ใบหน้าของทุกคนเปื้อนยิ้ม ที่จะได้พบมิตรที่คุ้นเคยจากเมืองหลวง ทว่าเมื่อทุกคนมาถึงหน้าเรือนพัก สิ่งที่ผิดแผกไปก็พลันพุ่งขึ้นมาในใจ ความเงียบที่ไม่ควรมี และกลิ่นอันคุ้นเคยของเหล่านักรบ ทำให้ทุกคนรีบเหวี่ยงกายลงจากหลังม้าในทันที มันคือปฏิกิริยาของการป้องกันตัว แอ๊ด! เสียงประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ ทุกคนถึงกับกลั้นหายใจไปชั่วขณะ เมื่อกลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูก

         “ไม่!”

         หลิวเอินพุ่งตรงไปยังหน้าประตู สิ่งที่นางเห็นคือชายชราที่มีบาดแผลเต็มกาย กำลังพยายามยื่นมือออกมาดันที่ประตู พ่อบ้านชรา ที่พยายามจะดันประตูให้ออกกว้างกว่านี้ แต่เขาทำมันไม่ได้ ด้วยแรงที่เหลืออยู่มันช่างน้อยนิดเหลือเกิน มาแล้ว...คุณชายหลิวเอินมาแล้ว เพียงเห็นเห็นหน้าของคุณชาย มือที่ยกค้างก็ตกลงพื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง

         “ดูแลเขา”

         หลิวเอิน สั่งการเสียงเครียด ก่อนที่นางจะเร่งฝีเท้าตรงไปยังตัวเรือน ตลอดทางเดินที่นางก้าวผ่าน เต็มไปด้วยร่างของคนจากจวนมหาเสนาบดี ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างที่สุด พี่สาวของนางเล่า

         เจียงสือวิ่งตามญาติผู้พี่มาติด ๆ ใจของเขาในตอนนี้ มันไม่ได้มีความยินดีที่จะได้พบหน้าเช่นในคราแรก แต่มันเต็มไปด้วยความกังวล มือเรียวผลักบานประตูเรือนให้เปิดออก...

         “อ๊าก!!!! พี่หญิง”

         ภาพที่เห็นมันไม่ต่างจากความฝันของนางเลยสักนิด หลิวเอินพุ่งเข้าไปด้วยความเร็ว ที่เหนือกว่าคนปกติ นางสะกิดปลายเท้าเหินขึ้นไปยังร่างของพี่สาว ที่ถูกมัดห้อยตัวอยู่บนขื่อเรือน หญิงสาวโอบกอดร่างของพี่สาวเอาไว้แน่น ก่อนจะตัดเชือกพาร่างนั้นลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา

         “พี่หญิงอินอิน”

         เจียงสือ ได้แต่ยืนนิ่งราวถูกสาป เมื่อเห็นสภาพของญาติผู้พี่ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรื่นเริง พลันแดงก่ำราวสีเลือด

         “พี่หญิง...ข้ามารับท่านแล้ว ไยจึงไม่รอข้าเล่า”

         หลิวเอิน ยกมืออันสั่นเทา วางทาบบนใบหน้าของพี่สาวอย่างเบามือ ไยจึงเป็นเช่นนี้เล่า นางเฝ้ารอที่จะได้พบหน้ากัน ก่อนที่พี่สาวของนางจะออกเรือน มันควรเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข เช่นในทุกครั้งที่พี่สาวของนางมาเยือน เพราะนางคือความลับของสกุลหลิว คนที่ต้องเดินทางมาที่นี่ จึงเป็นพี่สาวผู้แสนดีของนาง หญิงสาวขบกรามแน่น เมื่อนึกถึงความจริงที่นาง ไม่อาจเดินทางกลับไปเมืองหลวงได้อย่างเปิดเผย เพราะต่อให้นางอยู่ในคราบของบุรุษ ก็ใช่ว่าจะหลุดรอดสายตาของศัตรูได้ตลอดเวลา ดังนั้นพี่สาวของนางจึงเลือกเป็นฝ่ายมาเยือนแทนทุกครั้ง

ภายนอกตัวเรือน เหล่าทหารที่ติดตามมา ต่างพากันคุกเข่าก้มหน้านิ่ง สิ่งที่พวกเขาพบเจอในวันนี้ มันมิใช่สิ่งที่พากันวาดหวัง ภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ที่ทุกคนคิดว่าจะได้พบ มันกลับเป็นกองซากศพของเหล่าสหาย ที่วันนี้พวกเขาควรได้ร่วมดื่มกินกันอย่างครื้นเครง ทุกคนต่างนิ่งเงียบเพื่อไว้อาลัย ให้แก่นายหญิงน้อยและเหล่าทหารติดตามของนาง

ใช้เวลาอยู่พอสมควร เหล่าทหารจึงลุกขึ้น ช่วยกันจัดการกับศพของสหายจากมเองหลวง แม้ไม่ได้จัดงานใหญ่โตอย่างสมเกียรติ แต่ก็ไม่คิดที่จะปล่อยทิ้งขว้างเช่นผีไร้ญาติ เรื่องนี้คงยังไม่อาจเปิดเผยออกไปได้ ตราบใดที่หาคนร้ายยังไม่พบ

         “เรื่องนี้อย่าได้แพร่งพราย ข้าจะพาพี่หญิงกลับจวนเจียง”

         หลิวเอิน อุ้มร่างไร้ลมหายใจของพี่สาว ที่ห่อด้วยผ้าคลุมของนางเอาไว้เป็นอย่างดี ก้าวเดินออกมาหยุดอยู่หน้าประตูเรือน พร้อมกับสั่งการเสียงเรียบ หากพี่สาวของนางปรากฏตัวอีกครั้งที่เมืองหลวง นางอยากรู้นักว่าจิ้งจอกตัวใดจะเคลื่อนไหวก่อนกัน และไม่ว่าจะเป็นตัวไหน นางก็จะไม่เหลือทางให้พวกมันได้เดิน

         “ต้องเป็นคนภายใน หาไม่แล้วใครจะลงมือได้โดยที่พวกเขามิทันตั้งตัว”

         เจียงสือเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียง ที่เต็มไปด้วยความเจ็บร้าว เขาใช้สายตาสำรวจทุกอย่างในเวลาอันสั้น ไม่ต้องคาดเดาสิ่งใดให้มากความ เพราะมีเพียงคนในเท่านั้น ที่จะลวมือโดนคนทั้งคณะไม่ทันระวังตัว

         “จะเป็นใครข้าไม่สน ข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้”

         หญิงสาวเอ่ยออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพาร่างพี่สาวเดินตรงไปยังหน้าประตูจวนพัก ทุกก้าวของนาง ราวกับแบกภูเขาทั้งลูก มันช่างหนักอึ้งจนแทบก้าวเท้าไม่ออก ข้าจะพาพี่กลับไปหาท่านตาเองนะเจ้าคะ และข้าจะตามล่าพวกมันต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะลากพวกมันลวนรกไปกับข้า