บทที่ 6

“คุณชายหม่าเกรงใจไปแล้ว ข้าเยว่ป่ายเหอ มาที่นี่เพราะได้ยินข่าวการฆาตกรรม”

“ที่แท้เป็นรองประมุขเยว่” หม่าเซียวหรานเลิกคิ้วทั้งยังเปลี่ยนท่าทีเป็นสุภาพอ่อนน้อมยิ่งกว่าเดิม

บุรุษด้านหลังเขาต่างก็แนะนำตัว ทั้งยังยกมือขึ้นคำนับนางด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบรองประมุขวังบุปผาเหนือ

ชื่อเสียงของนางมารทั้งสองแห่งวังบุปผา เขาไหนเลยจะไม่เคยได้ยิน เห็นชัดว่าข่าวลือเกี่ยวกับวรยุทธ์อันไร้เทียมทานของรองประมุขวังบุปผา หาใช่เพียงแค่ข่าวลือ

ใบหน้าหลิวหรงยังคงเรียบเฉย ดวงตาหรือก็เย็นชาจนไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้ นางกวาดสายตามองบุรุษทุกคนตรงหน้า ในยามที่พวกเขาแนะนำตัว

“นี่คือจื่อเยียนคนสนิทของข้า ส่วนอีกคนคือกุนซือของข้านางมีนามว่าอวี้เหลียน พวกท่านคงได้พบนางในอีกไม่ช้า”

ท่าทีเย่อหยิ่งและบรรยากาศเยือกเย็นรอบกายของหลิวหรง ทำให้ไม่มีผู้ใดสงสัยว่านางคือเยว่ป่ายเหอตัวจริงหรือไม่ อีกทั้งพวกเขาต่างก็รับรู้ได้ว่ากำลังภายในของอีกฝ่ายนั้นไม่ธรรมดา

“เช่นนั้นข้าจะพาท่านไปพบท่านพ่อและผู้อาวุโส” หม่าเซียวหรานเสนอตัว

“อย่าลำบากเลย พวกท่านมิใช่ว่าอยู่ในระหว่างทางไปยังสถานที่เกิดเหตุหรอกหรือ อย่าให้ข้าถ่วงเวลาเลย คนของข้าล่วงหน้าไปที่นั่นแล้ว พวกท่านคงพบนางที่นั่น” เอ่ยจบหลิวหรงก็เดินตามคนของคฤหาสน์ตระกูลหม่าไป

“ใช่นางหรือ” โจวจื่อหยวนกระซิบถามเมื่อหลิวหรงเดินจากไป

“ชุดขาว พัดผ้าไหม นั่นย่อมต้องเป็นเยว่ป่ายเหอ รองประมุขวังบุปผาเหนือ นางมารน้ำแข็งปิงเหอ” หม่าเซียวหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ชื่นชมหลายส่วน

เขากระหายที่จะได้เห็นพัดปิงเหอใกล้ ๆ เหลือเกิน กระนั้นเขาไหนเลยจะกล้าบอกนางกางออกมา เพราะได้ยินมาว่าพัดปิดเหอกางจะกางออกก็ต่อเมื่อในยามที่ดื่มเลือดเท่านั้น!!!

“แต่พวกนางล้วนสวมชุดขาวและถือพัดผ้าไหม” หลิ่วเฉินไม่ใคร่จะเห็นด้วย

“บุคลิกของเยว่ป่ายเหอหาใช่จะเลียนแบบได้ง่าย ๆ พวกท่านไม่รู้สึกถึงบรรยากาศกดดันยามที่นางมาถึงหรอกหรือ หรือท่านคิดว่าอย่างไรคุณชายหลี่” โจวจื่อหยวนคล้อยตามหม่าเซียวหราน

“เมื่อครู่ประมุขเยว่มิใช่บอกว่าคนของนางล่วงหน้าไปยังที่เกิดเหตุแล้วหรอกหรือเราสมควรเร่งฝีเท้าได้แล้ว” หลี่เทียนเสียงเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ชายหนุ่มจากสี่ตระกูลผู้รับหน้าที่สอบสวนเพื่อหาคนร้ายได้ยินเช่นนั้นก็เร่งฝีเท้าจนมาถึงที่เกิดเหตุทันที พวกเขาทั้งหมดมีอันต้องชะงัก เนื่องจากบัดนี้บนกำแพงสูงปรากฏแผ่นหลังของคนผู้หนึ่งกำลังนั่งนิ่งอยู่

ร่างอรชรที่บ่งบอกชัดว่าเป็นสตรีในชุดบุรุษ ทำให้ทุกคนเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย แถบผ้าสีขาวซึ่งมัดรวบเส้นผมพลิ้วไหวตามสายลม ในยามที่คนผู้นั้นค่อย ๆ ยืนขึ้น เพราะรับรู้การมาถึงของพวกเขา

ใบหน้าเฉยชาค่อย ๆ หันมามองผู้เข้ามาใหม่ ดวงตาเรียบเฉยคมกริบกวาดมองไปยังชายหนุ่มแต่ละคนอย่างพิจารณา

“ชุดขาวทั้งยังถือพัดอีกคนแล้ว” หลิ่วเฉินกระซิบกับโจวจื่อหยวน กระนั้นเขาพลันรับรู้ถึงแรงกดดันจากร่างที่อยู่บนกำแพง แม้นางเพียงปรายตามองมาด้วยดวงตาเรียบเฉย

“แม่นางท่านนี้คงจะเป็นแม่นางอวี้เหลียนจากวังบุปผากระมัง” หม่าเซียวหรานเอ่ยทักขึ้น

ในใจของเขาอดที่จะประหลาดใจไม่ได้ เหตุใดเขาจึงให้รู้สึกว่าคนของวังบุปผาทุกคนนั้น ช่างเก่งกาจในเรื่องทำให้บรรยากาศรอบกดดันยิ่งนัก

“ท่านรองประมุขได้รับข่าวว่าพวกท่านส่งตัวแทนจากแต่ละตระกูลเข้าร่วม ทั้งนี้ก็เพื่อหาตัวฆาตกรตัวจริง ข้าคือตัวแทนของวังบุปผาเหนือ”

ในยามที่เอื้อนเอ่ยเยว่ป่ายเหอฉวยโอกาสกวาดสายตามองบุรุษทุกคนที่ยืนอยู่ด้านล่าง ในที่สุดนางก็หยุดสายตาลงที่ใบหน้าซีดขาวของหลี่เทียนเสียง และก็พบว่าสายตาของเขาเองก็มองมายังนางอย่างพิจารณาเช่นกัน

หญิงสาวเพียงละสายตาจากเขา ก่อนจะหันกลับมาสนใจสถานที่เกิดเหตุเช่นเดิม

“แม่นางพบร่องรอยใดบ้างหรือไม่”

น้ำเสียงเป็นมิตรของหลี่เทียนเสียง ทำให้นางสนใจใคร่รู้ในตัวของอีกฝ่ายขึ้นมาเล็กน้อย หญิงสาวกวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนหันมามองยังหลี่เทียนเสียง

“คนร้ายน่าจะยังอยู่ในคฤหาสน์” นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวไม่ใส่ใจ กระนั้นทุกคนในที่นั้นกลับเลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ

“เหตุใดแม่นางจึงคิดเช่นนั้น” หลี่เทียนเสียงเอ่ยถามนางทั้งยังก้าวเข้าไปยังลานกว้าง ซึ่งตอนนี้มีสัญลักษณ์เขียนบอกชัดว่าเคยมีศพสองศพนอนแน่นิ่งอยู่ กระนั้นศพของคนทั้งสองได้ถูกเคลื่อนย้ายไปแล้ว

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว หางตาหรือก็แอบเหลือบไปมองพัดในมือของนาง

“แม่นางแม้เจ้าจะมีวรยุทธ์ กระนั้นอีกฝั่งเป็นหน้าผาสูงชัน ข้าว่าเจ้าลงมาก่อนดีหรือไม่ ข้ายังไม่อยากให้เกิดโศกนาฏกรรมใด ๆ ที่นี่อีก”

หม่าเซียวหรานมองไปยังกำแพง ซึ่งหญิงสาวยืนอยู่ด้วยความกังวล ร่างโปร่งบางอรชรอ้อนแอ้นแม้จะยืนนิ่งมั่นคงไม่ไหวเอน แต่อีกฝั่งนั้นเป็นหน้าผาสูงชัน หากพลาดพลั้งก็มีแต่จะเอาไปทิ้งโดยใช่เหตุ

“ข้าเดาไว้ไม่ผิด เจ้ามากับรองประมุขเยว่จริง ๆ ด้วย”

น้ำเสียงยียวนของหลินเจ๋ออี้ที่เพิ่งจะก้าวเข้ามาทำให้เยว่ป่ายเหอขมวดคิ้ว นี่เป็นครั้งแรกที่นางแสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้า

“เจ้าก็อยู่ที่นี่หรือ”

ทันทีที่ได้ยินว่าเยว่ป่ายเหอส่งกุนซือผู้หนึ่งเข้าร่วมการสอบสวนครั้งนี้ หลินเจ๋ออี้ก็มั่นใจว่าเป็นนางไม่ผิดแน่ เขาเคยพ่ายแพ้ให้นางมาก่อนหน้านี้ ในยามที่ไต้ซือซย่าอิงประกาศหาผู้ที่เหมาะสมเพื่อครอบครองคัมภีร์สงบใจ เขาและนางเข้าร่วมการแก้ปริศนาสามข้อ และเป็นนางที่เอาชนะเขาได้

แม้จะพยายามสืบหาตัวตนของอีกฝ่ายเพียงใด สิ่งที่เขาได้รู้มีเพียงนางเป็นกุนซือของเยว่ป่ายเหอ ซึ่งเรื่องนี้ไต้ซือซย่าอิงบอกเขาด้วยตัวเอง

เงาร่างในชุดสีขาวเหินกายลงมาช้า ๆ ปลายเท้าของนางค่อย ๆ วางลงบนพื้นไม่ไกลจากหลี่เทียนเสียง

“ท่านรู้จักกับแม่นางอวี้เหลียนมาก่อนหรือ” หม่าเซียวหรานเอ่ยถามยิ้ม ๆ เขาได้ยินมาว่าวังบุปผามีกฎห้ามติดต่อกับคนนอก เหตุใดหลินเจ๋ออี้จึงรู้จักกับกุนซือวังบุปผา เรื่องนี้นับว่าน่าแปลกใจไม่น้อย