บทที่ 7

“อวี้เหลียนหรือ” หลินเจ๋ออี้มีท่าทีประหลาดใจ เขามองมายังเยว่ป่ายเหอก่อนมองไปยังหม่าเซียวหราน “ที่แท้เจ้าก็มีนามว่าอวี้เหลียน” เขาพึมพำราวกับได้รับความอยุติธรรมที่ตนรู้ชื่อของนางเป็นคนสุดท้ายในที่นี้

“ข้าพยายามตามหาเจ้า...” ไม่เอ่ยเปล่าหลินเจ๋ออี้ก้าวมาข้างหน้า

“พวกท่านอย่าเพิ่งก้าวเข้ามา” หลี่เทียนเสียงเอ่ยเมื่อมองเห็นคนทั้งหมดกำลังจะก้าวเข้ามายังลานกว้าง

เขาหรี่ดวงตาก่อนมองไปโดยรอบ “รอยเท้าพวกนี้สับสนจนเกินไป ไม่อาจมองแยกแยะแล้ว” หลี่เทียนเสียงมองไปโดยรอบเพื่อมองหาสิ่งผิดปกติ

“ไม่จำเป็นแล้ว คนร้ายมีเพียงคนเดียว อีกทั้งน่าจะรู้จักกับผู้ตายทั้งสองเป็นอย่างดี” เยว่ป่ายเหอก้าวเดินตรงไปยังหลินเจ๋ออี้ “ข้าต้องการพบสาวใช้ผู้นั้น ผู้ที่เห็นเหตุการณ์เป็นคนแรก” นางเอ่ยเสียงเรียบก่อนชะงักเมื่อหลี่เทียนเหวินก้าวเข้ามาขวาง

“แม่นาง...”

“เรียกข้าว่าอวี้เหลียน ข้าไม่มีแซ่” นางเดาออกถึงท่าทีลำบากใจของเขา

        โจวจื่อหยวนพยักหน้า “ข้าเองก็เหมือนจะเคยได้ยินมาบ้างว่านอกจากรองประมุขทั้งสองที่ใช้แซ่เยว่แล้ว คนของวังบุปผาจะมีชื่อที่เป็นสัญลักษณ์ของตัวเองไปจนตาย เห็นทีจะไม่ใช่เรื่องเหลวไหล”

หม่าเซียวหรานยิ้มในหน้า “แม่นางอวี้เหลียน เมื่อครู่ท่านบอกว่าคนร้ายมีเพียงคนเดียว อีกทั้งน่าจะรู้จักสนิทสนมกับผู้ตายเป็นอย่างดี อาศัยหลักฐานใดหรือ”

“ถามเขาสิ เขาน่าจะรู้แล้ว” เยว่ป่ายเหอมองหลี่เทียนเสียง แต่อีกฝ่ายกลับเงยหน้ามองไปบนกำแพงสูง ซึ่งอีกด้านเป็นหน้าผาสูงชันเพียงใดทุกคนล้วนตระหนักดี

“แม่นาง...ลงไปดูด้านล่างแล้วกระมัง”

“ลงแล้วอย่างไร ไม่ลงแล้วอย่างไร” นางเพียงตอบเขาสั้น ๆ

ทุกคนที่ยืนอยู่กลับมีท่าทีตื่นตระหนก หุบเหวด้านหลังสูงชันจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นหุบเหวแห่งความตาย แต่สตรีตรงหน้ากลับลงไปโดยที่เสื้อผ้าของนางยังคงสะอาดไร้ร่องรอยขีดข่วน หรือคราบสกปรก จะให้พวกเขาเชื่อว่าอย่างไรเล่า

“แต่หุบเขานั่น...”

เยว่ป่ายเหอยิ้มที่มุมปาก “ท่านไม่ต้องลงไปที่ก้นเหวหรอก ข้าหาได้เก่งกาจปานนั้น ขึ้นไปดูก็จะรู้ มองจากบนกำแพงจุดที่ข้ายืนเมื่อครู่จะมองเห็นหุ่นฟางสวมเสื้อผ้าครบชุดตัวหนึ่งติดอยู่ตรงกิ่งไม้”

“อะไรนะ” ทุกคนอุทาน

“หากไม่ใช่วันที่วิสัยทัศน์ปลอดโปร่ง แน่นอนว่าคงโดนเมฆหมอกบัง วันนี้แดดจ้ามองทะลุลงไปเห็นอย่างชัดเจน” นางเอ่ยเสียงเรียบ

“แล้วที่บอกว่าผู้ตายน่าจะรู้จักสนิทสนมกับผู้ตายเป็นอย่างดีเล่า” หลี่เทียนเสียงไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเช่นทุกคน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยในยามที่เอ่ยถามหญิงสาว

“สตรีนางนั้นน่าจะนัดแนะกับใครสักคน นางยืนอยู่ตรงนั้นใกล้กำแพง ทั้งยังยืนอยู่กับคนร้าย จากนั้นมีใครอีกคนเดินเข้ามาเห็นเห็นการณ์ คนร้ายซัดอาวุธเข้าใส่ลำคอของผู้มาใหม่ สตรีนางนั้นเข้ามาขัดขวางเขาจึงจำต้องปลิดชีพนาง ก่อนเหวี่ยงร่างคนทั้งคู่ไปยังจุดนั้น”

นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดที่พบศพของเซียวฟู่หรงและเกาชิงหลิว

“ช่างคาดเดาได้เป็นฉาก ๆ เจ้าอยู่ในเหตุการณ์หรือไร” หลิ่วเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน

“เป็นอย่างที่นางพูดจริง ๆ” หลี่เทียนเสียงชี้ไปยังพื้นใกล้ทางเดินซึ่งมีคราบเลือดจุดเล็ก ๆ อยู่ “หยดเลือดตรงนี้คงกระเด็นออกมาในยามที่อาวุธถูกซัดออกมาในระยะไกล จากจุดนั้นมาถึงจุดนี้ หากคนร้ายมีวรยุทธ์สูงและอาวุธที่ใช้ปักเข้าไปยังลำคอของผู้ตาย เลือดที่ออกมาจากบาดแผลก็จะยังไม่มาก แต่หากเขาล้มลงแล้วคว่ำด้านที่มีบาดแผลลงบนพื้น หยดเลือดก็จะคงมีให้เห็น หากไม่สังเกตข้าเองก็แทบจะมองไม่เห็นเช่นกัน เลือดที่ออกมาจากจุดที่ศพอยู่ น่าจะเกิดจากการที่คนร้ายดึงอาวุธสังหารออกจากบาดแผล”

“ข้าต้องการพบสาวใช้นางนั้น” เยว่ป่ายเหอแจ้งความประสงค์อีกครั้ง

“เช่นนั้นคงต้องรบกวนคุณชายหม่านำทางเพราะผู้อาวุโสห้ามมิให้ผู้ใดพบนาง” หลี่เทียนเสียงหันมามองหม่าเซียวหราน

“เช่นนั้นก็ได้ ข้าให้คนเฝ้านางเอาไว้แล้ว เชิญทางนี้” หม่าเซียวหรานผายมือ ก่อนเดินนำคนทั้งหมดออกไปยังจุดเกิดเหตุ

แต่ถึงอย่างนั้นยังไม่ทันที่พวกเขาจะก้าวพ้นประตู เสียงของความวุ่นวายที่อยู่ห่างออกไปกลับทำให้เยว่ป่ายเหอถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง

หลี่เทียนเสียงเองก็ขมวดคิ้วแล้วเหลือบไปมองหญิงสาว สองคนสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาแล้วพบว่าเหล่าคุณชายตัวแทนจากตระกูลใหญ่และหลินเจ๋ออี้หายตัวไปแล้ว นัยว่าพวกเขาคงรุดไปดูเหตุการณ์อย่างแน่นอน

“โดนปิดปากไปแล้วกระมัง” เยว่ป่ายเหอพึมพำ

“แม่นางหมายถึงสาวใช้นางนั้นหรือ”

“พวกท่านคนกลุ่มใหญ่ยกโขยงกันมาเพื่อดูสถานที่เกิดเหตุ บุรุษมากมายเดินไปเดินมา อีกทั้งข่าวที่ท่านเดินทางมายังกวงหมิงซานก็ลือกันทั้งหวงยี่ซาน คนร้ายไม่ลงมือกลบเกลื่อนสิ่งที่อาจเปิดโปงเขาได้ ย่อมโง่งมเต็มทน”

เยว่ป่ายเหอเอ่ยจบก็ก้าวเดินไปช้า ๆ ข้าง ๆ นางยังมีหลี่เทียนเสียงที่รักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม

“แม่นางคิดเช่นไรกับสถานที่เกิดเหตุ” ชายหนุ่มถามขึ้น

ทั้งสองยังคงครุ่นคิดอย่างใจเย็น ในยามที่ก้าวเดินไปยังต้นเสียง ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นหาได้อยู่ในความสนใจของทั้งเขาและนาง

“หุบเขาแห่งนี้สูงรองลงมาจากเหลียนหัวซานของตระกูลหลี่ กระนั้นคนที่สามารถเหินกายออกไปจากจุดเกิดเหตุมีเพียงสี่คน และพวกเขาแต่ละคนก็อยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลหม่าในยามที่เกิดเรื่อง สาวใช้นางนั้นให้การณ์ว่าคนร้ายหนีไปโดยใช้เส้นทางหลังกำแพง แน่นอนว่าเรื่องนี้สี่ตระกูลย่อมถูกพุ่งเป้า แต่กลับจงใจทิ้งหุ่นฟางเอาไว้ให้เห็น ทั้งที่สามารถโยนลงไปในหุบเขาลึกได้”

เยว่ป่ายเหอกางพัดออกสะบัดเบา ๆ ท่าทีของนางราวกับทำไปเพราะความเคยชิน หากแต่พอนึกขึ้นได้ก็รีบตวัดพัดปิดอย่างแรง จึงไม่ทันสังเกตเห็นความประหลาดใจที่วูบไหวในดวงตาของหลี่เทียนเสียง

ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้นางอย่างลืมตัว เมื่อได้กลิ่นหอมเย็นโชยออกมาจากตัวพัด ใบหน้ายังคงเรียบเฉยในยามที่เดินตามหญิงสาวไปเงียบ ๆ