บทที่ 9

ป๋ายฉานกระแอมก่อนละสายตามาจากเยว่ป่ายเหอ นางลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ในยามที่เห็นรองประมุขเหลือบสายตามองหลิวหรง

แน่นอนว่าการข่มขู่เช่นนี้ไม่ใช่วิธีในแบบของรองประมุขเยว่ นี่เป็นวิธีที่หลิวหรงกำลังพยายามช่วยชีวิตสาวใช้ผู้นั้นอยู่ หากเป็นรองประมุขของพวกนางลงมือเอง หากกล้าใช้แผนใส่ความวังบุปผา ก็มีเพียงเส้นทางแห่งความตายเท่านั้นที่รออยู่

จะถูกหลอกใช้หรือไม่หาใช่สิ่งสำคัญ พวกนางรู้ว่าสาวใช้ผู้นี้เป็นเพียงแพะรับบาปแล้วอย่างไรเล่า เพราะอย่างไรเสียก็คือหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิด

ทันทีที่ดึงผ้าที่อุดปากออก สาวใช้ผู้นั้นสะอื้นไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว นางเงยหน้ามองหลิวหรง ก่อนมองไปโดยรอบด้วยความหวดกลัว

“ขะ...ข้าน้อยกลัวแล้ว ข้าน้อยแค่...ข้าน้อยไม่อยากตาย”

“ผู้ใดบงการเจ้าให้วางยาผู้อื่น ทั้งยังกล้าลงมือในคฤหาสน์ตระกูลหม่า” หม่าเซียวหรานเอ่ยถามเสียงเครียด

หลิวหรงนั่งลงตรงหน้านางอีกครั้ง ใช้พัดเชยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตานั้นขึ้น “เจ้าบอกว่าหวาดกลัว ผู้ใดทำให้เจ้าหวาดกลัวหรือ” คำถามแรกจากหลิวหรงทำให้สาวใช้ผู้นั้นสั่นเทา

ไม่ทันได้เอ่ยอะไรรังสีเข่นฆ่ารุนแรงก็แผ่กระจายไปทั่ว เยว่ป่ายเหอขมวดคิ้วมองไปยังประตูห้องโถง อาวุธบางอย่างที่คมกริบและบางเฉียบพุ่งเข้ามาทุกทิศทุกทาง

คนของวังบุปผาคลี่พัดออก ก่อนเหวี่ยงออกไปต้านอาวุธดังกล่าว

เยว่ป่ายเหอกดร่างเล็กของสาวใช้ผู้นั้นให้หมอบลง ก่อนคิ้วเรียวจะขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจ เมื่อมองเห็นเงาร่างของหลี่เทียนเสียงทางหางตา

นางยื่นมือออกไปคว้าร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล มือซ้ายผลักชายหนุ่มให้ถอยหลังไปหลายก้าว พัดในมือขวาก็วาดออกไปปัดอาวุธเหล่านั้นที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา

หลายคนที่ยืนอยู่ในห้องโถงโดนอาวุธนั้นเข้าก็ล้มลงขาดใจแทบจะทันที ความเร็วและความแม่นยำที่น่าตื่นตะลึงนั้น ส่งผลให้ภายในห้องโถงวุ่นวายขึ้น

ผู้ที่มีวรยุทธ์สามารถต้านทานได้ ทำได้เพียงแค่หลบอาวุธมากมายเหล่านั้นที่พุ่งเข้ามา

หลิวหรงลากร่างที่คุดคู้อยู่บนพื้นขึ้น ก่อนเหวี่ยงไปยังหลังโต๊ะซึ่งป๋ายฉานตะแคงล้มลงตั้งพื้นเพื่อเป็นปราการ เยว่ป่ายเหอเหวี่ยงร่างของหลี่เทียนเสียงเข้าไปให้หลี่เทียนลู่และบิดาของเขา ก่อนที่นางจะเหินกายออกไป พร้อมกับซัดกำลังภายในกวาดเอาอาวุธเหล่านั้นให้กระเด็นออกไปจากวิถี

หลินเจ๋ออี้กับหลิ่วเฉินเหินกายตามไปติด ๆ ด้านหลังยังมีโจวจื่อหยวน หม่าเซียวหราน และหลี่เทียนเหวินตามไปไล่ล่าคนร้าย

“อวี้เหลียน!” จื่อเยียนตระโกนพร้อมกับเหินกายตามไป หลิวหรงขยับกาย แต่ป๋ายฉานรั้งนางเอาไว้ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ เพื่อเตือนสติ

ทันทีที่เยว่ป่ายเหอและคนอื่น ๆ เหินกายออกไปพ้นประตู อาวุธเหล่านั้นก็หายวับไปด้วย คงเพราะการจู่โจมกลับอย่างกะทันหัน ทำให้อีกฝ่ายจำต้องล่าถอย

กระนั้นผลของการโจมตีคฤหาสน์ตระกูลหม่าครั้งนี้ กลับสร้างความเสียหายได้มากที่สุดเท่าที่คนตระกูลหม่าเคยประสบ

“พี่รอง” หลี่เทียนลู่ขยับเข้ามาพยุงหลี่เทียนเสียงขึ้น ตอนเห็นร่างอีกฝ่ายถูกโยนเข้ามา เขาแทบหัวใจกระเด็นกระดอนออกมาเพราะความตื่นตระหนก หากรับไม่ทันเขาไม่อาจจินตนาการเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“สตรีวังบุปผาผู้นั้น...” หลี่เทียนลู่เดือดดาล กระนั้นกลับไม่อาจก่นด่าอีกฝ่ายออกมาได้ เพราะหากนางไม่ทำเช่นนั้น ผู้เป็นพี่ชายของเขาย่อมตกอยู่ในอันตราย

“ข้าไม่เป็นไร”

“ข้า...” หลี่เทียนลู่ทำหน้าราวกับเพิ่งกลืนยาขม

เมื่อครู่เขาและหลี่เทียนเหวินยืนอยู่กับบิดา จึงขยับเข้ามาช่วยผู้เป็นพี่ชายไม่ทัน ยังดีที่คนของวังบุปผายื่นมือเข้าช่วย หาไม่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“ข้าปลอดภัยดี อย่าโทษตัวเองเลย” หลี่เทียนเสียงยังคงยิ้มให้ผู้เป็นน้องชายอย่างอ่อนโยน

“ใบหลิว” หลี่เซวียนเสียงเลิกคิ้วมองใบหลิวซึ่งเสียบอยู่ ทั้งที่บนโต๊ะและเสาห้องโถงรวมไปถึงจุดต่าง ๆ รอบห้อง มันคือใบหลิวสีเขียว นัยว่ามาจากต้นหลิวสองต้นที่ปลูกอยู่ไม่ไกลจากกำแพงด้านนอกห้องโถง

“ต้องวรยุทธ์ล้ำเลิศถึงเพียงใดจึงจะสามารถใช้ใบหลิวบางเบาซัดเข้ามาเป็นอาวุธสังหารผู้คนได้” หม่าชิงเหลยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแตกตื่น

“ข้ามองไม่เห็นทั้งยังเดาไม่ถูกด้วยซ้ำว่าซัดมาจากทิศทางใด” เกาซวี่ไห่เองก็เบิกตากว้างในยามที่มองไปรอบห้อง

“คนถูกปิดปากเสียแล้ว” เสียงของหลี่เทียนเสียงเรียกความสนใจของหลายคน พวกเขาหันมามองสาวใช้ผู้ซึ่งกำลังจะเปิดปากนอนนิ่งจมกองเลือดอยู่กับพื้น

ร่างเล็กถูกพลิกขึ้นและพบว่าข้างลำคอของนาง มีใบหลิวสองใบแทงทะลุเข้าไปเกือบมิด ดวงตาของนางเบิกกว้าง ใบหน้ายังคงหลงเหลือหวาดกลัวอยู่ แม้ในยามที่สิ้นลมหายใจไปแล้ว

หลี่เทียนเสียงก้าวออกไปยังประตูห้องโถง เขาเงยหน้าขึ้นมองต้นหลิวซึ่งอยู่อีกด้านของกำแพงสูง กระนั้นยอดของต้นหลิวกลับโผล่พ้นขึ้นมาพอสมควร

เมื่อครู่คนร้ายคงจะยืนอยู่ตรงต้นหลิวสองต้นนั้น ซัดใบหลิวเข้ามา ก่อนจะหนีไปทันทีที่เห็นว่าคนในห้องโถงจับทิศทางได้และเริ่มตอบโต้กลับ

มือใหญ่ยกขึ้นขยับคอเสื้อที่ถูกหญิงสาวคว้าเอาไว้เมื่อครู่ให้เข้าที่ เขาขมวดคิ้วยามที่คิดย้อนหลังไปเมื่อไม่กี่อึดใจก่อนหน้า เขายืนอยู่ข้างกุนซือหญิงแห่งวังบุปผาผู้นั้น จึงมองเห็นการขยับตัวของพวกนางทุกคนอย่างชัดเจน

กระบวนท่าเดียวกัน ลงมือรวดเร็วและว่องไวแทบมองไม่ทัน กระนั้นเขากลับสะกิดใจบางอย่างขึ้นมา บางอย่างที่เขาเองก็บอกไม่ถูก พวกนางแต่งกายคล้ายกัน ทั้งยังใช้พัดเป็นอาวุธทุกคน