ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน

เสียงระฆังผนึกฟ้าดังกึกก้องขึ้นพร้อมกันทั่วสวรรค์ชั้นเก้า

มิใช่หนึ่งใบ

มันไม่ใช่เสียงแห่งสันติ

แต่มันคือเสียงของวันพิพากษา

วันพิพากษาของธิดาสวรรค์

ใต้ฐานวิหารศักดิ์สิทธิ์ เสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณนับหมื่นบิดเบี้ยวประสานกันเป็นทำนองอัปมงคล ลอยแทรกขึ้นมาจากใต้แผ่นหยกขาว ราวกับผืนดินทั้งผืนกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เทพชั้นผู้น้อยที่แม้จะชาชินกับการสังเวย ยังได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าเงยขึ้นมองลานพิพากษาเบื้องบน

เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในคืนนี้ มิใช่เพียงการลงทัณฑ์เทพองค์หนึ่ง

หากแต่เป็นการฉีกหน้ากากของสิ่งที่ถูกเรียกว่า

กลางลานหยกขาว หญิงสาวผู้หนึ่งถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนอัสนี

ทุกห่วงโซ่ลุกไหม้ด้วยไฟบรรลัยกัลป์ เปลวเพลิงสีทองแดงแผดเผาทั้งอาภรณ์ เนื้อหนัง และลึกลงไปถึงวิญญาณ เลือดสีเงินไหลซึมผ่านอาภรณ์ขาว ก่อนหยดลงบนพื้นหยกเยียบเย็น

แล้วเบ่งบาน

เบ่งบานเป็นดอกบัวน้ำแข็งนับร้อยนับพัน

งดงามราวภาพฝัน

ประหนึ่งความงามในโลกนี้ไม่เคยได้รับอนุญาตให้อยู่ร่วมกับความจริง

นางคือ หลินเยว่ซิน

อดีตธิดาแห่งสวรรค์

บุปผาทมิฬ

พลังที่ถูกตราว่าเป็นรอยร้าวแห่งระเบียบฟ้า

เหนือบัลลังก์ทองคำ มหาเทพทอดพระเนตรลงมา

พระองค์สูงส่ง สง่างาม และเยียบเย็นดุจหิมะนิรันดร์ ฉลองพระองค์ขาวบริสุทธิ์ไร้รอยด่าง ราวกับพระหัตถ์คู่นั้นไม่เคยแปดเปื้อนโลหิตของผู้ใด

แต่ภายใต้ความนิ่งสงบอันสมบูรณ์แบบนั้น

ไม่ใช่ความโกรธ

หากคือความหวาดกลัวเก่าแก่ที่ซุกซ่อนมานับหมื่นปี

ความหวาดกลัวของผู้เคยสูญเสียทุกสิ่ง

“หลินเยว่ซิน”

พระสุรเสียงกึกก้องดุจอสนีบาตฟาดผ่ากลางฟ้า

“เจ้าครอบครองบุปผาทมิฬ พลังของเจ้าคือรอยร้าวที่จะทำให้ฟ้าพังทลาย”

แรงกดดันจากกฎสวรรค์แผ่กระจายลงมา พื้นหยกแตกร้าวเป็นทาง เทพชั้นผู้น้อยต่างทรุดคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว ทว่า หญิงสาวกลางลานพิพากษากลับยังยืนตัวตรง

แม้เข่าของนางแทบไม่อาจรับน้ำหนัก

นางก็ไม่ยอมก้มศีรษะ

“ความเมตตาที่เจ้ามีต่อสรรพชีวิต” มหาเทพตรัสช้า ๆ ทีละถ้อย “คือเชื้อไฟแห่งความโกลาหล”

“ความรักของเจ้า คือจุดเริ่มต้นของหายนะ”

“และเจตจำนงเสรีที่เจ้ายึดมั่น คือสิ่งที่เคยทำลายโลกมาแล้วครั้งหนึ่ง”

ทั่วทั้งลานพิพากษาเงียบงัน

เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่ไม่มีผู้ใดกล้าปล่อยออกมา

เพราะถ้อยคำเหล่านั้น ฟังดูคล้ายคำพิพากษา

หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

โลหิตที่มุมปากย้อมริมฝีปากของนางเป็นสีชาดเข้ม ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคมกล้ายิ่งกว่าแสงดาบ นางมิได้มองเพียงมหาเทพ หากมองทะลุผ่านพระองค์ ผ่านบัลลังก์ทองคำ ผ่านม่านอำนาจและคำลวงทั้งหมด ไปยังระฆังผนึกฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

ในสายตาของนาง นางเห็นทุกสิ่ง

เห็นวิญญาณนับหมื่นที่ถูกสูบกลืนเพื่อหล่อเลี้ยงสวรรค์

แล้วนางก็หัวเราะ

หัวเราะทั้งที่เลือดยังไหลจากมุมปาก

“ที่แท้...” เสียงของนางแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมจนสะเทือนทั่วลานพิพากษา

สีพระพักตร์ของมหาเทพเย็นเยียบลงในทันที

“หุบปาก”

แต่หลินเยว่ซินกลับยิ้ม

ยิ้มอย่างคนที่ไม่เหลือสิ่งใดให้สูญเสียอีกแล้ว

“หากระเบียบฟ้าที่ท่านหวงแหน...” นางเอ่ยช้า ๆ ราวกับใช้เลือดทุกหยดในกายหล่อเลี้ยงแต่ละคำ “ต้องแลกมาด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วน...”

นางหยุดเพียงชั่วลมหายใจ

ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้สวรรค์ทั้งเก้าเย็นยะเยือกไปพร้อมกัน

“เช่นนั้น ฟ้านี้ก็สมควรถูกทำลาย”

สิ้นคำ

โซ่ตรวนอัสนีก็กระชากร่างของนางขึ้นกลางอากาศ

พลังจากกฎสวรรค์ระเบิดคำราม ลานพิพากษาสั่นสะเทือนราวกับจักรวาลทั้งผืนกำลังปริแตก ร่างบางถูกเหวี่ยงออกจากสวรรค์ชั้นเก้าราวดาวหางสีเงิน ดอกบัวน้ำแข็งทั่วกายแตกร่วงเป็นเศษแสงระยิบระยับกลางความมืด

งดงาม

ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงพอจะทำให้เทพชั้นสูงดับสูญทั้งดวงวิญญาณ

แต่นางยังกำมือแน่น

แม้สติจะพร่าเลือน

ในห้วงสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะมืดดับ หลินเยว่ซินยังสาบานกับตนเอง

วันหนึ่ง... ข้าจะกลับมา

กลับมาเขียนชะตาของตนขึ้นใหม่

ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง นางกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังแทรกผ่านลมหนาวแห่งห้วงจักรวาล

เป็นเสียงทุ้มต่ำของบุรุษผู้หนึ่ง

สั่นพร่า

“ข้าจะตามหาเจ้า...”

“ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติ”

“ข้าจะทิ้งฐานันดรแห่งเทพนี้”

“และปกป้องเจ้าด้วยชีวิตของข้าเอง”

ถ้อยคำนั้นฝังลึกลงในเศษเสี้ยววิญญาณของนาง

หากย้อนกลับไปหนึ่งคืนก่อนชะตาฟ้าจะแตก—

ณ วิหารร้างที่ไร้แม้แสงดาวจะส่องถึง

เขากดหน้าผากแนบพื้นอย่างสิ้นศักดิ์ศรี มืออีกข้างกำป้ายหยกมังกรฟ้าแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด อาภรณ์สีเข้มเปรอะโลหิตสีทองทั่วทั้งร่าง ราวกับเพิ่งผ่านสนามรบที่ไม่มีวันชนะ

เขาคือ เซียวอวี๋เฉิน

แม่ทัพสวรรค์ผู้ไม่เคยคุกเข่าต่อผู้ใด

ทว่าคืนนั้น เขาช่วยนางไม่ได้

ช่วยไม่ได้

เขาช้าเกินไป

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของลมหนาวพัดผ่านซากวิหาร ขณะที่เซียวอวี๋เฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ ทว่ากลับว่างเปล่าจนน่าหวาดหวั่น ราวกับสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเพิ่งถูกควักออกไปทั้งเป็น

“ข้าสาบาน...” เขาเปล่งเสียงต่ำแหบ “ต่อให้ต้องลืมเจ้าในทุกครั้งที่เกิดใหม่ ต่อให้ต้องถูกสาป ต่อให้ต้องละทิ้งสวรรค์ทั้งเก้า...”

เขากำป้ายหยกแน่นขึ้น จนขอบคมบาดฝ่ามือ เลือดสีทองหยดลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ

“ข้าก็จะหาเจ้าพบ”

“และครั้งนี้... ข้าจะไม่ปล่อยให้ผู้ใดพรากเจ้าไปอีก”

คำสัตย์นั้นไม่ได้ดังกึกก้องดั่งระฆังผนึกฟ้า

แต่มันหนักแน่นยิ่งกว่า

เพราะมิได้หลุดออกมาจากฐานันดร

หากออกมาจากหัวใจของบุรุษผู้พ่ายแพ้ทุกสิ่ง

สิบแปดปีต่อมา

โลกมนุษย์หนาวเหน็บกว่าที่ผู้ใดจะจินตนาการ

หิมะโปรยปรายไม่หยุดเหนือกระท่อมทรุดโทรมกลางหุบเขา ไฟในเตาอ่อนแรงจนแทบไม่อาจขับไล่ความเย็น ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบงัน เด็กหญิงคนหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ดวงตาคู่นั้นมืดมัวด้วยความงุนงงและอ่อนแรง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า เด็กหญิงผอมบางในผ้าห่มเก่า ๆ คนนี้

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า ใต้ร่างอันบอบบางนั้น

และไม่มีผู้ใดรู้ว่า ในส่วนลึกที่สุดของดวงวิญญาณ

บางสิ่งสีดำสนิท

รอเพียงวันผลิบานอีกครั้ง

บุปผาทมิฬ

มันเพียงหลับอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ

สิ่งที่มันผลักตกลงมาในวันนั้น

แต่คือหายนะ