ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน

สิบแปดปีผ่านไปแล้วนับจากคืนที่ดวงดาวเหนือฟ้าดับวูบลงพร้อมกัน ราวมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมขึ้นไปปัดแสงทั้งผืนทิ้งอย่างไม่ไยดีสิบแปดปีแห่งการเวียนว่าย สิบแปดปีแห่งการหลับใหลอยู่ในเลือดเนื้อของมนุษย์ และสิบแปดปีแห่งการรอคอยของใครบางคน... ผู้แม้จะลืมทุกสิ่งไปแล้ว แต่หัวใจกลับยังโหยหาบางอย่างไม่เคยหยุดณ แคว้นต้าสวี่ โลกมนุษย์ฤดูหนาวปีนี้ยาวนานกว่าทุกปีหิมะตกหนักจนทิวเขาทั้งแนวกลายเป็นเพียงเส้นเงาขาวพร่า ลำธารจับตัวแข็ง ต้นไม้ยืนตายอยู่ใต้เกล็ดน้ำแข็ง หลังคาเรือนทั้งเมืองถูกกดทับด้วยความหนาวเงียบงัน ราวฟ้าดินกำลังช่วยกันกลบฝังความผิดบาปบางอย่างที่ผู้คนพยายามลืม แต่ผืนแผ่นดินยังจดจำไม่เคยเลือนหิมะโปรยลงบนจวนตระกูลหลินจนขาวราวสุสานที่นี่เคยเป็นจวนของขุนนางผู้พิทักษ์แดนเหนือ เคยมีม้าเร็วเข้าออกทั้งกลางวันและกลางคืน เคยมีธงตระกูลหลินสีครามปักตรา “เหยี่ยวหิมะคาบทวน” สะบัดอยู่เหนือประตูหน้า เคยมีทหารผ่านศึกจากชายแดนมายืนค้อมศีรษะต่อหน้าบ้านหลังนี้ด้วยความเคารพจากใจจริง มิใช่เพราะยศถาบัดนี้ ทุกอย่างเหลือเพียงโครงกระดูกของความรุ่งเรืองประตูใหญ่ยังตั้งอยู่ แต่บานหนึ่งเอียงจนน้ำแข็ง

แม้จะไม่มีความทรงจำใดเกี่ยวกับอดีตชาติ แต่แทบทุกค่ำคืน หลินเยว่ซินกลับฝันเห็นภาพเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันไม่เหมือนความฝันของมนุษย์ทั่วไปชัดเจนเกินไป หนักแน่นเกินไป และเจ็บปวดเกินกว่าจะเป็นเพียงภาพลวงยามหลับนางฝันเห็นดอกบัวน้ำแข็งหมื่นกลีบเบ่งบานเหนือทะเลหยกขาวกลีบดอกแต่ละกลีบโปร่งใสราวแกะจากน้ำค้างแข็ง ส่องประกายสีเงินจางๆ ท่ามกลางแสงเย็นประหลาด พวกมันไหวเอนช้าๆ อยู่ในสายลมที่มองไม่เห็น ราวกำลังรอคอยใครบางคนให้กลับคืนบางครั้ง นางฝันเห็นระฆังมหึมาตั้งตระหง่านกลางเวหาเสียงของมันกึกก้องจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าระฆังคือเสียงที่ซ่อนอยู่ภายในเสียงคร่ำครวญ เสียงโกรธแค้น เสียงของวิญญาณที่ถูกจองจำมาช้านาน จนความเจ็บปวดกลายเป็นรูปแบบหนึ่งของการมีอยู่และบางคืน นางเห็นบุรุษผู้หนึ่งเขาสวมเกราะนิลสีดำ ร่างสูงสง่าราวภูผา แต่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยเลือดและหิมะพายุขาวโหมกระหน่ำราวฟ้าทั้งผืนกำลังร่ำไห้ เกราะของเขาแตกร้าว บ่ากว้างอาบด้วยเลือดสีทอง ทว่าสายตาคู่นั้นกลับจ้องมาทางนางเพียงผู้เดียวเขายืนอยู่ไกลมาก ไกลจนแทบเป็นเพียงเงาร่างพ

เมื่อหลินเยว่ซินอายุครบสิบเจ็ดปี นางก็เริ่มเข้าใจว่า สิ่งผิดปกติในร่างกายตนมิใช่อาการป่วยธรรมดามันมีกฎของมันและกฎนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าความเจ็บไข้ใดที่นางเคยรู้จักกฎข้อแรก—เมื่อใจหวาดกลัว ความหนาวจะเริ่มจากเลือดครั้งแรกที่นางสังเกตได้ชัด คือในเช้าวันหนึ่งที่เจ้าหนี้มาตะโกนด่าหน้ากระท่อม จื่อซวนไอหนักอยู่บนเตียง ส่วนในหม้อไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงให้ซดประทังชีวิต หลินเยว่ซินเพียงได้ยินเสียงรองเท้ากระแทกพื้นใกล้ประตู หัวใจก็หดเกร็งวูบหนึ่งแล้วปลายนิ้วของนางก็ชาไม่ใช่ชาธรรมดา แต่เป็นความชาเย็นที่ไหลย้อนจากปลายนิ้วเข้าสู่ข้อมือ ราวกับมีน้ำแข็งเหลวถูกกรอกเข้าเส้นเลือดทีละหยด ลมหายใจที่พ่นออกจากริมฝีปากกลายเป็นไอขาว ทั้งที่ตอนนั้นยังเป็นปลายฤดูสารท มิใช่เหมันต์จัดนางตกใจจนรีบซ่อนมือไว้ใต้ชายแขนเสื้อแต่ความเย็นไม่ยอมหยุดมันลามเข้าไปถึงข้อศอก จนกระทั่งนางต้องแอบเอาเล็บจิกฝ่ามือตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกความเจ็บมาฉุดสติ ความเย็นจึงค่อยถอยกลับอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงรอยแตกเล็ก ๆ ตรงข้อนิ้ว ราวกับผิวหนังถูกลมหนาวกัดกินมาหลายวันวันต่อมา นางลองสังเกตอีกเมื่อหวั่นไหว—มือจะเย็น เมื่อหวาดกลัว—เลื

คืนหนึ่ง ขณะที่หลินเยว่ซินกำลังนั่งปักผ้าใต้แสงเทียนริบหรี่เพื่อส่งงานให้พ่อค้าในรุ่งเช้า เสียงดังปังพลันกระแทกประตูจนกระท่อมทั้งหลังสั่นสะเทือนจื่อซวนสะดุ้งตื่นทันที ไอจนตัวงออยู่บนเตียงประตูถูกถีบเปิดอย่างหยาบคาย ลมหนาวกับกลิ่นสุราฉุนจัดพุ่งเข้ามาพร้อมกันผู้มาเยือนคือหลินป๋อ ญาติผู้พี่ผู้ถือสิทธิ์ข่มเหงพวกนางราวกับเป็นเรื่องชอบธรรม เขาตาแดงก่ำจากฤทธิ์เหล้า ข้างหนึ่งถือขวดสุรา อีกข้างกำไม้เรียวไผ่แน่น“คุณหนูตกอับ” เขาหัวเราะเยาะ “เดือนนี้ยังไม่มีเงินอีกหรือ”หลินเยว่ซินวางเข็มลงช้า ๆ พยายามกดเสียงให้เรียบ“พ่อค้าผ้ายังไม่จ่ายค่าจ้าง หากให้เวลาอีกสองวัน—”“สองวัน?” หลินป๋อถ่มน้ำลายลงพื้น “ข้าทวงเจ้ามากี่ครั้งแล้ว”สายตาของเขากวาดผ่านร่างนางอย่างน่ารังเกียจ“ถ้าไม่มีเงิน ก็เอาตัวเจ้ามาชดใช้สิ”หลินเยว่ซินไม่ตอบแต่นางรู้ทันทีว่าหัวใจตนเริ่มเต้นผิดจังหวะโกรธ—อย่าโกรธ ห้ามโกรธ หากโกรธ ความหนาวจะออกไปข้างนอกนางกำชายแขนเสื้อตัวเองไว้แน่น เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ พยายามใช้ความปวดกดความรู้สึกเดือดพล่านในอกแต่หลินป๋อไม่หยุดเขาหันไปเห็นจื่อซวนที่ไออยู่บนเตียง ก็แค่นหัวเราะเย็นชา“ไอ้ตัว

คืนหนึ่ง หลังจากจื่อซวนดื่มยาแล้วผล็อยหลับไป หลินเยว่ซินก็นั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าน้องชายที่ซีดเซียวใต้แสงเทียนอ่อนนางเหนื่อยเหลือเกินเหนื่อยจากการหาเงิน เหนื่อยจากสายตาของผู้คน เหนื่อยจากการฝืนควบคุมความหนาวในเลือด เหนื่อยจากความฝันที่กัดกินทั้งแรงและความทรงจำเพียงชั่วครู่เดียว นางก็เผลอเอนหน้าผากพิงขอบเตียง ปล่อยให้ดวงตาปิดลงในความเงียบนั้น นางได้ยินเสียงหิมะตกอยู่นอกกระท่อม ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วของจื่อซวน และลึกลงไปกว่านั้น นางเหมือนได้ยินเสียงระฆังโบราณดังอยู่ไกลมากกังวาน ห่างไกล แต่ชัดพอให้หัวใจสั่นหลินเยว่ซินลืมตาขึ้นช้า ๆ“พี่จะปกป้องเจ้าเอง” นางกระซิบกับเด็กชายที่กำลังหลับ “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”มือของนางเอื้อมไปกุมมือเล็ก ๆ ของจื่อซวนไว้เย็นจัด แต่มั่นคง“ต่อให้คนทั้งโลกมองพี่เป็นปีศาจก็ช่าง”“ต่อให้สิ่งที่อยู่ในเลือดพี่เป็นคำสาปก็ช่าง”“ขอเพียงเจ้ามีชีวิตอยู่…”เสียงของนางสะดุดเล็กน้อยเพราะในวินาทีนั้นเอง ความหนาวในอกกลับไม่บาดเจ็บเหมือนทุกครั้ง มันนิ่งลง แน่นขึ้น ราวกับกำลังรับฟังหลินเยว่ซินจึงพูดต่อชัดถ้อยชัดคำ ราวกับให้สัตย์ต่อฟ้าดิน