ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน

ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน

last updateLast Updated : 2026-05-11
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
15Chapters
324views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คืนที่เสียงระฆังผนึกฟ้าดังก้องไปทั่วเก้าชั้นสวรรค์ คือคืนที่ ธิดาสวรรค์ ถูกตราหน้าว่าเป็นรอยร้าวของระเบียบฟ้า หลินเยว่ซิน... อดีตผู้สูงส่งแห่งสวรรค์ กลับชาติมาเกิดในโลกมนุษย์พร้อมชะตาที่แหลกสลาย

View More

Chapter 1

การร่วงหล่นของธิดาสวรรค์

prologue

lazarus

I stood at the back of an alleyway on the other side of town, in a deserted area, where nobody would be able to see me.

I was in the middle of a business transaction, with a very rich, wealthy, and filthy motherfucker, who was going to make me a lot of money.

His name was Vladimir Potter.

I had a little girl with me, with short, black hair tied up in pigtails, and I’d got her to wear a pretty little dress, ready to meet the fucking customer.

She’s fresh meat, old man,” I shrugged. “Twelve years old, straight from Russia.”

The man narrowed his eyes, eyeing up the little girl up and down with a predatory regard, a smile forming on the corners of his mouth, as she continued to sob underneath his gaze.

She is very beautiful. What’s her name?” he rasped, his fingers tracing her collarbone.

Lily,” I stated matter-of-factly.

The man took out his briefcase, quickly checking over the notes he had in there.

I’ll buy her for eight million,” he offered. “And please tell the bitch to stop crying.”

He rolled his eyes.

Bring that up to ten million, and we have a deal,” I grinned, letting my hand out for him to shake.

He nodded in agreement, and shook my hand.

I’d sold ten children today.

I knew that my partner in the mafia, Damon, had told me he was against human trafficking, but I didn’t give a fuck.

I was a heartless prick. I’d do anything for money.

And right now…

Money was all I cared about.

I needed lots of it, in order to take over Damon’s position in the business.

Damon was just a means to an end.

As soon as I’d learnt all the strategies off him and explained them to the Juarez cartel, we were going to take Damon out.

And his whore Raven, too.

I guess we have a deal,” the creep smirked.

She’s yours,” I winked. “Have fun.”

And then I turned on my heel, and made my way out of the alleyway.

Ready to set up a meeting with Damon’s connect behind his back.

***

1

lily

I sprung awake from my sleep, panting profusely, and I let out a blood-curdling scream, my entire body convulsing and sweating with nerves.

“Not another nightmare!” I hounded, clutching my body in terror.

***

I clutched my mama’s body, pumping her chest desperately, doing my best to stop the bleeding as I screamed and wept, my tears pit-pattering onto her body in tiny little droplets.

She continued to bleed out from the gunshot wound. She continued to weaken underneath my grasp.

No Mama, please stay strong!” I wept. “I can't live without you!”

She continued to struggle, spluttering out blood, as she struggled to keep herself upright.

My time has come to an end, my baby.”

Her voice was so low, numb, empty, hollow and defeated.

Barely above a whisper.

And I could feel my lungs constrict in terror, as she said these words.

I couldn’t live without my mama…

My beautiful mama…

She couldn’t do this to me.

Take care of yourself,” she whispered.

No Mama!” I screamed, bawling. “You're going to be just fine, I know you are! You can't leave me!”

I trailed off my sentence, my voice cracking.

You need to fight it, isn't that what you're always telling me?”

Mama shook her head no.

She was already admitting defeat.

I love you Lily,” she murmured.

And those were the last words she said, before her head lulled backwards, and she stopped breathing.

Her eyes squeezing shut tight, as I felt my lungs constrict in terror.

Watching the horror play out in front of my eyes.

My own mother dying in front of me, in my arms, when I was just a child myself.

***

I can offer you work, and safe passage,” said Lazarus. “You won't have to suffer in these poor camp conditions anymore. I'll take care of you, Lily.”

***

You know...” Vladimir murmured, cocking his head to the side, the corners of his mouth curling upwards into a smirk. “You're my favourite girl that I've had the pleasure of buying. My Lily. My beautiful little Lily.”

***

Pathetic little bitch!” Rupert screamed.

***

What have I told you about trying to run away?!” Vladimir roared, balling his hands into fists, before swinging at my jaw. “Now you will be punished!”

***

Stupid bitch, you'll never escape!” Lazarus roared. “There's no way out of this!”

***

No matter where you try to run, or where you try to hide...” Vladimir murmured, rubbing his chin. “I'll always find you, Lily. My beautiful Lily.”

***

There's no way out,” Lazarus gritted through clenched teeth.

***

No way out,” Rupert gritted through clenched teeth.

***

No. Way. OUTTTTT!!!” Vladimir screamed bloody murder.

***

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
15 Chapters
การร่วงหล่นของธิดาสวรรค์
เสียงระฆังผนึกฟ้าดังกึกก้องขึ้นพร้อมกันทั่วสวรรค์ชั้นเก้ามิใช่หนึ่งใบมิใช่สิบใบหากนับพันใบที่สะท้านประสานกันราวมหันตภัยจากฟากฟ้า จนห้วงดาราดับวูบลงทีละดวง แสงดาวที่เคยสุกสกาวพลันสั่นพร่า ราวกับแม้แต่สวรรค์เองก็ไม่กล้าสบตาค่ำคืนแห่งการพิพากษานี้มันไม่ใช่เสียงแห่งสันติไม่ใช่เสียงประกาศกฎฟ้าแต่มันคือเสียงของวันพิพากษาวันพิพากษาของธิดาสวรรค์ใต้ฐานวิหารศักดิ์สิทธิ์ เสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณนับหมื่นบิดเบี้ยวประสานกันเป็นทำนองอัปมงคล ลอยแทรกขึ้นมาจากใต้แผ่นหยกขาว ราวกับผืนดินทั้งผืนกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เทพชั้นผู้น้อยที่แม้จะชาชินกับการสังเวย ยังได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าเงยขึ้นมองลานพิพากษาเบื้องบนเพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในคืนนี้ มิใช่เพียงการลงทัณฑ์เทพองค์หนึ่งหากแต่เป็นการฉีกหน้ากากของสิ่งที่ถูกเรียกว่า“ความชอบธรรม”กลางลานหยกขาว หญิงสาวผู้หนึ่งถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนอัสนีทุกห่วงโซ่ลุกไหม้ด้วยไฟบรรลัยกัลป์ เปลวเพลิงสีทองแดงแผดเผาทั้งอาภรณ์ เนื้อหนัง และลึกลงไปถึงวิญญาณ เลือดสีเงินไหลซึมผ่านอาภรณ์ขาว ก่อนหยดลงบนพื้นหยกเยียบเย็นแล้วเบ่งบานเบ่งบานเป็นดอกบัวน้ำแข็งนับร้อยนับพัน
Read more
สิบแปดปีแห่งการรอคอย
สิบแปดปีผ่านไปแล้วนับจากคืนที่ดวงดาวเหนือฟ้าดับวูบลงพร้อมกัน ราวมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมขึ้นไปปัดแสงทั้งผืนทิ้งอย่างไม่ไยดีสิบแปดปีแห่งการเวียนว่าย สิบแปดปีแห่งการหลับใหลอยู่ในเลือดเนื้อของมนุษย์ และสิบแปดปีแห่งการรอคอยของใครบางคน... ผู้แม้จะลืมทุกสิ่งไปแล้ว แต่หัวใจกลับยังโหยหาบางอย่างไม่เคยหยุดณ แคว้นต้าสวี่ โลกมนุษย์ฤดูหนาวปีนี้ยาวนานกว่าทุกปีหิมะตกหนักจนทิวเขาทั้งแนวกลายเป็นเพียงเส้นเงาขาวพร่า ลำธารจับตัวแข็ง ต้นไม้ยืนตายอยู่ใต้เกล็ดน้ำแข็ง หลังคาเรือนทั้งเมืองถูกกดทับด้วยความหนาวเงียบงัน ราวฟ้าดินกำลังช่วยกันกลบฝังความผิดบาปบางอย่างที่ผู้คนพยายามลืม แต่ผืนแผ่นดินยังจดจำไม่เคยเลือนหิมะโปรยลงบนจวนตระกูลหลินจนขาวราวสุสานที่นี่เคยเป็นจวนของขุนนางผู้พิทักษ์แดนเหนือ เคยมีม้าเร็วเข้าออกทั้งกลางวันและกลางคืน เคยมีธงตระกูลหลินสีครามปักตรา “เหยี่ยวหิมะคาบทวน” สะบัดอยู่เหนือประตูหน้า เคยมีทหารผ่านศึกจากชายแดนมายืนค้อมศีรษะต่อหน้าบ้านหลังนี้ด้วยความเคารพจากใจจริง มิใช่เพราะยศถาบัดนี้ ทุกอย่างเหลือเพียงโครงกระดูกของความรุ่งเรืองประตูใหญ่ยังตั้งอยู่ แต่บานหนึ่งเอียงจนน้ำแข็ง
Read more
เศษซากแห่งเกียรติยศ
หลังการตายของหลินเฟิง จวนตระกูลหลินก็ถูกผู้คนรุมทึ้งราวซากสัตว์ในหิมะญาติห่างๆ ที่เคยยิ้มหวานยามมาอาศัยบารมี เจ้าหนี้หน้าเลือดที่เคยโค้งคำนับแทบชิดพื้น พ่อค้าคนกลางที่เคยขอให้บิดานางช่วยเปิดทางขนสินค้าผ่านแดนเหนือ แม้แต่คนใช้เก่าบางส่วนที่เคยรับเงินเดือนจากเรือนนี้คนเหล่านั้นต่างผลัดกันเข้ามาขนของออกไปอย่างไม่ละอายตู้ไม้แดงสลักลายเมฆที่ตั้งอยู่ในห้องรับแขกถูกยกไป ชุดเกราะพิธีการของบิดาซึ่งแขวนอยู่ในห้องบรรพชนหายไป ฉากกั้นผ้าไหมลายภูเขาหิมะของมารดาถูกถอดออกจากบานพับ แม้แต่ระฆังทองเหลืองใบเล็กจากด่านเป่ยหยวน ซึ่งทหารชายแดนเคยมอบให้หลินเฟิงในปีแห่งชัยชนะ ก็ยังถูกขโมยไปทั้งเส้นเชือกสิ่งที่หายไปไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน แต่เป็นประวัติศาสตร์ทั้งหลังคาเรือนห้องบรรพชนซึ่งเคยมีกลิ่นธูปอ่อนๆ และแผ่นป้ายวิญญาณเรียงเป็นระเบียบ ถูกทิ้งจนฝุ่นจับหนา เหลือเพียงโต๊ะบูชาเตี้ยๆ กับรอยวงกลมซีดบนผนัง จุดที่ครั้งหนึ่งเคยแขวนแผนที่ชายแดนเหนือฉบับเขียนมือของหลินเฟิงมีเพียงของบางอย่างที่คนพวกนั้นไม่คิดจะเอาไป เพราะมันไม่มีราคาในตลาดเช่นกระบอกหนังเก่าใส่ธนูที่ขาดตรงปากถุง เช่นโต๊ะเขียนหนังสือ
Read more
ความฝันที่มิใช่แค่ความฝัน
แม้จะไม่มีความทรงจำใดเกี่ยวกับอดีตชาติ แต่แทบทุกค่ำคืน หลินเยว่ซินกลับฝันเห็นภาพเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันไม่เหมือนความฝันของมนุษย์ทั่วไปชัดเจนเกินไป หนักแน่นเกินไป และเจ็บปวดเกินกว่าจะเป็นเพียงภาพลวงยามหลับนางฝันเห็นดอกบัวน้ำแข็งหมื่นกลีบเบ่งบานเหนือทะเลหยกขาวกลีบดอกแต่ละกลีบโปร่งใสราวแกะจากน้ำค้างแข็ง ส่องประกายสีเงินจางๆ ท่ามกลางแสงเย็นประหลาด พวกมันไหวเอนช้าๆ อยู่ในสายลมที่มองไม่เห็น ราวกำลังรอคอยใครบางคนให้กลับคืนบางครั้ง นางฝันเห็นระฆังมหึมาตั้งตระหง่านกลางเวหาเสียงของมันกึกก้องจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าระฆังคือเสียงที่ซ่อนอยู่ภายในเสียงคร่ำครวญ เสียงโกรธแค้น เสียงของวิญญาณที่ถูกจองจำมาช้านาน จนความเจ็บปวดกลายเป็นรูปแบบหนึ่งของการมีอยู่และบางคืน นางเห็นบุรุษผู้หนึ่งเขาสวมเกราะนิลสีดำ ร่างสูงสง่าราวภูผา แต่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยเลือดและหิมะพายุขาวโหมกระหน่ำราวฟ้าทั้งผืนกำลังร่ำไห้ เกราะของเขาแตกร้าว บ่ากว้างอาบด้วยเลือดสีทอง ทว่าสายตาคู่นั้นกลับจ้องมาทางนางเพียงผู้เดียวเขายืนอยู่ไกลมาก ไกลจนแทบเป็นเพียงเงาร่างพ
Read more
ค่ำคืนลำพังใต้แสงดาว
หลังจากจื่อซวนหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาและความเหนื่อยล้า หลินเยว่ซินก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างเบาที่สุดนางเดินไปนั่งข้างหน้าต่างบานเก่าซึ่งอุดด้วยผ้าหลายชั้น แต่ลมหนาวก็ยังสอดผ่านเข้ามาได้ และกัดผิวแก้มของนางจนชาเบื้องนอกคือจวนหลินที่เงียบงันลานฝึกจมอยู่ใต้หิมะ เสาไม้เก่าทอดเงาดำเอียงๆ หอหนังสือพังครึ่งหนึ่งดูราวหลุมศพของถ้อยคำ และต้นสนแก่ข้างกำแพงเหนือแกว่งกิ่งแห้งครูดลมครางเบาๆ คล้ายคนชราที่เฝ้าบ้านมานานเกินไปหลินเยว่ซินเงยหน้ามองฟ้าดวงดาวยังพร่างอยู่เหนือยอดไม้ งดงาม ห่างไกล และเย็นชาพวกมันส่องแสงอยู่เงียบๆ ราวไม่เคยรับรู้เลยว่า ใต้ฟ้านี้มีคนบางคนต้องพยายามมีชีวิตรอดอย่างยากลำบากเพียงใด“ข้าไม่รู้ว่าข้าคือใครจริงๆ”นางเอ่ยกับความมืดด้วยเสียงเบา“ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงเหมือนเคยมีชีวิตอีกชีวิตหนึ่ง”“ไม่รู้ว่าน้ำตาในความฝันนั้นมีไว้เพื่อผู้ใด”“ไม่รู้ว่าความโหยหาในอกนี้คืออะไรกันแน่”ลมหนาวพัดผ่านอีกระลอก ปอยผมดำปลิวแตะแก้มหลินเยว่ซินทอดสายตามองดาวดวงหนึ่งซึ่งสว่างที่สุดเหนือทิศเหนือ แล้วกล่าวต่อช้าๆ“แต่ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่า...”“ในที่แห่งหนึ่งซึ่งไกลแสนไกล มีใครบางคนกำลังรอ
Read more
โชคชะตาที่แปรผัน
เมื่อหลินเยว่ซินอายุครบสิบเจ็ดปี นางก็เริ่มเข้าใจว่า สิ่งผิดปกติในร่างกายตนมิใช่อาการป่วยธรรมดามันมีกฎของมันและกฎนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าความเจ็บไข้ใดที่นางเคยรู้จักกฎข้อแรก—เมื่อใจหวาดกลัว ความหนาวจะเริ่มจากเลือดครั้งแรกที่นางสังเกตได้ชัด คือในเช้าวันหนึ่งที่เจ้าหนี้มาตะโกนด่าหน้ากระท่อม จื่อซวนไอหนักอยู่บนเตียง ส่วนในหม้อไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงให้ซดประทังชีวิต หลินเยว่ซินเพียงได้ยินเสียงรองเท้ากระแทกพื้นใกล้ประตู หัวใจก็หดเกร็งวูบหนึ่งแล้วปลายนิ้วของนางก็ชาไม่ใช่ชาธรรมดา แต่เป็นความชาเย็นที่ไหลย้อนจากปลายนิ้วเข้าสู่ข้อมือ ราวกับมีน้ำแข็งเหลวถูกกรอกเข้าเส้นเลือดทีละหยด ลมหายใจที่พ่นออกจากริมฝีปากกลายเป็นไอขาว ทั้งที่ตอนนั้นยังเป็นปลายฤดูสารท มิใช่เหมันต์จัดนางตกใจจนรีบซ่อนมือไว้ใต้ชายแขนเสื้อแต่ความเย็นไม่ยอมหยุดมันลามเข้าไปถึงข้อศอก จนกระทั่งนางต้องแอบเอาเล็บจิกฝ่ามือตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกความเจ็บมาฉุดสติ ความเย็นจึงค่อยถอยกลับอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงรอยแตกเล็ก ๆ ตรงข้อนิ้ว ราวกับผิวหนังถูกลมหนาวกัดกินมาหลายวันวันต่อมา นางลองสังเกตอีกเมื่อหวั่นไหว—มือจะเย็น เมื่อหวาดกลัว—เลื
Read more
ร่องรอยของความฝัน
หากอาการในยามตื่นทำให้นางหวาดกลัว ความฝันในยามหลับก็ทำให้นางแทบไม่กล้าปิดตามันไม่เหมือนความฝันของคนทั่วไปความฝันของคนทั่วไปเลือนรางเมื่อยามเช้ามาถึง แต่ความฝันของหลินเยว่ซินกลับชัดขึ้นทุกคืนราวกับมันไม่ได้เกิดขึ้น “ในหัว” แต่เกิดขึ้น “ที่ใดสักแห่ง” แล้วส่งเสียงเรียกมาถึงวิญญาณของนางทุกครั้งมันเริ่มเหมือนกันลานหยกขาวกว้างสุดสายตา หมอกเมฆที่รองอยู่ใต้ฝ่าเท้า ท้องฟ้าไร้ตะวัน ไร้จันทร์ มีเพียงแสงสีเงินทองที่เย็นชาเกินกว่าจะเรียกว่าแสงแห่งสวรรค์และเบื้องหน้าของนาง—มีระฆังมหึมาระฆังนั้นงดงามจนเกินจริง แต่ก็ชวนหวาดหวั่นจนไม่อาจจ้องมองนานผิวของมันสลักลายโบราณแน่นขนัด คล้ายอักษร คล้ายผนึก คล้ายคำสาป เมื่อหลินเยว่ซินก้าวเข้าใกล้ นางจะได้ยินเสียงคร่ำครวญดังแผ่วออกมาจากภายใน มิใช่เสียงของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นเสียงของผู้ถูกจองจำเสียงนับพัน นับหมื่น ซ้อนทับกันจนกลายเป็นคลื่นต่ำสะเทือนวิญญาณทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น เลือดในกายของนางจะเย็นลงแม้ในความฝัน นางก็ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนปลายนิ้วชา ลมหายใจขาว หัวใจหน่วงหนักราวกับพลังในร่างตนกำลังตอบสนองต่อระฆังใบนั้นแล้ว
Read more
ราคาที่ต้องแลก
คืนหนึ่ง ขณะที่หลินเยว่ซินกำลังนั่งปักผ้าใต้แสงเทียนริบหรี่เพื่อส่งงานให้พ่อค้าในรุ่งเช้า เสียงดังปังพลันกระแทกประตูจนกระท่อมทั้งหลังสั่นสะเทือนจื่อซวนสะดุ้งตื่นทันที ไอจนตัวงออยู่บนเตียงประตูถูกถีบเปิดอย่างหยาบคาย ลมหนาวกับกลิ่นสุราฉุนจัดพุ่งเข้ามาพร้อมกันผู้มาเยือนคือหลินป๋อ ญาติผู้พี่ผู้ถือสิทธิ์ข่มเหงพวกนางราวกับเป็นเรื่องชอบธรรม เขาตาแดงก่ำจากฤทธิ์เหล้า ข้างหนึ่งถือขวดสุรา อีกข้างกำไม้เรียวไผ่แน่น“คุณหนูตกอับ” เขาหัวเราะเยาะ “เดือนนี้ยังไม่มีเงินอีกหรือ”หลินเยว่ซินวางเข็มลงช้า ๆ พยายามกดเสียงให้เรียบ“พ่อค้าผ้ายังไม่จ่ายค่าจ้าง หากให้เวลาอีกสองวัน—”“สองวัน?” หลินป๋อถ่มน้ำลายลงพื้น “ข้าทวงเจ้ามากี่ครั้งแล้ว”สายตาของเขากวาดผ่านร่างนางอย่างน่ารังเกียจ“ถ้าไม่มีเงิน ก็เอาตัวเจ้ามาชดใช้สิ”หลินเยว่ซินไม่ตอบแต่นางรู้ทันทีว่าหัวใจตนเริ่มเต้นผิดจังหวะโกรธ—อย่าโกรธ ห้ามโกรธ หากโกรธ ความหนาวจะออกไปข้างนอกนางกำชายแขนเสื้อตัวเองไว้แน่น เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ พยายามใช้ความปวดกดความรู้สึกเดือดพล่านในอกแต่หลินป๋อไม่หยุดเขาหันไปเห็นจื่อซวนที่ไออยู่บนเตียง ก็แค่นหัวเราะเย็นชา“ไอ้ตัว
Read more
สายตาที่มองเข้ามา
เช้าวันถัดมา ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้านเร็วกว่าลมหนาว“คุณหนูหลินเสกน้ำแข็งได้” “นางทำให้หลินป๋อเลือดอาบ” “นางถูกปีศาจสิงแล้ว!”จากเดิมที่ผู้คนเพียงดูแคลน บัดนี้พวกเขาเริ่มหวาดกลัวและในโลกของคนเล็กคนน้อย ความกลัวมักกลายเป็นความโหดร้ายได้ง่ายกว่าความเมตตาเสมอแม่ค้าที่เคยรับซื้องานปักของหลินเยว่ซินเริ่มอ้างสารพัดเหตุผลเพื่อปฏิเสธ บางคนไม่ยอมแม้แต่จะรับผ้าไปคลี่ดู พอเห็นนางเดินเข้ามาใกล้ ก็รีบเบือนหน้าเหมือนถูกสิ่งอัปมงคลแตะต้องพ่อค้าบางคนยอมกระซิบคุยกันลับหลัง แต่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดต่อหน้า ตรงนั้นเองที่หลินเยว่ซินยิ่งเห็นชัด—สายตากลัวเกลียดของมนุษย์ เย็นกว่าหิมะเสียอีกครั้งหนึ่งมีเด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งผ่านหน้ากระท่อม แล้วหยุดยืนมองนางจากไกล ๆก้อนหินก้อนแรกพุ่งมาโดนไหล่ซ้ายเจ็บ แต่ไม่เท่าคำที่ตามมา“แม่มดน้ำแข็ง!”ก้อนที่สองตกใกล้เท้า ก้อนที่สามกระแทกฝาไม้ข้างประตูดังปึกจื่อซวนสะดุ้ง รีบหลบหลังพี่สาวหลินเยว่ซินพาเขาเข้าไปยืนในเงาประตูก่อน แล้วค่อยหันกลับมาเผชิญหน้าพวกเด็กเหล่านั้นตามลำพังหัวใจของนางเจ็บ ไม่ใช่เพราะความโกรธเท่านั้น แต่เพราะนางจำได้ว่าเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งใน
Read more
กงล้อชะตาหมุนวน
คืนหนึ่ง หลังจากจื่อซวนดื่มยาแล้วผล็อยหลับไป หลินเยว่ซินก็นั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าน้องชายที่ซีดเซียวใต้แสงเทียนอ่อนนางเหนื่อยเหลือเกินเหนื่อยจากการหาเงิน เหนื่อยจากสายตาของผู้คน เหนื่อยจากการฝืนควบคุมความหนาวในเลือด เหนื่อยจากความฝันที่กัดกินทั้งแรงและความทรงจำเพียงชั่วครู่เดียว นางก็เผลอเอนหน้าผากพิงขอบเตียง ปล่อยให้ดวงตาปิดลงในความเงียบนั้น นางได้ยินเสียงหิมะตกอยู่นอกกระท่อม ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วของจื่อซวน และลึกลงไปกว่านั้น นางเหมือนได้ยินเสียงระฆังโบราณดังอยู่ไกลมากกังวาน ห่างไกล แต่ชัดพอให้หัวใจสั่นหลินเยว่ซินลืมตาขึ้นช้า ๆ“พี่จะปกป้องเจ้าเอง” นางกระซิบกับเด็กชายที่กำลังหลับ “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”มือของนางเอื้อมไปกุมมือเล็ก ๆ ของจื่อซวนไว้เย็นจัด แต่มั่นคง“ต่อให้คนทั้งโลกมองพี่เป็นปีศาจก็ช่าง”“ต่อให้สิ่งที่อยู่ในเลือดพี่เป็นคำสาปก็ช่าง”“ขอเพียงเจ้ามีชีวิตอยู่…”เสียงของนางสะดุดเล็กน้อยเพราะในวินาทีนั้นเอง ความหนาวในอกกลับไม่บาดเจ็บเหมือนทุกครั้ง มันนิ่งลง แน่นขึ้น ราวกับกำลังรับฟังหลินเยว่ซินจึงพูดต่อชัดถ้อยชัดคำ ราวกับให้สัตย์ต่อฟ้าดิน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status