ตอนที่ 11 ขอบใจที่ทำเพื่อข้า

ค่ำวันหนึ่ง บ่าวรับใช้เข้ามาเชิญไป๋ซูเหยาไปพบเซี่ยหลิงเฉิน

“ฮูหยิน นายท่านเชิญพบที่ห้องหนังสือขอรับ”บ่าวรับใช้น้อมกายกล่าวเชิญ

“เขาต้องการพบข้าด้วยเรื่องอันใด บอกได้ไหม”ไป๋ซูเหยาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“ไม่ได้บอกขอรับ เพียงให้ข้าน้อยมาเชิญ”บ่าวรับใช้กล่าว

“ได้ งั้นนำข้าไป”ไป๋ซูเหยากล่าว

ภายในห้องหนังสือของจวนแม่ทัพ

แผนที่ห้าแคว้นแผ่กว้างบนโต๊ะไม้แกะสลัก

เซี่ยหลิงเฉินนั่งทอดสายตาแน่วนิ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างไม่หันมอง เมื่อไป๋ซูเหยาเข้าไปถึง

“ข้าอยากรู้ ว่าเจ้าคิดอย่างไรกับข่าวลือเรื่องเจ้าเมืองฉิน ที่เริ่มเคลื่อนไหวตามแนวชายแดนแคว้นที่ติดกับเมืองเรา”น้ำเสียงกึ่งออกจะกังวล

ไป๋ซูเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้าวไปข้างหน้า

“เจ้าเมืองฉินชอบเล่นหมากเงียบ ช่วงหลังมีการติดต่อกับหัวเมืองทางใต้บ่อยผิดปกติ หากข่าวลือเรื่องคลังเสบียงเริ่มขาดแคลนเป็นจริง นั่นอาจเป็นการเรียกความสนใจ...เพื่อเบี่ยงเป้าจากการสะสมกำลังพลทางทิศเหนือ”

เซี่ยหลิงเฉินหันกลับมามองนางอย่างชัดเต็มตาเป็นครั้งแรก

ดวงตานิ่งเฉียบเช่นเคย แต่คล้ายมีอะไรบางอย่างไหววูบอยู่ลึก ๆ

“เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ แม้กระทั่งเรื่องการเดินเส้นทางเสบียง?”เซี่ยหลิงเฉินถามอย่างแปลกใจ

“ข้าเคยดูแลบัญชีคลังแคว้นไป๋มาแต่เด็ก เอกสารลับบางอย่าง บิดาข้าไม่เคยห้ามหากข้าจะศึกษา อีกทั้งข้าและท่านพ่อต่างส่งข่าวพูดคุยกันตลอดเรื่องบ้านเมือง ดังนั้นข่าวนี้ข้าย่อมรู้ ก่อนออกเดินทางมาที่นี่ข้าก็ได้ศึกษาทำความเข้าใจเอาไว้แล้ว”

เซี่ยหลิงเฉินยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนั้นเจ้าควรรู้ว่า ข้ากำลังวางแผนกระจายข่าวเท็จเพื่อล่อสายสืบศัตรู ผู้อยู่เบื้องหลังครั้งนี้อาจมีคนในวังหลวงร่วมด้วย ข้าจึงต้องการปล่อยข่าว เพื่อให้นอกประสานใน จะได้จับตัวการที่แท้จริง ซึ่งงานนี้ข้าต้องการคนที่พูดแล้วคนน่าเชื่อถือ ที่ไม่ใช่เพียงทหาร”เขาอธิบาย

“แล้วเจ้าคิดว่า ข้าควรเป็นผู้นั้นหรือ?” นางถามกลับ

“เจ้าเพียงปลอมตัวเป็นคนรุ่มรวยสักหน่อย เข้าไปในหมู่พ่อค้า ปล่อยข่าวนี้” เขาตอบนิ่ง

“เช่นนั้นข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้ามีข้อสงสัย”ไป๋ซูเหยาเอ่ยถาม

“เจ้าว่ามาเถอะ”เซี่ยหลิงเฉินรอฟังนาง ขณะเดียวกันเขาพบว่ายามนางพูดเรื่องแผนการ และบ้านเมืองแล้ว นางน่ามองนัก

“ท่านรู้จัก ยู่เล่ยหรือไม่”นางถามพร้อมมองหน้าเขาตรงๆ สายตาราวกับมีรอยยิ้มแฝงอยู่

“ข้ารู้จัก นางเป็นบุตรสาวของคหบดีที่มั่งคั่งที่สุดในเมืองนี้”เซี่ยหลิงเฉินตอบตามจริง แต่สายตาของนาง ทำให้เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูกราว กับถูกคนพบเห็นความผิด

ยู่เล่ย ทำไมเขาจะไม่รู้จักนางกัน นางต้องการเป็นฮูหยินแม่ทัพเช่นเขาถึงกับทำเรื่องมากมาย ดีว่าเขามีสายข่าวเป็นเยี่ยมจึงรอดพ้นมาได้ทุกครั้ง

“เช่นนั้นเอง ท่านรู้หรือไม่ วันนี้ข้าได้พบนางแล้ว”ไป๋ซูเหยาเอ่ยพูดราวหยอกเย้ากรายๆ

“เจ้า ๆ ได้พบนางงั้นหรือ แล้วนางทำอะไรเจ้าหรือไม่”เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยถามฉับพลันอย่างไม่เก็บอาการ

“นางทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”ไป๋ซูเหยาเอ่ยเสียงเรียบ

เซี่ยหลิงเฉินโล่งอกในที “เช่นนั้นเจ้าสงสัยอะไรในตัวนาง”เขาถาม เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของไป๋ซูเหยา

“ข้าสงสัยว่า นางเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน ถึงกล้าเปิดฉากมีเรื่องกับฮูหยินท่านแม่ทัพ โดยปกติข้าราชการย่อมมีอำนาจมากกว่าพ่อค้าคหบดีมิใช่หรือ ยิ่งหัวเมืองชายแดนเช่นนี้ พวกเขาไม่น่ากำเริบเสิบสาน เว้นแต่.....”ไป๋ซูเหยาพูดทิ้งท้ายให้เซี่ยหลิงเฉินได้ขบคิด

ใช่แล้ว ทำไมหลายปีมานี้เขาลืมคิดข้อนี้ไปได้ เขานึกถึงใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนของคหบดียู่ นั่นทำให้เขาไม่ทันระวังสงสัย

อีกทั้งคหบดียู่ยังยื่นมือบริจาคช่วยเหลือชาวบ้านบ่อยครั้ง ไม่มีทีท่าวางอำนาจบาดใหญ่

มีเพียงเรื่องที่ลูกสาวของเขากระทำตัวลอยชาย เที่ยวเตร่แล้ว

เรื่องอื่น ไม่ระแคะระคายให้สงสัยเลย

“เจ้าคิดว่า คหบดียู่จะมีผู้อยู่เบื้องหลังลับๆให้การสนับสนุนเช่นนั้นหรือ”เซี่ยหลิงเฉินกล่าว

“หรือท่านไม่เคยสืบ สงสัยเลยหรือ การค้าย่อมมาจากหลายเมือง หากเขาเป็นตัวกลาง ของการค้าระหว่างเมืองเล่า ท่านว่าเป็นไปได้หรือไม่”ไป๋ซูเหยาเอ่ย

เซี่ยหลิงเฉินเดิมคิดว่าตนเองนั้นรอบครอบ รอบด้าน วางแผนน้อยครั้งจะผิดพลาด บัดนี้กลับรู้สึกว่า ตนเองได้มองข้ามรูรั่วใกล้ตัวเสียแล้ว

ค่ำคืนต่อมา

แสงโคมแดงพลิ้วไหวไปตามสายลมอ่อน เสียงขลุ่ยผสานพิณบางเบาดังคลอจากห้องชั้นบน ม่านไหมสีชาดเคลื่อนไหวตามร่างนางระบำที่ส่ายกายยั่วยวนกลางเวทีไม้ น้ำหอมจากดอกมู่ตานผสมกลิ่นเครื่องเทศจาง ๆ ตลบอยู่ในอากาศ เจือกลิ่นบุหงารำไป และความลับที่ยากหยั่ง

ในมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ “เล่อเซวียน”พ่อค้าหนุ่มหน้าใหม่ผู้อ้างว่าเร่ขายเครื่องเทศหายากมาจากแดนไกลหรือก็คือไป๋ซูเหยาคุณชายผู้แต่งกายร่ำรวย ถือพัดวิจิตรงดงาม วางมาดหรูหรา นั่งประจำโต๊ะไม้เตี้ยดวงตาคมเข้ม ยิ้มเพรา บางคนเชื่อว่าเขาคือพ่อค้าจริง บางคนกลับมองอย่างไม่สนใจ ด้วยผู้คนมาที่นี่ล้วนมากหน้าหลายตา ย่อมมาเพื่อหาความสำราญไหนเลยจะสนใจผู้อื่น

เสียงหัวเราะดังลั่นจากกลุ่มนักพนัน พวกเขาเขย่าลูกเต๋าบนถาดไม้ เสียงกระทบดังกรุ๊งกริ๊ง ก่อนจะหยุดลง ผู้ถือถาดไม้เปิดออก เสียงโห่ร้องของผู้ได้และผู้เสียดังขึ้นในคราเดียวกัน สร้างบรรยากาศครึกครื้น ในขณะที่พ่อค้าจากเมืองชายแดนหลายคนเลือกนั่งเงียบงันในมุมมืด พวกเขาสังเกตการณ์ หาใช่เพื่อความบันเทิง แต่เพื่อหาข่าว

และ”ข่าว”ก็กำลังจะถูกปล่อย

เล่อเซวียนยกถ้วยสุราขึ้นจิบทีหนึ่ง หัวเราะในลำคอ ขณะคุยกับชายอีกคนที่แสร้งเป็นพ่อค้าเช่นกัน

“ข้าล่ะไม่เข้าใจ ว่าทำไมจู่ ๆ ราคาขิงแห้งถึงขึ้นสามเท่า ที่ตลาดเมืองหลวงบอกว่าเสบียงหายาก อีกทั้งเครื่องเทศกับสิ่งที่ข้าต้องการก็ราคาแพงขึ้น หรือว่าในคลังเริ่มจะว่างเปล่าเสียแล้ว ต้องมาขูดรีดราคาจากพ่อค้าเช่นข้า”

เขาหยุด จิบสุราอีกคราหนึ่งเพื่อดูปฏิกิริยาผู้คน มีบางคนเริ่มหันมาสนใจทางเขาแล้ว

“น่าจะจริงดังว่า หมู่บ้านที่ข้าผ่านมาเมื่อสองสามวันก่อนก็พูดถึง”ชายผู้หนึ่งใบหน้าขาวรูปร่างอ้วนท้วน แต่งกายประณีตเอ่ยขึ้นกับเพื่อนร่วมโต๊ะ

หลายคนเริ่มเงี่ยหูฟังเรื่องเล่า

เล่อเซวียนเห็นมีผู้สนใจมากขึ้นจึงทำที คุยต่อ

“ที่เมืองหลวงข้าได้ยินคำร่ำลือว่า ขุนนางบางกลุ่มคบคิดกับแคว้นอื่น ขโมยเงินคลังไปเงียบ ๆ”

“เรื่องแบบนี้....ท่านว่า จะเป็นไปได้หรือ?”เพื่อนร่วมโต๊ะเล่อเซวียนเอ่ยถามขึ้นเหมือนก่อปัญหาให้ผู้คนได้ขบคิด

ประโยคพูดคุยกันของทั้งสอง กระทบใจผู้ฟังรอบ ๆ มีผู้หนึ่งหยุดขบคิด อีกผู้หนึ่งเลิกคิ้วอย่างสนใจ แต่ไม่มีใครเอ่ยโต้แย้ง

ชายหนุ่มแต่งกายหรูหราในมุมหนึ่ง นั่งเอนพิงเสา มือข้างหนึ่งกำเงินก้อนในมือ นั่งมองวงพนันทำทีไม่สนใจ หากแต่ในวงสายตาของเขามีเล่อเซวียนอยู่

แม้เขาจะไม่เอ่ยคำ แต่ร่างกายประสาทสัมผัส เตรียมพร้อมเสมอที่จะปกป้องนางทันทีหากมีเหตุการณ์พลิกผัน เป็นเซี่ยหลิงเฉินที่ลอบปลอมตัวมาเพื่อคอยคุ้มกันไป๋ซูเหยา

ทันใดนั้น....

“เจ้าหนุ่ม รู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากชายรูปร่างสูงใหญ่หนวดเคราครึ้มกรอบหน้า เขานั่งเงียบในมุมหนึ่งฟังเรื่องราวมาตลอด สายตาของเขาราวจับผิด ดวงตาเฉียบคม

เล่อเซวียนยิ้มตลกกลบเกลื่อน พลางเอ่ยน้ำเสียงสบาย ๆ ขึ้นว่า “ข่าวก็เหมือนกับกลิ่นเครื่องเทศ เพียงได้กลิ่นข้าก็แยกแยะได้ เหมือนพวกท่านกลิ่นปลาร้าที่บ้านกับกลิ่นมู่ตานท่านก็เลือกได้ว่าจะเข้าห้องไหนแล้ว”

จบประโยค เสียงหัวเราะของผู้คนก็ระเบิดขึ้น กลบความอึดอัด ก่อนที่บทสนทนาจะไหลลื่นกลับสู่เรื่องขำขัน เสียงพิณดังแผ่วกลับมา นางระบำโบกสะบัดชายผ้าพลิ้วไหวล้อไปกับเสียงเพลง

เสี่ยวเอ้อทำทีเดินถือถาด ขึ้นไปยังชั้นบนห้องซ้ายมือสุด หน้าห้องมีชายฉกรรจ์สูงใหญ่ยืนอยู่สองข้างประตู

เขาเปิดประตูให้เสี่ยวเอ้อเข้าไป

ภายในห้อง คหบดียู่อี่เล่ยนั่งบนโต๊ะตัวเขื่อง มีสุราหนึ่งป้าน ขนม จานผลไม้ วางเรียง

“นายท่านมีพ่อค้าเครื่องเทศผู้หนึ่งปล่อยข่าวขอรับ เขาเล่าว่าราคาเครื่องเทศแพงขึ้น หรือเสบียงในคลังจะว่างเปล่า และยังเอ่ยอีกว่ามีขุนนางสมคบคิดกับแคว้นอื่นขโมยเงินในคลังไปจนหมด ขอรับ”เสี่ยวเอ้อรายงาน

คหบดียู่ฟังจบเอ่ยถามลักษณะรูปร่างหน้าตา แล้วโบกมือ

เสี่ยวเอ้อเดินถือถาดออกไป

“เจ้านำข่าวนี้ส่งไปยังหอนางโลมสาขา สืบถามมาให้แน่ชัด แล้วส่งข่าวไปยังในวัง รอฟังคำสั่งแล้วค่อยกลับมาบอกข้า”คหบดียู่เอ่ยสั่งการมือสังหารข้างกาย

สายตาของเขายามนี้ไม่มีแววตาอ่อนน้อม ถ่อมตน ดังที่ทำเสมอมาต่อหน้าผู้คน หากแต่ฉายแวววางอำนาจ เลือดเย็นแทน

เมื่อมาถึงจวน

ไป๋ซูเหยาพบว่า เซี่ยหลิงเฉินยืนรอการกลับมาของนาง

“เจ้าทำได้ดีมาก”เขากล่าวเสียงแผ่วแต่จริงใจ แววตาทอแสงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย

“ท่านส่งคนจับตาดูข้ารึ”ไป๋ซูเหยาเอ่ยถามไม่จริงจัง

“แน่นอนอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจ ข้าแค่...ห่วงความปลอดภัยของเจ้า”เซี่ยหลิงเฉินแก้ตัวเสียงเรียบใบหน้ากลับมานิ่งเฉย

ไป๋ซูเหยาคลี่ยิ้มหยัน นางย่อมรู้ว่าท่านแม่ทัพไม่ปล่อยให้นางหลุดรอดสายตา ด้วยหวาดระแวงนางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

“ข้ารู้ ขอบคุณท่านที่เป็นห่วง แผนการนี้ข้าย่อมไม่กล้าทำผิดพลาด เพราะครั้งหน้าก็จะไม่มีใครเชื่อแล้ว ข้าย่อมต้องทำให้ดีที่สุด”ไป๋ซูเหยาเอ่ย

“ขอบใจเจ้ามากที่ทำเพื่อข้า”เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยวาจาเสียงอ่อนลง

“ข้าไม่ได้ทำเพื่อท่าน ข้าทำไปเพื่อแผ่นดินต่างหากล่ะ”กล่าวจบนางได้เดินจากไป

ทิ้งให้เซี่ยหลิงเฉินมองตามเงาเสื้อคลุมของนาง ห่างไกลออกไปทุกที

“ไป๋ซูเหยา เจ้าจะไม่มีวันลืมเขาคนนั้นจริงหรือ ข้าต้องทำอย่างไรถึงจะแทนที่เขาได้” เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

บัดนี้เขารู้ตัวแล้วว่า สิ่งที่เขาเฝ้ามองมาตลอดไม่ใช่เพียงความงามของนาง

แต่คือ "ความแน่วแน่ของหญิงผู้มีปณิธานในใจเพื่อบ้านเมือง" ที่หาได้ยากยิ่งในโลกนี้

ณ จวนคหบดีแห่งเมืองชายแดน

ภายในห้องโถงใหญ่ คหบดียู่ ได้ถูกบุตรสาวเอ่ยรบเร้า “ท่านพ่อ ไหนท่านสัญญากับข้าว่า จะทำให้ข้าได้เป็นฮูหยินท่านแม่ทัพอย่างไรเล่า จนถึงตอนนี้ท่านแม่ทัพแต่งฮูหยินแล้วนะ ท่านจะว่าอย่างไร”

“เจ้าจะให้พ่อทำอย่างไรได้เล่า มีเพียงเจ้าต้องใช้ความสามารถเจ้าเองแล้ว ฮูหยินเป็นไม่ได้ ก็เป็นอนุเถอะ”เขาตอบไป

ยู่เล่ยส่งเสียงโวยวายไม่หยุด “ข้าไม่อยากเป็นอนุนี่ ท่านพ่อ ท่านต้องช่วยข้านะ”

ยู่อี่เล่ย ทำใบหน้าอึดอัดใจ เขานั้นได้ทำทุกวิถีทางแล้วจริง ๆ แต่แม่ทัพหนุ่มนั่นก็เล่ห์เหลี่ยมไม่เบา ถึงกับหนีรอดจากแผนการของเขาไปตลอด

ในร้ายมีดี เมื่อเขามัวแต่หลบหนีแผนการเหล่านี้ ก็ทำให้แผนการลักลอบขนคนและเสบียงช่วยเมืองฉิน เป็นไปโดยสะดวก

ข่าวจากในวังหลวงส่งมาพร้อมกับขบวนเจ้าสาวมาถึงเมืองชายแดน ว่า “ปล่อยข่าวลือ” นั่นเขาก็ทำสำเร็จไปแล้ว

ตอนนี้เขามีผลประโยชน์ทั้งจากวังหลวงและหัวเมืองต่าง ๆ ที่คิดร่วมมือกันโค่นบัลลังก์

บัลลังก์จะเป็นของใครก็ช่าง นั่นเป็นเรื่องไกลตัว แต่เงินและอำนาจในเมืองชายแดนนี้อยู่ในกำมือเขา