ตอนที่ 10 มือที่ควบคุมเบื้องหลัง

ณ เมืองชายแดน ภายในจวนท่านแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน

ไป๋ซูเหยาเริ่มก้าวเข้าสู่บทบาทใหม่ในฐานะฮูหยินแม่ทัพอย่างเต็มตัว บ่าวไพร่ต่างเคารพด้วยใจจริง

ทุก ๆวันนางจะไปจ่ายตลาดด้วยตัวเองพร้อมสาวใช้ และบ่าวในเรือน จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน ไปแล้ว

นั่นเพราะแปลงผักที่ปลูกไว้ในจวนยังไม่ให้ผลผลิต อีกทั้งเพื่อดูว่าชาวบ้านมีสิ่งใดขายบ้าง จะได้วางแผนพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาให้ดีขึ้น ในภายหน้า

วันนี้ก็เช่นกัน นางต้องการสำรวจตลาดปลาน้ำจืดว่ามีมาขายหรือไม่ มากน้อยเพียงใด

นางพบว่ามีปลาสดๆ ที่ชาวบ้านจับมาได้ใส่โอ่งดินมาวางขาย แต่ไม่มีปลาตากแห้ง

“พวกเขาเอาปลาเหล่านี้ไปทำอะไรกินกันงั้นหรือ” นางเอ่ยถามสาวใช้ที่เป็นคนในท้องถิ่น

“พวกเราจะเอาไปต้มทำน้ำแกงเจ้าค่ะ”สาวใช้ตอบ

“แล้วทำอย่างอื่นได้อีกไหม”นางยังถามต่อ

“ไม่รู้เจ้าค่ะ ตั้งแต่เล็กข้าก็เห็นแต่เอาไปต้ม นึ่ง ทอด แต่การทอดใช้น้ำมันเยอะ พวกเราไม่มีเงินมากพอจะซื้อน้ำมันมากๆได้หรอกเจ้าค่ะ”สาวใช้ตอบตามจริง

ไป๋ซูเหยาพยักหน้าเข้าใจ พลางคิด หากนางนำวิธีการตากแห้ง แล้วนำมารมควัน ก็จะสามารถเก็บไว้กินในฤดูหนาวที่หิมะตกได้ หากนางหรือชาวบ้านเลี้ยงปลากันทุกบ้าน เช่นนี้ทุกคนในเมืองก็จะมีเนื้อปลาไว้กินในฤดูหนาวแล้ว

ส่วนเรื่องน้ำมันนี่ นางยังต้องเก็บไปคิดต่อ หรือว่านางจะจับหมูมาให้ชาวบ้านเลี้ยงดีนะ

เพราะอาหารการกินที่ดี จะนำพาให้ชาวบ้านอยู่ดีกินดี ร่างกายแข็งแรง เหมาะแก่การพัฒนาชาติบ้านเมืองนางคิดในใจ

ขณะที่ไป๋ซูเหยาเดินไปตามถนน ได้เป็นที่จับตามองของสองสาวบนโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งแล้ว

“นั่นฮูหยินบ้านไหนกัน”หญิงสาวนางหนึ่งเอ่ยถาม เพื่อนสาวข้าง ๆ

“อ้อ นั่นน่ะฮูหยินจวนแม่ทัพเซี่ยอย่างไรล่ะ”เพื่อนของนางตอบ

ทั้งคู่คือ หนึ่งคนเป็นบุตรสาวคหบดีผู้มั่งคั่งของเมืองชายแดน อีกคนหนึ่งคือสหายสนิทของนางเป็นบุตรสาวบัณฑิตในเมืองนี้

แต่ละวันทั้งสองคนจะต้องหาเวลามานั่งเตร็ดเตร่ตั้งแต่ยามเช้าจนสาย

“นางนั่นเอง ที่มาแย่งท่านแม่ทัพไปจากข้า”ยู่เล่ยเอ่ยด้วยแววตาชิงชัง

“ข้าได้ข่าวมาว่า ท่านแม่ทัพมิได้ใยดีนาง วันเข้าเมืองก็ไม่มารับ อยู่แต่ที่ค่ายทหารไม่กลับบ้าน ท่านน่ะยังมีโอกาสอยู่บ้าง”เพื่อนสาวของนางนาม เลี่ยงหลี่ กล่าววาจาเอาใจ

“จริงรึ แล้วเหตุใดนางถึงได้แต่งเข้ามาล่ะ”ยู่เล่ยเอ่ยถาม เบาอาการหึงหวงลงแล้ว

“เรื่องนี้ข้าไม่แน่ชัดนัก ดูเหมือนจะเป็นการแต่งงานการเมือง”เหลี่ยงหลี่ตอบ

“เจ้าคอยสืบเรื่องราวให้ข้าได้หรือไม่”ยู่เล่ย ไหว้วานเพื่อนสาว

“แน่นอน ได้อยู่แล้วล่ะ”เหลียงหลี่ประจบเอาใจ

“ข้าอยากจะพูดคุยกับนางสักหน่อย ดูว่าเป็นคนเช่นไร รับมือยากหรือไม่”ยู่เล่ยว่าพลางลุกออกจากโรงเตี๊ยม โดยมีเพื่อนสาวเดินตาม

ไป๋ซูเหยากำลังเดินผ่านโรงเตี๊ยม ก็พบสองสาวยืนมองนาง ใช่ มองมาไม่ผิด

“ฮูหยิน ท่านแม่ทัพ เพื่อนของข้าอยากทำความรู้จักท่าน เชิญทางนี้หน่อย”เป็นเหลียงหลี่ที่ตะโกนด้วยเสียงอันดัง ร้องเรียกไป๋ซูเหยา จนผู้คนผ่านไปผ่านมาต้องหยุดมอง

ชาวเมืองไม่มีใครรู้จักฮูหยินท่านแม่ทัพเซี่ยมาก่อน เมื่อได้ยินต่างพากันมามุงดู ด้วยความอยากรู้

“นั่นฮูหยินท่านแม่ทัพเซี่ยเหรอ ไปเร็ว ไปดูกัน”บางคนชักชวนกันมา ราวกับดูมหรสพ

ไป๋ซูเหยายืนนิ่งสงบ ไม่ขยับ ใบหน้าเรียบเฉย พวกนางจงใจเสียงดังเอ่ยเรียกเช่นนี้ ดูท่าไม่ใช่เรื่องดี

เหลียงหลี่ เริ่มพูดเสียงดังราวกับจะให้ทุกคนได้ยิน

“ฮูหยินท่านแม่ทัพ เหตุใดไม่มาเล่า ท่านหญิงแห่งจวนคหบดี เชิญเจ้าให้ไปพบเชียวนะ”เหลียงหลี่ยังคงพูดต่อ

‘เอาความกล้ามาจากไหนกัน ข้าเป็นถึงฮูหยินท่านแม่ทัพ นางเป็นเพียงลูกสาวคหบดีแท้ ๆ จะไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเชียวหรือ’ไป๋ซูเหยาคิด “คนที่ร้องเรียกนั่นคือ เหลี่ยงหลี่บุตรสาวบัณฑิต ส่วนคนที่ยืนอยู่นั่นคือ ยู่เล่ย บุตรสาวท่านคหบดีแห่งเมืองนี้เจ้าค่ะ”สาวใช้ข้างกาย เอ่ยบอกชื่อของทั้งสองคนต่อนาง

ดูจากการแต่งตัวที่รุ่มรวยของนาง กับท่าทางยโสโอหังนั่น หากไม่โง่จนเกินไป ก็ต้องคิดว่าบิดานางใหญ่คับฟ้า กระทั่งเจ้าเมือง แม่ทัพยังต้องสยบให้กระมัง

ไป๋ซูเหยาไม่เหลียวแล เดินออกจากตรงนั้น เหลียงหลี่รีบเข้าขวางทางw;h

“เจ้าจะไปได้อย่างไร ไม่ได้ยินที่ข้าพูดเหรอ”เหลียงหลี่ขึ้นเสียงใส่

ไป๋ซูเหยาส่งสายตาเย็นชาจ้องเขม็ง จนเหลียงหลี่กริ่งเกรงขึ้นมา

“ท่านเรียกข้างั้นหรือ ข้านึกว่าท่านกำลังเล่นงิ้วข้างถนนเสียอีก”ไป๋ซูเหยาเอ่ยเสียงเรียบ เรียกเสียงซุบซิบของชาวบ้านอื้ออึง

“เจ้า ๆ ว่าใครเล่นงิ้วกัน”เหลียงหลี่พูดอย่างโมโห ใบหน้าแดงกล่ำ

ไป๋ซูเหยายกยิ้มบาง อย่างนึกสมเพช แล้วเอ่ย

“ข้าเห็นเจ้าร้องเสียงดังแหลมราวกับพวกงิ้ว ใครจะคิดว่ากุลสตรีนางหนึ่งจะทำกริยาเช่นนี้กันหล่ะ”

ไป๋ซูเหยากล่าววาจาเหน็บแนม

“เจ้า ๆ ปากคอเราะรายนัก มิผิดที่จะถูกท่านแม่ทัพทิ้งไม่กลับจวน แถมไม่ยินยอมไปรับเข้าจวนอีกด้วย”

เหลียงหลี่งัดคำพูดร้ายกาจออกมาหวังทิ่มแทงอีกฝ่าย

ไป๋ซูเหยาใบหน้าชาวูบ ในชีวิตไม่คิดว่าจะต้องพบเจอเรื่องริษยา รักใคร่อะไรพวกนี้มาก่อน นี่พวกนางเปิดศึกกันตรง ๆ เช่นนี้หรือ

“อ้อ ข้าก็เพิ่งรู้ว่ากุลสตรีที่ยังไม่ออกเรือนเช่นพวกเจ้า จะมาสอดรู้สอดเห็น พูดจาเรื่องแบบนี้โดยไม่ละอาย ราวกับหญิงกลางตลาดเช่นนี้ ดูจากเสื้อผ้าการแต่งตัวของพวกเจ้า ดูไม่เหมือนหญิงกลางตลาดเลยนี่”

ไป๋ซูเหยากล่าววาจาดูถูกเหน็บแนมเข้าไปอีก ในเมื่ออยากประจานข้า ข้าก็จะประจานเจ้า

ชาวบ้านบางคนรู้จักสองคนนี้ ต่างพากันซุบซิบ กันสนุกปาก

“แหม ๆ ฮูหยินช่างปากคอเราะรายเสียจริง หญิงยังไม่ออกเรือนเช่นพวกข้าคงต้องเรียนรู้ไว้บ้างแล้ว กิริยาใดจึงสมควรฐานะ ฮูหยินจวนใหญ่”คราวนี้เป็นเสียงเนิบนาบ แต่เสียดแทงผู้คนของยู่เล่ย ก้าวออกมาช้า ๆ ไม่รีบร้อน

นางหยุดยืน ไม่ห่างจากไป๋ซูเหยามากนัก

“ข้าน้อยขอโทษแทนเพื่อนของข้าด้วย ที่จริง ข้าเพียงต้องการพูดคุยเป็นกันเองกับท่าน ในฐานะที่ท่านมาอยู่ใหม่ ในเมืองชายแดนนี้ก็เท่านั้น ไม่คิดว่าฮูหยินท่านแม่ทัพ จะเป็นจริงเป็นจัง ทำเรื่องใหญ่โตเสียได้”แต่ละคำพูดของนาง ล้วนโยนผิดให้ผู้อื่น

ชาวบ้านบางคนเริ่มเสียงแตก เปลี่ยนข้าง

“อ้อเป็นข้าที่ใจคับแคบไปเอง จึงไม่รู้ว่ากิริยาการเรียกผู้คนของที่นี่ เป็นเช่นนี้ ขอถามพี่ ๆ ทุกท่าน การร้องเรียกเชื้อเชิญคนของคนที่นี่เป็นเช่นนี้ใช่หรือไหมเจ้าคะ” ไป๋ซูเหยาเอ่ยพูดกับยู่เล่ย แล้วหันไปถามกับชาวบ้านที่มุงดูอยู่เพื่อดึงพวกเขามามีส่วนร่วม

“ไม่ถูกไม่ถูก ถ้าคิดจะเป็นสหายกันก็ต้องพูดจาดี นุ่มนวลกว่านี้สิ”เสียงผู้เฒ่าท่านหนึ่งเอ่ย อีกหลายเสียงก็สำทับตาม

เหลียงหลี่ถึงกับมีอาการเสียหน้า ยู่เล่ยมีใบหน้านิ่งแต่ในใจกลับร้อนรุ่มแล้ว ไม่คิดว่าฮูหยินนี่จะรับมือยากเช่นนี้ นางมาจากเมืองหลวงควรจะหน้าบางมิใช่รึ นี่กลับ.....

เมื่อเห็นสถานการณ์ตัวเองเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ บุตรสาวคหบดีจึงเอ่ยว่า

“เอาเถอะ ถือว่าข้าและนางได้ล่วงเกินท่านแล้ว ครั้งหน้าข้าจะขอเลี้ยงน้ำชาท่านเป็นการขอโทษ ไม่ทราบว่าฮูหยินยินดีหรือไม่”ยู่เล่ยเอ่ยถามแต่แววตาแอบแฝงด้วยเลศนัย ไป๋ซูเหยาหรือจะไม่รู้ทัน หากนางตอบว่าไม่ได้ ก็จะทำให้ทุกคนเห็นว่าฮูหยินท่านแม่ทัพจิตใจคับแคบ หากตอบรับก็เป็นการฝืนใจตนเอง

“การขอโทษนี้ข้ารับไว้แล้ว ไม่ถือสา ๆ แต่คงไม่ต้องเลี้ยงน้ำชาข้าหรอก เพราะข้านั้นมีเรื่องที่ต้องคิดทำเพื่อชาวบ้านอีกมาก ไม่มีเวลานั่งจิบชาอย่างสบายใจได้ เชิญคุณหนูทั้งสองท่านใช้เวลาว่างอันมีค่าจิบชาไปเถอะ ไม่รบกวนแล้ว” คิดจะให้ข้าฝืนใจตัวเองหรือ ไม่มีวันล่ะ

ไป๋ซูเหยากล่าวปฏิเสธ ในเวลาเดียวกันก็ตำหนิ และยังเอ่ยเอาใจชาวบ้านได้อีก

ชาวบ้านบางคนถึงกับโห่ร้องในใจ ท่วงท่าสง่างามยามเดินจากไป ก็กดรัศมีของสองหญิงนั่นจนมิดแล้ว

เมื่อเรื่องราวสนุก ๆ บนถนนผ่านไป ต่างคนต่างแยกย้าย แต่ไม่จบเพียงเท่านั้นเพราะเรื่องนี้จะเป็นที่พูดถึงกันไปอีกหลายวัน

“หึ! นางรับมือได้ไม่ง่ายเลย ชักสนุกแล้วสิ”ยู่เล่ยยกยิ้มหยัน ส่งสายตาวาวโรจน์ตามหลังไป๋ซูเหยา

เมื่อกลับถึงจวน ไป๋ซูเหยาไม่รอช้า นางนึกสงสัยยู่เล่ยจึงเรียกสาวรับใช้มาซักถาม จนได้รู้ความ

หญิงสาวส่งสัญญาณให้สายลับของนางที่ติดตามมาด้วยห่างๆ เข้ามาพบ

“คุณหนูมีอะไรจะสั่งขอรับ”สายลับปรากฏกายรวดเร็วเมื่อได้รับสัญญาณ

“เจ้าไปสืบเรื่องคุณหนูยู่เล่ยและเพื่อนของนางมาให้ข้าที ข้ามีข้อสงสัย”ไป๋ซูเหยาเอ่ยสั่งการ

สายลับรับคำแล้วแฝงตัวในเงามืดลับตาไป

ลูกสาวคหบดีนางนี้ อาจเป็นเบาะแสให้เข้าใกล้ มือที่มองไม่เห็นคู่นั้น ไม่มากก็น้อย ไป๋ซูเหยาคิดคำนึง