Novels by ภาดา กัลป์

บรรยากาศยามรัตติกาลของหอนางโลม ถูกขับกล่อมด้วยดนตรีที่บรรเลงส่งจังหวะให้นางระบำแสดงท่าทางอ่อนช้อยพลิ้วไหว สร้างความบันเทิง แก่ผู้ชมด้านล่างเวที บ้างยิ้มเพรา บ้างตบมือตามจังหวะ ส่งเสียงเรียกนางระบำ มีบ้างยกจอกเหล้าจิบสำราญใจหลิวจิ้งเหยียน ไป๋อวี้หลงและจงฉงจื่อ เลือกนั่งอยู่ในมุมหนึ่งที่ไม่โดดเด่นพอให้ใครสังเกต พวกเขากำลังลอบมองไปยัง โต๊ะของขุนนางผู้พิพากษาที่ว่าความคดีเจ้าเมืองหลินเมื่อสองวันก่อน หลิวจิ้งเหยียนนึกแปลกใจ ว่าเหตุใดเขายังไม่กลับเมืองหลวงในทันที ไม่นานนักประตูทางเข้าปรากฎแขกรายใหม่เดินเข้ามา การแต่งกายภูมิฐาน มีอายุเลยวัยฉกรรจ์มากแล้ว แต่ยังคงความกระฉับกระเฉง ใบหน้าตอบหนวดแหลมยาว แววตาหลุกหลิกเขม้นมองหา เมื่อพบผู้พิพากษานั่งอยู่จึงเดินเข้าร่วมวง การสนทนานั้นกลับมิใช่การพบปะที่รื่นรมย์นัก ดูจากสีหน้าเคร่งเครียดของผู้พิพากษาจากเมืองหลวงแล้ว เขาคล้ายมีความกังวลยิ่ง เช่นเดียวกับผู้ร่วมโต๊ะที่แสดงสีหน้าหนักใจ หลิวจิ้งเหยียนผู้มีความรู้การอ่านปาก ได้พูดออกมาทีละประโยค โดยไป๋อวี้หลงเป็นผู้บันทึก จงฉงจื่อแสร้งนั่งบังเขาไว้เบื้องหลังอีกที ทั้งสามนั่งสังเกตจนเมื่อทั้งสองคนต่างแยกย

หลัวเยี่ยนเลือกนั่งโต๊ะริมระเบียง หลังจากก้าวตามหญิงคณิกาขึ้นมาโดยปล่อยรัชทายาทไว้กับพวกหลิวจิ้งเหยียน ข้างกายนางประกบด้วยหญิงงามนั่งคลอเคลีย โม่จิ่งเหิงขึ้นยังชั้นบน ทรงเดินผ่านหลัวเยี่ยน พระพักต์เรียบนิ่งปรากฎแววเนตรเย็นชา คล้อยหลังรัชทายาทไปหลิวจิ้งเหยียนหยุดยืน ส่งสายตาเย็นชามองหลัวเยี่ยน “นายท่านให้เจ้าไปพบ”เขาเอ่ยนามแฝงเพื่อปิดบังสถานะ หลัวเยี่ยนพ่นลมหายใจแรงแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ “นายท่านมีพวกท่านอยู่ ทำไมต้องเรียกหาข้า”นางยังคงอิดออด หลิวจิ้งเหยียนยืนกอดอกเผยดาบที่มือ ส่งแววตาท้าทายนาง หลัวเยี่ยนยกยิ้มหยันกับท่าทีขู่ของเขา “เฮอะ อย่างเจ้าก็ถนัดแต่ใช้กำลังสินะ”หลัวเยี่ยนเอ่ยหลิวจิ้งเหยียนยกยิ้มหยันหากใบหน้ากลับดูสบายอารมณ์ “ก็ยังดีกว่าเจ้าที่ชอบหาแต่เรื่องให้คนโมโห”เขาโต้ตอบไม่ลดละหลัวเยี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น หรี่นัยตาลง พลางลุกเดินเหยียบไปบนเท้าหลิวจิ้งเหยียนอย่างจงใจ ชายหนุ่มถึงกับเผลอร้องเบา ชี้มือตามแผ่นหลังนางไป “ฝากไว้ก่อนเถอะ” ร่างเล็กไหวไหล่ไม่สนใจคำอาฆาตของอีกฝ่าย ทั้งคู่สงบศึกลงเมื่อมาหยุดหน้าประตูห้อง เมื่อหลัวเยี่ยนก้าวเท้าเข้าไป เขารีบปิดประตูจากภายนอกทันที ร่างบา

รถม้าหยุดลงอย่างนุ่มนวลท่ามกลางเสียงจอแจบนถนนสายหนึ่ง แสงโคมแดงแขวนเรียงรายดุจดาวจากฟากฟ้า กลิ่นหอมของสุราและเครื่องหอมลอยปะปนกับเสียงหัวเราะของหญิงสาวร่างอรชรสวมใส่อาภรณ์งดงามที่กำลังร้องเรียกแขกหน้าประตู และเสียงเชิญชวนของพ่อค้าแม่ค้า ทุกสิ่งจึงหลอมรวมกันเป็นบรรยากาศที่คึกคักราวงานเทศกาล ภายในรถม้า หลัวเยี่ยนนั่งตัวเกร็ง มือเล็กกำชายเสื้อแน่น นางรู้สึกอึดอัดราวกับถูกบีบ โม่จิ่งเหิงนั่งเอนกายอย่างสบาย ท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังชมละครสนุกฉากหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แววตาลึกซึ้งฉายประกายขบขันที่พยายามเก็บงำไว้ สายพระเนตรทอดมองมายัง “คุณชาย” ร่างเล็กตรงหน้า หลัวเยี่ยนในชุดบุรุษที่ไป๋อวี้หลงจัดการแปลงโฉมให้จนแทบจำไม่ได้ แต่ถึงจะเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนทรงผม…ความเป็นสตรีก็ยังคงซ่อนอยู่ในดวงตาและท่าทางที่แข็งขืนไม่เป็นธรรมชาติ “เจ้าจะมัวขัดเขินอะไร รีบลงไปได้แล้ว”สุระเสียงเรียบเฉยดังขึ้นราวคำสั่งธรรมดา แต่กลับทำให้หลัวเยี่ยนหันขวับไปมอง ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจ “พระองค์จะให้หม่อมฉันทำตัวอย่างไรถูก ในสภาพเช่นนี้” นางกัดฟันกล่าว เสียงเบาแต่แฝงความขัดเคือง ใบหน้าแดงระเรื่อทั้งเพราะคว

ศาลากลางน้ำคือสถานที่หนึ่งในเรือนรับรอง ที่องค์รัชทายาทโปรดปราน พระองค์ยังคงพระสำราญกับการอ่านบทกวี เซี่ยหลัวเยี่ยนเดินบนพื้นหิน มาหยุดยืนคำนับด้านข้างศาลา ยามนี้นางมองรัชทายาทด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “หม่อมฉันขอร่วมฟังบทกวีด้วย ได้หรือไม่เพคะ”นางทูลถามอย่างอารมณ์ดี โม่จิ่งเหิงปรายเนตรมอง ยกยิ้มริมฝีปากหยันเล็กน้อย “สมใจเจ้าแล้วสิ ถึงมาทำดีกับข้า”พระองค์ตรัสอย่างรู้ทัน หลัวเยี่ยนไม่เอ่ยปฏิเสธ นางนั่งลงรินชา ยกถวาย “เรื่องครานี้หม่อมฉันต้องขอบพระทัยยิ่งเพคะ เพราะหากไม่ได้จดหมายอธิบายทุกอย่างของพระองค์ต่อฮ่องเต้ ท่านน้าก็ไม่แคล้วจะต้องถูกบีบบังคับจากเว่ยชางหลง และยังต้องรับโทษทัณฑ์เป็นแน่” รัชทายาทยกถ้วยชาขึ้นดื่ม มือยังคงถือหนังสือไม่วาง “ข้าส่งสาส์นด่วนเล่าทุกอย่างและทูลขอกับเสด็จพ่อให้ เช่นนี้ก็เท่ากับตัดหน้าเว่ยชางหลง ทำให้เขาไม่อาจหาข้ออ้างมีคุณเหนือเจ้าเมืองหลินได้”ตรัสจบ ทรงหันมามองสบสายตาหลัวเยี่ยนตรง ดอกเหมยปลิดปลิว พระเนตรระยับสะท้อนแสงอ่อนก่อนตรัส “แต่ไม่เหมือนกับเจ้าที่ติดหนี้บุญคุณข้า”มิตรัสเปล่าทั้งยังยกยิ้มเสี้ยวมุมโอสถ์ “มีอะไรตอบแทนข้าหรือไม่”สายพระเนตร แสดงออกแจ่มชัดจนหญิ

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยทอดยาวผ่านซุ้มระแนงไม้ฉลุในจวนเจ้าเมืองหลิน ลมอ่อนพัดกลีบดอกเหมยปลิวไหว กลิ่นหอมจางลอยคลุ้งเคล้าเสียงหัวเราะเบาๆ ของผู้คนในจวนหลินที่ต่างคลายความตึงเครียดหลังผ่านพายุการเมืองมาได้โถงรับรองกว้างใหญ่ประดับด้วยม่านแพรสีอ่อน ทุกคนต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า บรรยากาศที่เคยเคร่งเครียดในศาลกลับกลายเป็นความอบอุ่นในครอบครัวฮูหยินใหญ่นั่งอยู่ด้านข้าง ท่วงท่าสงบเสงี่ยมยิ้มละไมเกลื่อนใบหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มนวล“ข้ายินดีกับท่านพี่ที่ผ่านคราวเคราะห์ครั้งนี้มาได้เจ้าค่ะ”ถ้อยคำอ่อนหวาน พร่างพรูราวกับจะฉวยโอกาสกลบเกลื่อนรอยร้าวคราก่อนให้สมานดังเดิมหลินจื่อเยว่ยิ้มบาง “ขอบใจน้องหญิง” เขาตอบรับด้วยถ้อยคำสุภาพอย่างเสียมิได้ หากในใจกลับนิ่งเฉยต่อนางเพียงเท่านั้น เขาก็หันไปสนใจผู้เฒ่าหลินที่นั่งอยู่เบื้องบนพร้อมโค้งคำนับ “ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะบารมีองค์รัชทายาท และความกล้าหาญของหลัวเยี่ยน ลูกจึงรอดพ้นคราวเคราะห์นี้มาได้ขอรับ”น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังรอยยิ้มชื่นชมเมื่อกล่าวถึงหลานสาวผู้เฒ่าหลินหัวเราะเบาๆ ดวงตาเปี่ยมเมตตา แต่ในมุมหนึ่ง ฮูหยินใหญ่กลับเบือนหน้าหลบ สายตาแข็งกร

ศาลหัวเมืองใต้ตั้งตระหง่านกลางแสงแดดอ่อนยามสาย หลังผ่านพายุฝนที่พัดผ่านไป หลังคากระเบื้องเคลือบสีหม่นสะท้อนเงาเมฆบาง ลมพัดพาเสียงธงประจำเมืองกระทบเสาไม้ดังแผ่ว อากาศที่สุขสงบนี้กลับเป็นวันชี้ชะตาเจ้าเมืองหลินภายในโถงตัดสินของศาล บรรยากาศกลับหนักอึ้ง ครึมหม่นเจ้าเมืองหลินจื่อเยว่คุกเข่าอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็น แผ่นหลังตั้งตรงสง่า สองมือวางนิ่งบนหน้าขา ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับสิบปีบัดนี้กลับนิ่งสงบ หากแต่ลึกลงไปกลับเต็มไปด้วยคลื่นความคิดที่ไม่อาจเปิดเผย‘เว่ยชางหลง ย่อมไม่ปล่อยข้าไปง่าย ๆ ในเมื่อข้ามิยินยอมก้มหัวให้’ หลินจื่อเยว่คิดคำนึงเสียงเคาะโต๊ะไม้ดัง “ปัง!”ขุนนางจากเมืองหลวงในชุดครามเข้มตัดดำเอนกายเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น สายตาคมกริบราวเหยี่ยวจ้องเหยื่อเบื้องล่าง“หลินจื่อเยว่…”เสียงเรียกทอดยาว เน้นหนักทุกถ้อยคำ คล้ายเจตนากดข่มให้ผู้ฟังรู้สึกต่ำต้อย“องค์รัชทายาทเสด็จมาบรรเทาทุกข์ให้หัวเมืองใต้ของเจ้า แต่กลับปล่อยปละละเลย ทำให้พระองค์ถูกโจรป่าลอบทำร้ายจนบาดเจ็บ เจ้าคิดจะปฏิเสธความผิดนี้อย่างไร?”น้ำเสียงขู่เข็ญวางอำนาจ ทำให้บรรยากาศในศาลพลันตึงเครียดจนแทบหยุด

เงาสูงใหญ่แฝงกายไปกับเงามืดของยามเช้าอันสงัด เจี่ยเหลียนที่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่านด้วยความโกรธและอับอาย รีบยื่นมือหมายจะผลักบานประตูเข้าสู่ห้องพัก หากแต่ยังไม่ทันแตะ ร่างบางถูกตีที่ท้ายทอยจนสลบก่อนจะคลุมด้วยถุงกระสอบใบเขื่อง ชายร่างสูงใหญ่ในชุดดำอำพรางเหลียวมองซ้าย ขวาให้แน่ใจ จึงอุ้มนางพาดไปบนบ่าวิ่งตามกันไป ก่อนจะลับหายเข้าเงามืด ไร้เสียง ไร้ร่องรอยแสงสว่างผ่านลอดหน้าต่างสู่อรุณรุ่ง โม่อวิ๋นต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตูจากภายนอก “นายท่านขอรับ มีจดหมายวางอยู่ตรงประตูห้องแม่นางเจี่ยขอรับ” บ่าวรับใช้กล่าวร้อนใจชายหนุ่มถลึงกายตรงไปเปิดประตูทันที เขาไม่รอช้าเปิดอ่านเนื้อความข้างใน‘หากต้องการตัวนางคืน ออกไปนอกเมืองทิศเหนือ ริมแม่น้ำม่านเหอ ต้องไปเพียงผู้เดียว หากมีคนติดตามมา นางตาย’ มือโม่อวิ๋นกำจดหมายแน่นใจพลันร้อนยิ่งกว่าไฟเผา เขาขบคิดคำนวณในใจ ก่อนจะรีบผลุบเข้าไปในห้องแต่งกายรัดกุม แอบซ่อนอาวุธลับไว้ที่เอว เขาเขียนจดหมายถึงเซี่ยหลิงเฉินหนึ่งฉบับ เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เขาวางมันไว้ใต้ถาดชา แล้วเดินออกไป สั่งการกับเด็กรับใช้ “ เจ้าเอาถาดชาไปเปลี่ยนให้ข้า ข้าจะกลับมาดื่มตอนที่มันยังร้อนอ

ค่ำคืนแสงดาวสว่างทั่วฟ้า ประหนึ่งผืนผ้ากำมะหยี่ สายลับชุดดำย่อกายยกม้วนกระดาษในมือมอบให้ เซี่ยหลิงเฉิน ชายหนุ่มหยิบขึ้นอ่าน ไป๋ซูเหยายืนรอฟังใจจดจ่อ“ฮ่องเต้ ทรงจัดการฮองเฮาได้แล้ว อีกไม่นานฮ่องเต้เป่ยเซี่ยนจะหลงกลเข้าเมือง เราคงต้องรีบแล้ว นัดโม่อวิ๋นมาปรึกษากันก่อน”เซี่ยหลิงเฉินหันมาบอกไป๋ซูเหยา หญิงสาวพยักหน้ารับ ยิ่งใกล้เผด็จศึกใจทุกคนกลับขมึงเกลียว หากสำเร็จนั่นคือบ้านเมืองสงบ แต่ถ้าไม่….พวกเขาคงยอมสู้ตายโรงเตี๊ยมที่พักค้างแรมของนักเดินทางวันนี้คลาคล่ำด้วยชายฉกรรจ์มากผิดสังเกตุแต่ละห้องล้วนเข้าพักมากกว่าสี่คน พวกเขาดูจะไม่อึดอัดกับการรวมอยู่ด้วยกันเช่นนี้ โม่อวิ๋นกับเจี่ยเหลียนนั่งดื่มสุราบนชั้นสอง มีแม่นางคณิกาอวิ๋นโหรวนั่งดีดพิณสร้างบรรยากาศ แม้เขาดูตั้งใจทอดสายตามองนาง แต่เขากลับกวาดตามองข้างล่างผ่านๆเป็นระยะไม่ให้ผิดสังเกต เสี่ยวเอ้อเดินถือถาดอาหารมายื่นให้เจี่ยเหลียน สายตากลับมองนางอย่างมีนัย หญิงสาวเอื้อมมือไปรับถาดมือพลางจงใจจับใต้ถาดมั่น เสี่ยวเอ้อเดินจากไป เจี่ยเหลียนเลื่อนมือกลับ นิ้วโป้งหนีบกระดาษไว้ในมือ สายตามองสบกับโม่อวิ๋นแว่บหนึ่ง“ท่านพี่ข้าขอตัวไป….”นางยกมือทำท

ภายในกระโจมโอ่อ่า แม่ทัพฉินผู้เลือดเย็น นั่งตื่นเต้นเมื่อคิดถึงบุตรชายเพียงคนเดียวที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหลายปี หลังจากมารดาของเขาเสียชีวิตลง เขาได้ไปรับมาด้วยตัวเอง แต่ปิดบังฐานะไว้ เพราะเกรงศัตรูจะจับจุดอ่อนได้ แล้วนำภัยพิบัติมาสู่ตนจึงซ่อนเขาไว้มิดชิดจากใจ ฝึกสอนเขาอย่างลับ ๆ ให้เข้มแข็งและแข็งแกร่งที่สุดเพื่อรอวันที่เหมาะสมนี้ ใบหน้าเขางดงามได้มาจากมารดา บางครั้งยังกริ่งเกรงว่าจะได้ความอ่อนโยนและอ่อนแอมาจากนางด้วย เขาจึงต้องให้บททดสอบสร้างความเหี้ยมโหดให้กับเขาบ่อยครั้งนับวันหลิงเยี่ยนยิ่งฉายแววผู้นำและความแข็งแกร่งให้เห็น สร้างความภูมิใจลึก ๆให้กับเขา“หลิงเยี่ยนยังไม่มาอีกหรือ”เขาเอ่ยกับทหารหน้ากระโจม“ยังขอรับ ให้ข้าน้อยไปตามไหมขอรับ”ทหารเอ่ยตอบกลับชายชรานิ่งงันแต่เอ่ยเสียงเฉียบออกไป “ไม่ต้อง”หากในใจกลับครุ่นคิดถึงการที่เขาไม่มาพบเสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้ากระโจม ทหารเฝ้ายามเอ่ยทักขึ้น“ท่านรองแม่ทัพ เชิญด้านในขอรับ ท่านแม่ทัพกำลังรอท่านอยู่”สิ้นเสียงด้านนอก ชายชราที่คราแรกรู้สึกห่อเหี่ยวพลันหลังตรงขึ้นทันทีกลับมามีท่าทางเกรงขามดังเดิมหลิงเยี่ยนเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เอ่ยคำนับ “

หน่วยข่าวทั้งสองแคว้นต่างทำงานอย่างหนัก ไม่เว้นแม้แต่ทัพใหญ่ฉินเยว่ “รายงานท่านแม่ทัพ ข่าวจากแคว้นซือหนาน บัดนี้ทุกอย่างราบรื่น อีกสองเดือนจะส่งคนมารับทหารของเราแฝงตัวเข้าเมืองหลวงขอรับ” ทหารมือดีรายงาน แม่ทัพฉิน ยิ้มเหี้ยมภายในใจที่กระหายความยิ่งใหญ่และสงครามโลดแล่นอยู่ในอก “ดี ข้าจะนำทัพไปก่อนจำนวนหนึ่งตามคำเชิญฮ่องเต้แคว้นชิ่ง ในงานเลี้ยงกระชับสัมพันธ์ที่เขาจัดขึ้น เขาคงไม่คิดว่า จะเป็นการจัดเลี้ยงส่งตัวเองไปยมโลกกระมัง”เสียงพูดปนหัวเราะเหี้ยม เขาเสมองไปยังหลิงเยี่ยนด้วยแววตาหมายมาด “หลิงเยี่ยนเจ้ารอฟังคำสั่งข้า รอเคลื่อนทัพไปสักสิบห้าวันเจ้าก็ยกทัพตามข้าไปทันที โอบล้อมประชิดเมืองไว้ มีสัญญาณขึ้นฟ้าเจ้าก็บุกเข้าไปได้ งานนี้สำเร็จข้าจะเลื่อนตำแหน่งเจ้าขึ้นมาแทนข้า” สิ้นเสียงแม่ทัพฉิน เกิดเสียงซุบซิบขึ้นมา เขาตวัดสายตากราดมอง“มีใครไม่เห็นด้วยกับข้า ออกมา”เสียงอันดังเกรี้ยวกราด ทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงทหารคนสนิทที่ทนเก็บความสงสัยนี้ไว้ไม่ได้ ก้าวออกมายกมือคำนับเอ่ยถาม“ขอถามท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงแต่งตั้งเขาขึ้นมาแทนท่านขอรับ”“หึ เจ้ากล้าสงสัยข้างั้นรึ”ประกายตาอำมห

ค่ำคืนแห่งดวงดาวพร่างพราว ตำหนักอันหนาวเหน็บบัดนี้อบอุ่นขึ้นเพราะสองร่างโอบกระชับแนบชิดฮองเฮาหลิวอี้ผู้เฉียบขาด บารมีน่าเกรงขาม ยามนี้กลับเป็นเพียงหญิงสาวผู้อ่อนโยนยามอยู่ในอ้อมแขนของ เฉิ่งอี่ขันทีหนุ่ม ทั้งสองกำลังวางแผนชิงตัวบุตรชายเพียงคนเดียวให้พ้นเงื้อมมือฮ่องเต้โฉดชั่วแคว้นซือหนาน กลับไม่ทันได้รู้ถึงการมาของฮ่องเต้แคว้นชิ่งแต่อย่างใดข้าหลวงรับใช้ภายนอกแม้อยากส่งเสียงบอกนายก็ไม่อาจทำได้แล้ว เมื่อต้องเผชิญกับความว่องไวขององค์รักษ์เงาของฝ่าบาททั้งหมดถูกควบคุมปิดปากสนิท ถึงมีความกล้าก็ไม่อาจจะทัดทานได้องค์ฮ่องเต้ยืนสง่าหน้าตำหนัก ส่งสัญญาณให้องค์รักษ์เปิดประตู เพียงฝ่ามือเดียวประตูก็เปิดออกง่ายดายฮองเฮาหลิวอี้ถึงกับตื่นตะลึงเมื่อ พบว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคือฝ่าบาท เฉิ่งอี่รีบเอากายมาปกป้องนางไว้ฝ่าบาททรงดำเนินเข้าไปด้านใน ดวงเนตรแข็งกร้าว เอ่ยเสียงอันดัง“เจ้าทั้งสองช่างบังอาจนัก” เมื่อหยุดยืนกลางห้อง แผ่อำนาจบารมีไปทุกหนแห่งครั้นหลิวอี้คืนสติ นางมิเพียงไม่โวยวายหรือแก้ตัว“ในเมื่อพระองค์ทรงรู้แล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว”นางเอ่ยเสียงมั่นคง แม้สถานการณ์บีบรัด นางก็ไม่หวั่นไห

ณ จวนแม่ทัพไป๋ซูเหยารับเอกสารจากหลี่เยี่ยน สายตาคมกริบกวาดอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนพยักหน้าให้เซี่ยหลิงเฉินที่ยืนอยู่ข้างกาย“สำเร็จโดยไร้ร่องรอย... ดีมาก”“เตรียมแผนต่อไป”คืนเงียบสงบเช่นเดิม—แต่สงครามข่าวกรอง...เพิ่งเริ่มต้นจวนเสนาบดี ยามราตรีที่มืดมิด ลมสงบดาวระยับฟ้า แสงตะเกียงส่องสว่างปรากฏเงาร่างคนกลุ่มหนึ่ง ภายในห้องหนังสือ ชุนเทียนได้รับฟังแผนการขุนนางชั่ว“นายท่านอีกสามเดือนเราก็สามารถแฝงกองทัพของแคว้นซือหนานได้มาจนหมดเป็นแน่ อีกทั้งกลุ่มก่อนหน้าได้เข้ามาซ่อนตัวในเมืองหลวงแล้วขอรับ”ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของชุนเทียนแฝงความกระหยิ่มใจที่ซ่อนไม่มิด“ทางฮองเฮามีข่าวเคลื่อนไหวอันใดบ้างหรือไม่”เขาเอ่ยถามขึ้น“ฮองเฮาส่งข่าวไปยังเจ้าเมืองแคว้นซือหนานแล้วขอรับ พร้อมที่จะเปิดประตูเมืองเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน”ขุนนางชั่วเอ่ยรายงานชุนเทียนนึกถึงฮองเฮาผู้งดงามใจพลันกระสันอยากได้ ทั้งความงดงามเกินหญิงใดเทียบ หากแผนนี้สำเร็จเขาหมายทูลขอนางจากฮ่องเต้แคว้นซือหนาน ยิ่งใกล้วันคืนนั้นมากเท่าใด ใจเขาก็ยิ่งกระชุ่มกระชวย“ข้าอยากเข้าพบฮองเฮา เจ้าไปจัดการให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”ชุนเทียนเอ่ย“เอ่อ” ขุนนางชั่วส