Nobela ni ภาดา กัลป์

เงาสูงใหญ่แฝงกายไปกับเงามืดของยามเช้าอันสงัด เจี่ยเหลียนที่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่านด้วยความโกรธและอับอาย รีบยื่นมือหมายจะผลักบานประตูเข้าสู่ห้องพัก หากแต่ยังไม่ทันแตะ ร่างบางถูกตีที่ท้ายทอยจนสลบก่อนจะคลุมด้วยถุงกระสอบใบเขื่อง ชายร่างสูงใหญ่ในชุดดำอำพรางเหลียวมองซ้าย ขวาให้แน่ใจ จึงอุ้มนางพาดไปบนบ่าวิ่งตามกันไป ก่อนจะลับหายเข้าเงามืด ไร้เสียง ไร้ร่องรอยแสงสว่างผ่านลอดหน้าต่างสู่อรุณรุ่ง โม่อวิ๋นต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตูจากภายนอก “นายท่านขอรับ มีจดหมายวางอยู่ตรงประตูห้องแม่นางเจี่ยขอรับ” บ่าวรับใช้กล่าวร้อนใจชายหนุ่มถลึงกายตรงไปเปิดประตูทันที เขาไม่รอช้าเปิดอ่านเนื้อความข้างใน‘หากต้องการตัวนางคืน ออกไปนอกเมืองทิศเหนือ ริมแม่น้ำม่านเหอ ต้องไปเพียงผู้เดียว หากมีคนติดตามมา นางตาย’ มือโม่อวิ๋นกำจดหมายแน่นใจพลันร้อนยิ่งกว่าไฟเผา เขาขบคิดคำนวณในใจ ก่อนจะรีบผลุบเข้าไปในห้องแต่งกายรัดกุม แอบซ่อนอาวุธลับไว้ที่เอว เขาเขียนจดหมายถึงเซี่ยหลิงเฉินหนึ่งฉบับ เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เขาวางมันไว้ใต้ถาดชา แล้วเดินออกไป สั่งการกับเด็กรับใช้ “ เจ้าเอาถาดชาไปเปลี่ยนให้ข้า ข้าจะกลับมาดื่มตอนที่มันยังร้อนอ

ค่ำคืนแสงดาวสว่างทั่วฟ้า ประหนึ่งผืนผ้ากำมะหยี่ สายลับชุดดำย่อกายยกม้วนกระดาษในมือมอบให้ เซี่ยหลิงเฉิน ชายหนุ่มหยิบขึ้นอ่าน ไป๋ซูเหยายืนรอฟังใจจดจ่อ“ฮ่องเต้ ทรงจัดการฮองเฮาได้แล้ว อีกไม่นานฮ่องเต้เป่ยเซี่ยนจะหลงกลเข้าเมือง เราคงต้องรีบแล้ว นัดโม่อวิ๋นมาปรึกษากันก่อน”เซี่ยหลิงเฉินหันมาบอกไป๋ซูเหยา หญิงสาวพยักหน้ารับ ยิ่งใกล้เผด็จศึกใจทุกคนกลับขมึงเกลียว หากสำเร็จนั่นคือบ้านเมืองสงบ แต่ถ้าไม่….พวกเขาคงยอมสู้ตายโรงเตี๊ยมที่พักค้างแรมของนักเดินทางวันนี้คลาคล่ำด้วยชายฉกรรจ์มากผิดสังเกตุแต่ละห้องล้วนเข้าพักมากกว่าสี่คน พวกเขาดูจะไม่อึดอัดกับการรวมอยู่ด้วยกันเช่นนี้ โม่อวิ๋นกับเจี่ยเหลียนนั่งดื่มสุราบนชั้นสอง มีแม่นางคณิกาอวิ๋นโหรวนั่งดีดพิณสร้างบรรยากาศ แม้เขาดูตั้งใจทอดสายตามองนาง แต่เขากลับกวาดตามองข้างล่างผ่านๆเป็นระยะไม่ให้ผิดสังเกต เสี่ยวเอ้อเดินถือถาดอาหารมายื่นให้เจี่ยเหลียน สายตากลับมองนางอย่างมีนัย หญิงสาวเอื้อมมือไปรับถาดมือพลางจงใจจับใต้ถาดมั่น เสี่ยวเอ้อเดินจากไป เจี่ยเหลียนเลื่อนมือกลับ นิ้วโป้งหนีบกระดาษไว้ในมือ สายตามองสบกับโม่อวิ๋นแว่บหนึ่ง“ท่านพี่ข้าขอตัวไป….”นางยกมือทำท

ภายในกระโจมโอ่อ่า แม่ทัพฉินผู้เลือดเย็น นั่งตื่นเต้นเมื่อคิดถึงบุตรชายเพียงคนเดียวที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหลายปี หลังจากมารดาของเขาเสียชีวิตลง เขาได้ไปรับมาด้วยตัวเอง แต่ปิดบังฐานะไว้ เพราะเกรงศัตรูจะจับจุดอ่อนได้ แล้วนำภัยพิบัติมาสู่ตนจึงซ่อนเขาไว้มิดชิดจากใจ ฝึกสอนเขาอย่างลับ ๆ ให้เข้มแข็งและแข็งแกร่งที่สุดเพื่อรอวันที่เหมาะสมนี้ ใบหน้าเขางดงามได้มาจากมารดา บางครั้งยังกริ่งเกรงว่าจะได้ความอ่อนโยนและอ่อนแอมาจากนางด้วย เขาจึงต้องให้บททดสอบสร้างความเหี้ยมโหดให้กับเขาบ่อยครั้งนับวันหลิงเยี่ยนยิ่งฉายแววผู้นำและความแข็งแกร่งให้เห็น สร้างความภูมิใจลึก ๆให้กับเขา“หลิงเยี่ยนยังไม่มาอีกหรือ”เขาเอ่ยกับทหารหน้ากระโจม“ยังขอรับ ให้ข้าน้อยไปตามไหมขอรับ”ทหารเอ่ยตอบกลับชายชรานิ่งงันแต่เอ่ยเสียงเฉียบออกไป “ไม่ต้อง”หากในใจกลับครุ่นคิดถึงการที่เขาไม่มาพบเสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้ากระโจม ทหารเฝ้ายามเอ่ยทักขึ้น“ท่านรองแม่ทัพ เชิญด้านในขอรับ ท่านแม่ทัพกำลังรอท่านอยู่”สิ้นเสียงด้านนอก ชายชราที่คราแรกรู้สึกห่อเหี่ยวพลันหลังตรงขึ้นทันทีกลับมามีท่าทางเกรงขามดังเดิมหลิงเยี่ยนเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เอ่ยคำนับ “

หน่วยข่าวทั้งสองแคว้นต่างทำงานอย่างหนัก ไม่เว้นแม้แต่ทัพใหญ่ฉินเยว่ “รายงานท่านแม่ทัพ ข่าวจากแคว้นซือหนาน บัดนี้ทุกอย่างราบรื่น อีกสองเดือนจะส่งคนมารับทหารของเราแฝงตัวเข้าเมืองหลวงขอรับ” ทหารมือดีรายงาน แม่ทัพฉิน ยิ้มเหี้ยมภายในใจที่กระหายความยิ่งใหญ่และสงครามโลดแล่นอยู่ในอก “ดี ข้าจะนำทัพไปก่อนจำนวนหนึ่งตามคำเชิญฮ่องเต้แคว้นชิ่ง ในงานเลี้ยงกระชับสัมพันธ์ที่เขาจัดขึ้น เขาคงไม่คิดว่า จะเป็นการจัดเลี้ยงส่งตัวเองไปยมโลกกระมัง”เสียงพูดปนหัวเราะเหี้ยม เขาเสมองไปยังหลิงเยี่ยนด้วยแววตาหมายมาด “หลิงเยี่ยนเจ้ารอฟังคำสั่งข้า รอเคลื่อนทัพไปสักสิบห้าวันเจ้าก็ยกทัพตามข้าไปทันที โอบล้อมประชิดเมืองไว้ มีสัญญาณขึ้นฟ้าเจ้าก็บุกเข้าไปได้ งานนี้สำเร็จข้าจะเลื่อนตำแหน่งเจ้าขึ้นมาแทนข้า” สิ้นเสียงแม่ทัพฉิน เกิดเสียงซุบซิบขึ้นมา เขาตวัดสายตากราดมอง“มีใครไม่เห็นด้วยกับข้า ออกมา”เสียงอันดังเกรี้ยวกราด ทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงทหารคนสนิทที่ทนเก็บความสงสัยนี้ไว้ไม่ได้ ก้าวออกมายกมือคำนับเอ่ยถาม“ขอถามท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงแต่งตั้งเขาขึ้นมาแทนท่านขอรับ”“หึ เจ้ากล้าสงสัยข้างั้นรึ”ประกายตาอำมห

ค่ำคืนแห่งดวงดาวพร่างพราว ตำหนักอันหนาวเหน็บบัดนี้อบอุ่นขึ้นเพราะสองร่างโอบกระชับแนบชิดฮองเฮาหลิวอี้ผู้เฉียบขาด บารมีน่าเกรงขาม ยามนี้กลับเป็นเพียงหญิงสาวผู้อ่อนโยนยามอยู่ในอ้อมแขนของ เฉิ่งอี่ขันทีหนุ่ม ทั้งสองกำลังวางแผนชิงตัวบุตรชายเพียงคนเดียวให้พ้นเงื้อมมือฮ่องเต้โฉดชั่วแคว้นซือหนาน กลับไม่ทันได้รู้ถึงการมาของฮ่องเต้แคว้นชิ่งแต่อย่างใดข้าหลวงรับใช้ภายนอกแม้อยากส่งเสียงบอกนายก็ไม่อาจทำได้แล้ว เมื่อต้องเผชิญกับความว่องไวขององค์รักษ์เงาของฝ่าบาททั้งหมดถูกควบคุมปิดปากสนิท ถึงมีความกล้าก็ไม่อาจจะทัดทานได้องค์ฮ่องเต้ยืนสง่าหน้าตำหนัก ส่งสัญญาณให้องค์รักษ์เปิดประตู เพียงฝ่ามือเดียวประตูก็เปิดออกง่ายดายฮองเฮาหลิวอี้ถึงกับตื่นตะลึงเมื่อ พบว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคือฝ่าบาท เฉิ่งอี่รีบเอากายมาปกป้องนางไว้ฝ่าบาททรงดำเนินเข้าไปด้านใน ดวงเนตรแข็งกร้าว เอ่ยเสียงอันดัง“เจ้าทั้งสองช่างบังอาจนัก” เมื่อหยุดยืนกลางห้อง แผ่อำนาจบารมีไปทุกหนแห่งครั้นหลิวอี้คืนสติ นางมิเพียงไม่โวยวายหรือแก้ตัว“ในเมื่อพระองค์ทรงรู้แล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว”นางเอ่ยเสียงมั่นคง แม้สถานการณ์บีบรัด นางก็ไม่หวั่นไห

ณ จวนแม่ทัพไป๋ซูเหยารับเอกสารจากหลี่เยี่ยน สายตาคมกริบกวาดอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนพยักหน้าให้เซี่ยหลิงเฉินที่ยืนอยู่ข้างกาย“สำเร็จโดยไร้ร่องรอย... ดีมาก”“เตรียมแผนต่อไป”คืนเงียบสงบเช่นเดิม—แต่สงครามข่าวกรอง...เพิ่งเริ่มต้นจวนเสนาบดี ยามราตรีที่มืดมิด ลมสงบดาวระยับฟ้า แสงตะเกียงส่องสว่างปรากฏเงาร่างคนกลุ่มหนึ่ง ภายในห้องหนังสือ ชุนเทียนได้รับฟังแผนการขุนนางชั่ว“นายท่านอีกสามเดือนเราก็สามารถแฝงกองทัพของแคว้นซือหนานได้มาจนหมดเป็นแน่ อีกทั้งกลุ่มก่อนหน้าได้เข้ามาซ่อนตัวในเมืองหลวงแล้วขอรับ”ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของชุนเทียนแฝงความกระหยิ่มใจที่ซ่อนไม่มิด“ทางฮองเฮามีข่าวเคลื่อนไหวอันใดบ้างหรือไม่”เขาเอ่ยถามขึ้น“ฮองเฮาส่งข่าวไปยังเจ้าเมืองแคว้นซือหนานแล้วขอรับ พร้อมที่จะเปิดประตูเมืองเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน”ขุนนางชั่วเอ่ยรายงานชุนเทียนนึกถึงฮองเฮาผู้งดงามใจพลันกระสันอยากได้ ทั้งความงดงามเกินหญิงใดเทียบ หากแผนนี้สำเร็จเขาหมายทูลขอนางจากฮ่องเต้แคว้นซือหนาน ยิ่งใกล้วันคืนนั้นมากเท่าใด ใจเขาก็ยิ่งกระชุ่มกระชวย“ข้าอยากเข้าพบฮองเฮา เจ้าไปจัดการให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”ชุนเทียนเอ่ย“เอ่อ” ขุนนางชั่วส

ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต

เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี

อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น

ช่วงเวลาของการจากลามักผ่านพ้นรวดเร็วกว่าที่ผู้คนคาดคิดเสมอ รุ่งอรุณแห่งเมืองใต้ยังอบอวลด้วยไอหมอกสีขาวบาง สายลมอ่อนพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดใหม่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กำแพงเมืองสูงใหญ่ถูกม่านหมอกโอบคลุมจนดูเลือนรางราวกับภาพวาดหน้าประตูเมือง ขบวนอารักขาขององค์รัชทายาทตั้งแถวเป็นระเบียบสง่างาม ทหารม้ากว่าสองร้อยนายสวมเกราะดำสนิท นิ่งดุจขุนเขา ม้าศึกย่ำกีบเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจสีขาวของพวกมันลอยจางในอากาศเย็นยามเช้าเกวียนบรรทุกทรัพย์สินเรียงต่อกัน ทั้งทองคำ เงินตรา ผ้าไหม อาวุธ และสิ่งของล้ำค่าที่ริบคืนจากเหล่าขุนนางฉ้อฉล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งถูกแจกจ่ายคืนแก่ราษฎรผู้ทุกข์ยากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือภาษีของแผ่นดินที่สมควรส่งคืนสู่พระคลังหลวงกาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เมื่อแสงอาทิตย์ไต่สูงขึ้น ไอหมอกก็ค่อยจางหาย แสงสีทองอาบยอดกำแพงเมืองจนสุกสว่าง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะหนักแน่น ธงมังกรดำปักดิ้นทองเหนือราชรถพลิ้วสะบัดรับสายลม ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาทุกสิ่งพร้อมแล้ว แต่ผู้ที่ควรเร่งออกเดินทางที่สุด...กลับยังประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีดำสนิท

ท้องฟ้ามืดสนิทดวงดาวนับร้อยพร่างพราย แสงตะเกียงในห้องบรรทมยังคงสว่างนวล โม่จิ่งเหิงประทับนั่งลูบคมดาบเงาปราบสะท้อนแสงไฟ ดวงเนตรว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก มีเพียงดวงหน้านวลที่กระจ่างชัดในห้วงคำนึง โม่จิ่งเหิงสอดดาบเข้าฝักดังเดิม พลันลุกขึ้นสวมผ้าคลุมสีดำก้าวออกจากเรือนรับรอง สู่ห้วงราตรีที่ไร้ผู้คน พระองค์ทะยานขึ้นบนหลังคา พุ่งตัวไปยังทิศทางจวนตระกูลหลิน ตามเสียงหทัยเรียกร้องภายในลานเรือนเงียบสงบ สายลมพัดยอดอู๋ถงนอกหน้าต่างไหวเอน จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของใครสักคนหนึ่งแสงเทียนสลัวในเรือนทอดเงาร่างบางของหลินหลัวเยี่ยนลงบนพื้น นางกำลังอ่านหนังสือแต่สายตาไม่ได้อยู่บนตัวอักษร หากแต่เหม่อลอยหลายวันมานี้นางใช้สมองคิดวางแผนเรื่องต่าง ๆ มากมายเกินไป มากเสียจนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้า แต่มันก็คุ้มค่า เมื่อศัตรูพ้นทาง การปูทางสู่เมืองหลวงของนางสำเร็จ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงวางหนังสือลงเพื่อเตรียมตัวเข้านอน หวังหลับให้เต็มตื่นสักคืน ภายนอกกำแพงห้องพลันปรากฎเงาดำสายหนึ่ง ร่างสูงนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจภูตผี กระโดดจากกิ่งอู๋ถงใหญ่ข้างกำแพงลงสู่พื้นโดยไร้เสียง เปิดบานหน้าต่างพุ่

“ลูกสาวข้าตายไปแล้ว ไม่อาจแก้ต่างให้ตนเองได้! เจ้าอาจจะใส่ร้ายยังไงก็ได้” เอ่ยด้วยน้ำเสียงมีทิฐิไม่ลดละรัชทายาทยังคงนิ่งเงียบแต่เพียงการประทับนั่งอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงเกินควร หลินหลัวเยี่ยนมองคหบดีกู้ด้วยแววตาเย้ยหยันพลางกล่าวต่อ “ในวันงานเลี้ยงต้อนรับข้า ฮูหยินใหญ่ได้สั่งให้พ่อครัวใส่กุ้งลงในน้ำซุป”“ทั้งที่รู้ว่าท่านป้ารองแพ้กุ้งรุนแรง”คหบดีกู้หัวเราะเยาะ “แค่กุ้ง ใครจะไปแพ้จนตายได้”“ข้ามีพยาน” นางกล่าวสวนทันควันทั้งยังหันไปทางแม่บ้านชรานามเหนียงจื่อที่ก้าวออกมา“เรียนใต้เท้า ข้าเห็นกับตา ฮูหยินใหญ่เป็นผู้สั่งพ่อครัวเอง และกำชับให้นำไปให้ฮูหยินรองโดยเฉพาะ”สีหน้าของเจ้าเมืองหลินเปลี่ยนไปทันที เขากุมมือฮูหยินรองแน่นขึ้น มองนางราวกับเพิ่งตระหนักว่าครั้งนั้น นางได้เฉียดความตายนั้นมา หลินหลัวเยี่ยนไม่รอช้ากล่าวต่อ“ส่วนเรื่องคำสั่งทำธูปในพิธี ก็เป็นเช่นเดียวกัน”“นางเขียนส่วนผสมด้วยตนเอง แล้วให้ข้าไปสั่งทำ”“เมื่อข้าสอบถามท่านป้ารอง จึงรู้ว่านางก็แพ้ส่วนผสมนั้นอย่างรุนแรงเช่นกัน” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วโถง“โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”“คิดฆ่าคนถึงสองครั้ง!”คหบดีกู้กวาด