ตอนที่ 12 หญิงลึกลับผู้ร่วมทางคนใหม่

กองคาราวานพ่อค้าอัญมณีปลอมตัวของโม่อวิ๋นเตรียมออกเดินทางยามฟ้าสาง เสียงล้อรถม้ากลิ้งเบา ๆ บนทางหินเรียบ เสียงม้าฮึดฮัดอย่างเป็นจังหวะ ขบวนมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองด้วยท่าทีเงียบงันราวพ่อค้าธรรมดา

ก่อนที่ขบวนคาราวานพ่อค้าอัญมณีของโม่อวิ๋นจะเคลื่อนขบวนออกจากเมืองจู่ๆ

พลันมีคนผู้หนึ่งพุ่งตัวมาหยุดรถม้าไว้

“หยุดนะ!”เป็นเสียงสตรีอ่อนวัย ภายใต้เสื้อผ้ามิดชิด ผ้าห่มที่ปกคลุมปิดบังใบหน้า

ทหารลับหน้ารถม้าตกใจ รีบกระโดดลงมาปราดเดียวก็ยืนขวางนางไว้เพราะเกรงว่าจะเป็นเหตุให้ถูกเปิดโปง

“แม่นางน้อยมาจากที่ใด ขบวนพ่อค้าจะรีบเดินทาง อย่าก่อความวุ่นวาย”ทหารลับเอ่ยถาม

"พวกท่านคิดจะทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียวงั้นหรือ อย่างไรข้าก็ไม่ยอม" หญิงสาวตะโกนดังลั่นไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับเรียกผู้คนให้มามุงดูเรื่องสนุก

ทหารลับลุกลนประชิดตัวใกล้กระซิบถามนาง "เจ้าเล่นลูกไม้อะไรกัน ต้องการสิ่งใดกันแน่"

หญิงสาวยิ้มมุมปากอย่างได้ที พลางเอ่ย"พวกท่านต้องพาข้าไปด้วย"

นางเอ่ยจุดประสงค์

"เหตุใดข้าต้องพาเจ้าไป"ทหารเอ่ยถามละล่ำละลัก

หญิงสาวไม่สนใจ กลับแย้มยิ้มยียวน

ทหารเฝ้าประตูสองนายเห็นการทุ่มเถียงนี้ กำลังก้าวมาหาทั้งคู่

ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ลง เสียงคนบนรถม้าส่งเสียงทรงอำนาจ ดังลอดมา

"พวกเจ้าทั้งสองขึ้นรถก่อนเถอะ"

ทหารลับรีบส่งเสียงรับคำ พร้อมทั้งดันตัวหญิงสาวให้ขึ้นรถไป

เมื่อทหารเฝ้าประตูเดินมาถึง ทหารลับจึงยิ้มประจบ

รีบเอ่ยก่อนว่า “นายท่าน ไม่มีอะไรขอรับ น้องสาวข้า นางมาร่วมขบวนช้า ข้าจึงเอ็ดสั่งสอนไปนิดหน่อยขอรับ”

“งั้นก็ดี รีบ ๆ เดินไปข้างหน้า มัวชักช้าจะทำให้คนอื่นเสียเวลา”ทหารเฝ้าประตูส่งเสียงดังว่ากล่าว

ภายในรถม้าประดับอย่างเรียบง่ายไม่หรูหราแต่มั่นคง สะดวกสบายยิ่ง

โม่อวิ๋นนั่งสงบในชุดเรียบ แต่มือข้างหนึ่งถือพัดไม้ไผ่ปิดปากเบา ๆ

เขามองหญิงสาวอย่างประเมิน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“เจ้าเปิดหน้ามา”

หญิงสาวดึงผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามเกลี้ยงเกลา อ่อนวัย ดวงตากลมสดใสเครื่องหน้านับว่างามล่มเมือง

“เจ้าคิดจะร่วมทางไปกับข้า มีจุดประสงค์อะไรกันแน่”โม่อวิ๋นเอ่ยเสียงเรียบ แววตานิ่งเฉย

“ข้าชื่อ เจี่ยเหลียน เป็นบุตรีของขุนนางกรมคลังแห่งเมืองหลวง บิดาข้าถูกใส่ความ ทั้งตระกูลถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดน”นางกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น หากแต่สีหน้ายังสงบนิ่ง

โม่อวิ๋นยกพัดลงเล็กน้อย เหลือบตามองอย่างเย็นชา แต่ภายในลึก ๆ คล้ายกำลังพินิจพิจารณา

“แล้วมันเกี่ยวอันใดกับข้า”โม่อวิ๋นเอ่ยเสียงกึ่งวางอำนาจ

“ท่านย่อมมีส่วนเกี่ยวข้อง เพราะพวกมันอ้างว่าท่านพ่อสมคบคิดกับท่าน ทำการค้าปกปิดเงินเข้าคลัง ทั้งยังช่วยท่านเลี่ยงภาษี”นางกล่าวรวดเดียวอย่างร้อนใจ

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยเหรอ ข้าเป็นเจ้าเมืองแท้ ๆ ยังไม่รู้เรื่องสักนิด เจ้าไม่ได้ปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อสร้างเรื่องเสนอตัวให้กับข้าหรอกนะ”โม่อวิ๋นกล่าวเย้ยหยัน ยามนี้สำหรับเขาสตรีอื่นล้วนคือยาพิษ เพราะรักที่ขื่นขม เขาพร้อมแดกดันสตรีทั้งโลก

“ท่าน! นี่ท่านคิดได้อย่างไร ข้าไม่มีเจตนาต่ำช้าเช่นนั้นแน่”เจี่ยเหลียนโมโหขึ้นมา ใบหน้าแดงกล่ำ

“ว่าได้หรือ เพราะที่ข้ารู้มาขุนนางกรมคลังแห่งเมืองหลวงขึ้นชื่อเรื่อง มือสะอาด ซื่อสัตย์ภักดี เที่ยงตรง มีคุณธรรม เหตุใดจู่ ๆ จึงถูกเนรเทศได้ มันฟังไม่ขึ้นเลยจริงๆ”โม่อวิ๋นกล่าวตามจริง ดังที่เขาเคยได้ยินมาจากขุนนางในเมืองของเขารายงาน

เจี่ยเหลียนคลายท่าทีเดือดดาลลงด้วยคำกล่าวชื่นชมบิดาตนของโม่อวิ๋น นับว่าเขารู้จักบิดาของนางอยู่บ้าง

“เพราะท่านพ่อเป็นคนเช่นนี้ เขาถูกขุนนางชั่วใส่ร้ายเมื่อไม่นานมานี้ ข้าจึงเสี่ยงมาหาท่าน เพื่อให้ท่านช่วยเหลือ”นางกล่าวน้ำเสียงจริงจัง

โม่อวิ๋นเหล่ตามองนางแว่บหนึ่ง ดูท่านางก็ไม่ได้เสแสร้ง

“ช่วยเหรอ เจ้าจะให้ข้าช่วยเจ้าอย่างไร แล้วข้าจะได้อะไรจากการช่วยนี้”โม่อวิ๋นเอ่ยด้วยท่าทีสบาย ๆ

“ข้ามีข้อเสนอให้ท่านแน่นอน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ขอแค่ให้ข้าอาศัยเข้าเมืองอวิ๋นหนานไปพร้อมกับท่านก่อน ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังที่ช่วยข้า”

“เช่นนั้น เจ้าก็จงไปกับข้าเถอะ แต่เมื่อเข้าเมืองของข้าแล้ว เจ้าทำไม่ได้อย่างที่พูด เจ้าจะนึกเสียใจก็ไม่ทันแล้ว”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างไม่ลังเล

“ได้ข้าไม่นึกเสียใจ”

โม่อวิ๋นมองใบหน้านวลที่ยังอ่อนเยาว์ นึกประเมินในใจอีกครั้ง

เจี่ยเหลียนยิ้มอย่างดีใจพลางคิด “ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งใด นอกจากคืนความบริสุทธิ์ให้กับท่านพ่อและตระกูลเท่านั้น”

เบื้องหลังขบวนรถม้าประตูเมืองค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ

แผ่นดินเบื้องหน้ากว้างใหญ่

ขบวนคาราวานค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกจากความวุ่นวาย

ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง พร้อมกับ “ตัวแปรใหม่” ที่อาจทำให้หมากกระดานแห่งอำนาจ เปลี่ยนทิศไปตลอดกาล