หมากกระดานนี้ ข้าจะพลิกชนะให้ดู

บทที่ 1 ฝันร้ายที่เวียนกลับเสียงลมโหมกระหน่ำผ่านหน้าต่างไม้ที่ผุพังร่างบอบบางในชุดนอนสีจันทร์หม่นสะดุ้งเฮือก ก่อนจะลืมตาขึ้นในยามฟ้าสางหัวใจของหลี่อินเต้นระรัวราวจะกระโจนออกจากอก ลมหายใจติดขัด เงาของความเจ็บปวดยังคงทาบทับไม่จางหาย“อีกแล้ว…”นางพึมพำเสียงแผ่ว เบือนหน้าไปมองเพดานไม้เก่าที่สั่นไหวตามแรงลมฤดูใบไม้ผลิราวกับมันจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อ คลังสมบัติของตระกูลหลี่ไม่หลงเหลืออะไรอีกแล้ว แม้แต่เงินที่จะซ่อมแซมหลังคา ยังต้องคิดแล้วคิดอีก ตระกูลที่เคยรุ่งเรืองในอดีต…บัดนี้ใกล้จะล่มสลายเต็มที บ่าวไพร่ในจวนแทบไม่มีใครเหลือ เสียงฝีเท้าก็เงียบงัน อีกไม่นาน คงไม่มีแม้แต่ข้าวสารจะกรอกหม้อดวงตาคู่นั้นแดงก่ำแววตาเต็มไปด้วยเศษเสี้ยวของอดีตที่ไม่เคยปล่อยให้นางหลุดพ้น“การแต่งงาน…”นางคิดกับตนเองอย่างขื่นขมมันไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ความหวัง และยังเป็น เดิมพันสุดท้าย เพื่อแลกกับลมหายใจของคนทั้งตระกูล และนาง…คือผู้ถูกวางไว้บนกระดานนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โชคชะตาบีบบังคับนางให้เดินตามหมากบนกระดานที่วางเอาไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความฝัน…นางเห็นเขาอีกครั้งหลงอี้จงชายผู้เคยกุมมือนางไว้แน่นสาบานด้วยรอยย

บทที่ 3 สมรสที่ไร้รักงานแต่งระหว่างแม่ทัพหลงกับคุณหนูหลี่ จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะทหารองครักษ์เข้าแถวตลอดทาง ขุนนางฝ่ายนอก ขุนนางฝ่ายใน และชนชั้นสูงแห่งเมืองหลวงต่างมาร่วมเป็นสักขีพยานเจ้าบ่าวในชุดเกราะประดับพิธี เจ้าสาวในชุดมงคลสีแดงลายหงส์สะบัดปลายผ้าราวลอยบนอากาศไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำรัก มีเพียงพิธีที่ดำเนินไปอย่างไร้ที่ติ ราวการลงตราราชการที่ไม่มีผู้ใดกล้าทัดทานหลังพิธี ทั้งสองได้พบกันอีกครั้ง ณ ศาลาหลังหนึ่งที่ถูกจัดขึ้นชั่วคราวภายในจวนแม่ทัพเมื่อผู้คนทยอยจากไป เหลือเพียงเสียงลมยามราตรีพัดแผ่วเบา หลี่อินนั่งนิ่ง เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์“จากนี้ไป หากท่านจะรับอนุภรรยา…” นางเอ่ยเสียงราบเรียบ “หรือหากท่านโปรดบุตรสาวตระกูลใด ต้องการให้ส่งเกี้ยวไปรับเข้าจวน ท่านเพียงเอ่ยชื่อ”นางหยุดชั่วครู่ ก่อนกล่าวต่อ “หน้าที่การจัดการงานแต่ง ข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง สมเกียรติ สมฐานะ ไม่มีผู้ใดติฉิน”หลงอี้จงไม่กล่าวตอบในทันที เขาเพียงจ้องมองนาง เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า…หญิงสาวที่เคยวิ่งตามเขาในสวนดอกเหมยเมื่อหลายปีก่อน…หญิงสาวที่เคยส่งผ้าหอมปักมือให้เขา ยามเขาอ

บทที่ 5 ไม่รับอนุค่ำวันนั้น ฟ้าคลุมเงา เมฆฝนปกเมืองหลวงหลี่อินนั่งอยู่ริมหน้าต่างเรือนของตน สายลมจากนอกระเบียงพัดเอากลิ่นดอกเหมยปลิวผ่านเข้ามา กลิ่นเดียวกับวันที่นางแต่งเข้าสู่จวนนี้เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นหน้าประตูเรือน สาวใช้มองมาทางนางด้วยสีหน้าอึดอัด“ท่านแม่ทัพ…มาขอเข้าเรือนเจ้าค่ะ”หลี่อินวางถ้วยชา ดวงหน้าไร้รอยสะเทือน“เชิญเขาเข้ามา” ถึงเวลาแล้วสินะ หลงอี้จง หลงอี้จง ชาตินี้ท่านจะให้ตำแหน่งใดกับซูเจินแม้เคยลั่นวาจา อย่าเหยียบย่างเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว แต่นางก็รู้ดี…บางคำพูดมีไว้เพื่อทดสอบใจ ไม่ใช่สร้างกำแพงตลอดชีวิตหลงอี้จงก้าวเข้ามา ใบหน้าเคร่งขรึม เขามองไปรอบห้องอย่างเงียบงัน ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้านาง“ข้ารู้ว่าเจ้าคงคิดว่า…ข้าอุ้มคนรักเข้าจวนแล้วจะตั้งนางเป็นอนุ”หลี่อินไม่ตอบ เพียงสบตาเขานิ่ง“แต่เจ้าคิดผิด” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ “ข้ากับนางไม่ได้เกี่ยงข้องกันเช่นนั้น มันมีเบื้องหลังมากว่านั้น”ความเงียบทอดยาว หลี่อินยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ พลางตอบเสียงเรียบ“แต่ในวันนี้ ท่านพานางเข้ามาด้วยตนเอง”“เพราะข้าไม่ต้องการให้นางต้องถูกซุบซิบ ถูกมองเป็นหญิงลอบเข้าจวนยามค่ำ” เขาตอบทันที

บทที่ 7 หมากกระดานนี้…ข้าไม่ได้เอาใจลงมาเล่นกลางคืนในจวนแม่ทัพเงียบงันทว่าหัวใจของหลี่อินกลับเต็มไปด้วยเสียงคิดคำนวณและความเงียบเชียบของการตัดสินใจนางนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ มองกระดานหมากไม้แกะลายที่วางอยู่อย่างแน่นิ่งหมากขาวดำสลับเรียงราย ราวเงารอยเท้าของผู้คนที่เคยก้าวเข้ามาในชีวิต“หมากกระดานนี้…”นางเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับพูดกับตนเอง“ข้าไม่ได้อยากลงเล่นเลย…”ดวงตาคู่งามทอดมองแสงจันทร์นอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่า ในใจของนางรู้ดีหากมีทางเลือก หากมีหนทางใดให้นางถอยออกไปเงียบ ๆ โดยไม่ต้องแลกกับชีวิตของใคร นางจะเลือกทางนั้นแต่โลกนี้ไม่ปรานีต่อผู้ไม่เลือกอะไรเลย“หากข้าปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ ตระกูลหลี่…จะไม่เหลืออะไรเลย ทั้งบิดา และคนในจวน จะถูกเจ้าหนี้จัดการ”นางรู้ว่าบิดาของนาง…แม้จะเด็ดขาดในถ้อยคำ แต่มิใช่บุรุษเลือดเย็น แม้น้ำตาไม่ไหลสักหยด แต่แววตากลับแดงเรื่อยามยกมือแนบไหล่ลูกสาวครั้งสุดท้ายบ่าวไพร่ที่เหลืออยู่ คนเหล่านั้น…ไม่ผิดบ่าวไพร่ที่คุกเข่าข้างทางในวันแต่งเข้าจวนแม่ทัพก็ไม่ผิดตระกูลที่เคยรุ่งเรือง…ก็เพียงแค่ต้องการที่ยึดเหนี่ยวนางคือผู้เดียวที่มีสิทธิ์แบกรับ แ

บทที่ 9 แผ่นดินมีขื่อมีแปเสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารยามหน้าเรือนแม่ทัพทำให้สาวใช้ในจวนหลบหลีกกันวุ่นวายไปทั้งลานบ่าวไพร่รีบคุกเข่าคารวะเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมทหารประดับยศระดับสูงเดินตรงเข้าสู่เรือนใหญ่หลี่อินลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่รอให้ใครมาแจ้ง นางรู้ว่าเขาต้องมาแม่ทัพหลงเหยียนหย่วน บิดาของหลงอวี้จง และบุรุษผู้ที่ชื่อของเขาเพียงอย่างเดียวก็สามารถทำให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายต้องลุกจากเก้าอี้“คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ” นางคำนับอย่างสง่างาม สีหน้านิ่งสงบดังเคย เขาไม่ได้พยักรับ ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ขานตอบแต่สายตาคมกล้ากลับมองนางประหนึ่งกำลังพิจารณา เกราะเหล็กบางเฉียบที่ซ่อนหัวใจเอาไว้ได้แนบเนียนที่สุด“เจ้ายอมรับนางหรือ”แม้ไม่เอ่ยชื่อแต่หลี่อินรู้ทันทีว่าหมายถึง ซูเจิน นางไม่หลบสายตา ไม่ยิ้ม ไม่หวาดหวั่น“ข่าวว่านางคือคนรักของท่านพี่ ข้าทราบดีเจ้าค่ะ”“เจ้าไม่กลัวว่าวันหนึ่ง…นางจะได้ยืนในตำแหน่งที่เจ้าอยู่บ้างหรือ” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ทว่าคลื่นใต้น้ำแผ่กระจายทุกคำ หลี่อินคลี่ยิ้มบาง ส่ายหน้าอย่างไม่ไยดี“หากท่านพี่จะยกนางแทนที่ข้า ข้าย่อมไม่ขัดข้อง ข้าแต่งเข้ามาเพื่อทำหน้าที่ มิได้หวังครอบครอง