ตอนที่4 เรือนอาบน้ำส่วนตัวของแม่ทัพ

แท้จริงแล้ว... นางรอคอยโอกาสนี้มาตลอดทั้งคืน

นางรู้ดีว่าการบุกรุกเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของหยางเจี้ยนคือการเอาคอไปพาดบนคมดาบ แต่บุรุษอย่างหยางเจี้ยน หากจะทลายกำแพงของเขา ต้องใช้ยาแรง การหลบๆ ซ่อนๆ มีแต่จะทำให้เขาเมินเฉย

"ดี... งั้นเจ้าไป" ป้าหวังพยักหน้าอย่างโล่งอก "จำไว้ ห้ามมอง ห้ามพูด ห้ามทำเสียงดัง เทน้ำเสร็จแล้วรีบไสหัวออกมา"

"เจ้าค่ะ"

ชุ่ยหลานรับคำ นางเดินไปยกถังน้ำร้อนใบใหญ่ แม้ร่างกายจะดูบอบบางแต่ด้วยพื้นฐานวรยุทธ์ที่เคยฝึกฝนในตระกูลขุนนางบู๊ทำให้นางยกมันได้ไม่ยากเย็นนัก

ทว่าก่อนจะเดินออกจากโรงครัว นางจงใจดึงเชือกผูกเอวให้คลายออกเล็กน้อย และขยับคอเสื้อตัวในให้กว้างขึ้นอีกนิด ชุดสาวใช้ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่นางสวมใส่นั้นเก่าและบาง หากโดนน้ำเพียงนิดเดียว... มันจะแนบเนื้อจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน

เรือนอาบน้ำส่วนตัวของแม่ทัพ

ไอร้อนลอยอบอวลไปทั่วห้องที่กรุด้วยหินอ่อนสีดำสนิท ตรงกลางห้องมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่ผันน้ำแร่ร้อนเข้ามา กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมตลบอบอวลผสมกับกลิ่นไอดินและหินผา

หยางเจี้ยนแช่กายอยู่ในสระ น้ำร้อนจัดช่วยคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการฝึกหนัก เขาหลับตาลง พิงศีรษะกับขอบสระ พยายามทำจิตใจให้สงบ

แต่แล้วเสียงฝีเท้าเบาหวิวก็ดังขึ้นที่หน้าประตู

"ใคร?" เขาถามโดยไม่ลืมตา น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจ

"บ่าว... เสี่ยวหลาน นำน้ำร้อนมาเติมให้เจ้าค่ะ" เสียงตอบรับแผ่วเบาและสั่นเครือเล็กน้อย

หยางเจี้ยนลืมตาขึ้นทันที คิ้วเข้มขมวดมุ่น ชื่อนี้อีกแล้ว... สตรีที่บังอาจทิ้งกลิ่นไว้บนตัวเขา

"เข้ามา" เขาเอ่ยอนุญาต ไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่เพราะอยากเห็นว่านางจะมีลูกไม้อะไรอีก

ประตูไม้เลื่อนเปิดออก เฟิงชุ่ยหลานเดินเข้ามาพร้อมถังน้ำไม้ในมือ นางก้มหน้าต่ำ สายตาจับจ้องเพียงพื้นหินเปียกชื้น ไอร้อนในห้องทำให้อาภรณ์ของนางเริ่มชื้นเหงื่อ และใบหน้าขาวผ่องเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อดูน่ามอง

นางเดินอ้อมไปด้านหลังเขาเพื่อเทน้ำร้อนเพิ่มลงในสระ

"เร็วเข้า แล้วออกไป" หยางเจี้ยนสั่งเสียงห้วน สายตาคมกริบเหลือบมองแผ่นหลังบางของนางผ่านเงาสะท้อนในน้ำ

"เจ้าค่ะ"

ชุ่ยหลานยกถังน้ำขึ้น นางแสร้งทำมือไม้อ่อนแรง จังหวะที่น้ำร้อนกำลังจะไหลลงสระ นางจงใจสะดุดขอบสระหินที่ลื่นชื้น

"ว้าย!"

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้น พร้อมกับร่างบางที่ถลาไปข้างหน้า น้ำร้อนในถังครึ่งหนึ่งหกรดราดลงบนตัวนางเอง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งกระฉอกลงสระอย่างแรงจนน้ำแตกกระจาย

ซ่า!

"โอ๊ย ร้อน!" ชุ่ยหลานล้มกระแทกพื้นหินแข็งอย่างแรง น้ำร้อนลวกผิวจนนางสะดุ้งสุดตัว แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่าความเจ็บปวดคือสภาพของนางในยามนี้

น้ำร้อนทำให้ชุดสาวใช้สีซีดเปียกโชกไปทั้งตัว ผ้าฝ้ายเนื้อบางแนบสนิทไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ซ่อนเร้นอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวจากการหอบหายใจ เอวคอดกิ่ว และสะโพกผายที่กลมกลึง

ผิวเนื้อขาวเนียนภายใต้ผ้าเปียกนั้นราวกับหยกขาวที่ถูกชะล้าง ยิ่งขับเน้นด้วยรอยแดงจากการถูกน้ำร้อนลวก ยิ่งดูน่าเวทนา... และน่ารังแก

หยางเจี้ยนไม่ได้ลุกขึ้นไปช่วย

เขานั่งนิ่งอยู่ในสระ น้ำระดับอก สายตาของเขาไม่ได้มีความห่วงใยแม้แต่น้อย แต่กลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่น่ากลัวกว่าเปลวเพลิง เขากวาดตามองเรือนร่างที่เปียกปอนของนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อที่บาดเจ็บ

ชุ่ยหลานรีบยันกายลุกขึ้นด้วยท่าทางทุลักทุเล นางกอดอกตัวเองไว้แน่น ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ "บะ... บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวสมควรตาย บ่าวไม่ได้ตั้งใจ..."

"เข้ามานี่"

เสียงของหยางเจี้ยนต่ำพร่า แหบแห้งยิ่งกว่าก้อนกรวดบดทราย

ชุ่ยหลานชะงัก เงยหน้าสบตาเขา แววตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ทะ... ท่านแม่ทัพ?"

"ข้าบอกให้เข้ามา!" เขาตวาดลั่น เสียงก้องสะท้อนไปทั่วห้องอาบน้ำ

ชุ่ยหลานตัวสั่นงันงก นางค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ขอบสระอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทันทีที่นางเข้ามาในระยะเอื้อมถึง มือแกร่งที่เปียกชื้นก็พุ่งขึ้นจากน้ำ คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของนางแล้วกระชากอย่างแรง

"ว้าย!"

ร่างของชุ่ยหลานถลาดิ่งลงไปในสระน้ำตามแรงดึง นางจมลงไปในน้ำร้อนจัด ก่อนจะถูกมือใหญ่คู่เดิมกระชากขึ้นมาเหนือน้ำ กดแผ่นหลังนางแนบชิดกับขอบสระหิน

ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น หยางเจี้ยนตรึงร่างนางไว้ กายแกร่งเบียดเสียดกับความนุ่มหยุ่นของอิสตรีโดยไร้สิ่งขวางกั้น นอกจากเสื้อผ้าเปียกชื้นที่แทบไม่ช่วยปกปิดอะไร

"เจ้าตั้งใจใช่หรือไม่?" หยางเจี้ยนถามเสียงเหี้ยม มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาบีบลำคอระหงของนาง นิ้วหัวแม่มือกดลงบนลูกกระเดือกเบาๆ ไม่ถึงกับขาดอากาศ แต่ก็ทำให้หายใจลำบาก

"มะ... ไม่ใช่เจ้าค่ะ... บ่าวลื่น... อึก... บ่าวเจ็บ..." ชุ่ยหลานน้ำตาไหลพราก นางดิ้นรนเล็กน้อยพองาม ซึ่งการดิ้นรนนั้นกลับทำให้หน้าอกของนางเสียดสีกับแผงอกเปลือยของเขามากขึ้น

หยางเจี้ยนกัดกรามแน่น สัมผัสหยุ่นนุ่มและกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ระเหยขึ้นมาพร้อมไอร้อนกำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเขา

เขามองดูหยดน้ำที่เกาะพราวบนแพขนตายาวของนาง มองดูริมฝีปากสีสดที่เผยออ้ารับอากาศหายใจ และมองดูรอยแดงที่คอซึ่งเกิดจากแรงบีบของเขา...