บทที่ 4

“บังอาจ!” เซียวหลิ่นตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นอย่างโมโห “นางมอบเงินให้เจ้ากี่ตำลึง ถึงได้ยอมเล่นละครตบตากับนางไม่รู้จักจบจักสิ้นเช่นนี้?”

เจียงเยี่ยถังลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองเสี้ยวหน้าที่เดือดดาลของเซียวหลิ่น

เขาจ้องหมอหลวงคนนั้นเขม็ง ดวงตาฉายแววโกรธจัดแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

“รักษาอย่างสุดความสามารถ! ถ้านางตาย พวกเจ้าก็ลงหลุมไปกับนางด้วย!”

หลายวันหลังจากนั้น เรือนเล็กของเจียงเยี่ยถังก็มีกลิ่นยาคละคลุ้งไม่จางหาย

สติของเจียงเยี่ยถังล่องลอยท่ามกลางความมืดมิด บางครั้งจะได้ยินเสียงหมอหลวงกระซิบกัน บางครั้งก็รู้สึกเจ็บแผลจี๊ดขึ้นมา

จวบจนกระทั่งรุ่งสางของวันหนึ่ง นางถึงได้ฟื้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือมุ้งเตียงสีเขียวครามอันคุ้นเคย

“ท่านอ๋อง แม่นางเจียงฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกประตู เซียวหลิ่นในอาภรณ์สีน้ำหมึกก้าวเข้ามาในห้อง ป้ายหยกที่แขวนบริเวณเอวแกว่งไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหว เสี้ยวหน้าคมคายที่เย็นชาของเขาตัดกับแสงยามเช้า

เขายืนอยู่หน้าเตียง ก้มมองนางด้วยสายตาพิจารณา “ฟื้นแล้วสินะ?”

เจียงเยี่ยถังอยากจะลุกขึ้นทำความเคารพ แต่ความเจ็บที่แล่นริ้วขึ้นมาบังคับให้นางต้องล้มลงนอน

“นอนไปเถอะ” เซียวหลิ่นพูดเสียงเฉยเมย “พรุ่งนี้ข้าจะไปปราบกองโจร”

นางฝืนพยุงร่างลุกขึ้น การเคลื่อนไหวไปกระทบแผลที่หน้าอก จนเจ็บเสียจนสายตาพลันมืดดับ “ผู้น้อย…ยังสามารถติดตามไปได้…”

“ไม่จำเป็น” เขากล่าวตัดบทนางอย่างไร้เยื่อใย “เจ้าอยู่ดูแลเจียวเจียวเถอะ”

นิ้วมือของเจียงเยี่ยถังจิกผ้านวมแน่นโดยไม่รู้ตัว “ผู้น้อยทราบแล้ว”

เซียวหลิ่นหมุนกายเตรียมจะเดินจากไป แต่แล้วก็ชะงักฝีเท้า “จำไว้นะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาง...”

ประโยคที่ยังพูดไม่จบนั้นเต็มไปด้วยการข่มขู่

“ผู้น้อยขอเอาชีวิตเป็นประกัน”

เจียงเยี่ยถังมองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไปของเขา แผลตรงหน้าอกยังรู้สึกเจ็บไม่หาย

ระหว่างที่พักรักษาตัว นางคุ้มครองเจียงเยว่เจียวตามคำสั่งของเซียวหลิ่น

เจียงเยว่เจียวกลับฉวยโอกาสนี้กลั่นแกล้งทรมานนางหนักข้อขึ้น

สั่งให้นางคุกเข่ากลางแดดร้อนจัดเป็นเวลาสองชั่วยาม สั่งให้นางถูพื้นที่สะอาดอยู่แล้วซ้ำ ๆ ไปจนถึงขั้นจงใจแกล้งทำถ้วยชาที่ร้อนจัดหกลวกมือของนาง

“พี่สาว” เจียงเยว่เจียวยิ้มหวาน “เจ้ารู้อะไรไหม? ท่านอ๋องบอกว่าหลังจากท่านกลับมาครั้งนี้ ท่านจะขอข้าแต่งงานละ”

มือของเจียงเยี่ยถังชะงักไปเล็กน้อย น้ำชาร้อน ๆ กระเซ็นลงบนมือ แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด

ช่วงพลบค่ำของวัน นางเพิ่งจะยกอาหารค่ำของเจียงเยว่เจียวออกจากห้องครัว ก็ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากเรือนด้านหน้า

“เกิดอะไรขึ้น?” นางถามบ่าวคนหนึ่งที่วิ่งแตกตื่นผ่านมาทางนี้

“ท่านอ๋องกลับจากการปราบโจร เพราะต้องการกลับมาให้ทันงานฉลองวันเกิดของแม่นางเจียวเจียว จึงเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน แต่ถูกลอบโจมตีระหว่างทาง โดนธนูยิงบาดเจ็บ!”

ถาดอาหารในมือของเจียงเยี่ยถังหล่นกระทบพื้นดัง ‘เพล้ง’

นางไม่สนใจเศษกระเบื้องที่แตกกระจายเต็มพื้น วิ่งล้มลุกคลุกคลานไปที่เรือนด้านหน้า

ภายในเรือนโกลาหลไปหมด นางแหวกฝูงชนเข้าไปเห็นเซียวหลิ่นนอนหงายอยู่บนตั่ง หน้าอกมีลูกธนูปักคาอยู่ เลือดแดงฉานอาบย้อมอาภรณ์ไปครึ่งตัว

เจียงเยว่เจียวโผเข้าไปซบเขาแล้วร้องไห้อย่างน่าสงสาร

โคมไฟในจวนอ๋องส่องสว่างตลอดทั้งคืน

เจียงเยี่ยถังยืนเฝ้าอยู่นอกห้องโถงข้าง ๆ มองดูหมอหลวงเดินเข้าออกสลับกัน

ลูกธนูบนอกของเซียวหลิ่นถูกดึงออกมาแล้ว แต่หัวลูกธนูมียาพิษเคลือบไว้ จำเป็นต้องใช้เลือดหัวใจของสตรีธาตุหยินมาผสมกับโอสถ

“นี่มัน...ต้องใช้เลือดไม่น้อยเลย” หมอหลวงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “เกรงว่าคนที่ถูกถ่ายเลือดจะมีอันตรายถึงชีวิตได้...”

เจียงเยว่เจียวได้ยินแบบนั้นก็หน้าซีดเซียวทันที “ถึงข้าจะมีร่างกายธาตุหยิน แต่เพราะร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก เกรงว่าจะถ่ายเลือดให้ไม่ได้มากขนาดนั้น...”

นางพลันเบี่ยงศีรษะมาทางเจียงเยี่ยถัง “พี่สาว ท่านก็เป็นคนที่มีธาตุหยินแรงเหมือนกัน ท่านอ๋องดีต่อท่านไม่น้อย ตอนนี้ถึงเวลาท่านตอบแทนบุญคุณแล้วละ”

เจียงเยี่ยถังยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน

บาดแผลบนหลังนางยังช้ำเลือดช้ำหนอง หน้าอกเจ็บแปลบเป็นระยะเพราะผลจากยาแสร้งตาย

“พี่สาวหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?” เจียงเยว่เจียวร้องถามเสียงแหลม “ท่านก็แค่องครักษ์เงาคนหนึ่ง ส่วนข้ากำลังจะเป็นนายหญิงของจวนอ๋องแห่งนี้ ข้าไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งกับท่านหรือ? ทหาร! จับตัวนางเอาไว้!”