บทที่ 6

ในกรงเหล็ก หมาป่าหิวโซสิบกว่าตัวกำลังแยกเขี้ยวแหลมคม ดวงตาวาววับจ้องเขม็งมาทางเจียงเยี่ยถัง

อาการบาดเจ็บของนางยังไม่ทันหายดี การเคลื่อนไหวจึงช้ากว่าปกติหลายเท่าตัว

“โฮก!”

ตอนที่หมาป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ เจียงเยี่ยถังเบี่ยงตัวหลบไปข้าง ๆ แล้วใช้กระบี่ในมือแทงใส่ท้องหมาป่าตัวนั้นจนเลือดอุ่นร้อนสาดกระเซ็นลงบนหน้านาง ทำให้หมาป่าตัวอื่น ๆ แสดงท่าทีดุร้ายยิ่งกว่าเดิม

ตัวที่สอง ตัวที่สาม...นางควบคุมตัวเองลำบากขึ้นเรื่อย ๆ เผลอไผลเพียงเล็กน้อย แขนขวาของนางก็ถูกคมเขี้ยวฉีกกระชากจนเกิดแผลเหวอะ

“อึก...” นางครางเสียงทุ้มในลำคอ ก่อนจะเซถอยหลัง

ขณะกำลังมึนงง นางคล้ายจะมองเห็นเซียวหลิ่นที่อยู่บนอัฒจันทร์ลุกพรวดขึ้นมา

แต่ครู่ต่อมา เจียงเยว่เจียวก็ดึงแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับเขา เซียวหลิ่นถึงได้ลังเลอยู่สักพักก่อนจะโน้มตัวลงอุ้มเจียงเยว่เจียว ก่อนจะเดินออกจากสนามประลองไปโดยไม่หันกลับมา

เจียงเยี่ยถังจิตใจด้านชาโดยสมบูรณ์

เมื่อไม่มีคำสั่งจากเซียวหลิ่น ก็ไม่มีใครกล้าเปิดกรงเหล็กเข้ามาช่วยเหลือ นางทำได้เพียงกัดฟันอดทนไล่ฆ่าหมาป่าไปทีละตัว

ยามที่หมาป่าตัวสุดท้ายล้มลง ภายในกรงเหล็กก็เต็มไปด้วยซากหมาป่ากองพะเนินแล้ว ส่วนนาง...ก็กลายเป็นมนุษย์เลือดที่แดงฉานทั้งตัว

นางลากสังขารที่เต็มไปด้วยบาดแผลออกจากกรงเหล็ก ทุกย่างก้าวล้วนทิ้งรอยเท้าเปื้อนเลือดไว้บนพื้น

ตอนที่เดินผ่านเรือนของเจียงเยว่เจียว นางได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะดังออกมาจากด้านใน

มองลอดช่องหน้าต่างเข้าไป นางเห็นว่าเซียวหลิ่นกำลังหวีผมให้เจียงเยว่เจียวอย่างอ่อนโยน

“พี่สาวยังสู้กับฝูงหมาป่าอยู่เลยนะเพคะ” เจียงเยว่เจียวทักท้วงขึ้นมา “ท่านอ๋องจะไม่ไปดูหน่อยหรือเพคะ? หากเกิดอะไรขึ้นมา...”

“นางเป็นองครักษ์เงา มีวรยุทธ์สูงส่ง ไม่มีทางเป็นอะไรได้หรอก” เซียวหลิ่นตอบด้วยเสียงราบเรียบ นิ้วมือเรียวยาวไล้ผ่านเส้นผมของเจียงเยว่เจียวอย่างแผ่วเบา “เจียวเจียวไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

เจียงเยี่ยถังยืนมองอยู่นอกหน้าต่าง ก้มมองแขนที่เป็นแผลเหวอะหวะของตัวเองแล้วหลุดหัวเราะออกมา รอยยิ้มของนางย่ำแย่กว่าการร้องไห้เสียอีก แต่จนสุดท้ายแล้วก็ไม่มีน้ำตาไหลลงมาสักหยด

นางหันกลับอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ พาตัวเองเดินกลับเรือนเล็กทีละก้าว ทีละก้าว

สองสามวันหลังจากนั้น เจียงเยี่ยถังเก็บตัวเงียบเพื่อรักษาบาดแผล

ฤทธิ์ของยาแสร้งตายรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว นางมักจะหมดสติโดยไม่รู้ตัวบ่อยครั้ง ชีพจรก็อ่อนแอลงทุกวัน

วันนี้ นางฝืนสังขารตัวเองออกมาจากเรือนที่พัก ก่อนจะพบว่าภายในจวนอ๋องประดับโคมไฟและผ้าสีสันสดใส บรรยากาศมงคลทุกหนแห่ง

“นี่มัน...?” นางเอ่ยถามสาวใช้คนหนึ่งที่ผ่านทางมา

“ท่านอ๋องจะแต่งคุณหนูเจียวเจียวเป็นพระชายาน่ะสิ!” สาวใช้คนนั้นพูดอย่างตื่นเต้น “กำหนดการคือวันมะรืนนี้!”

เจียงเยี่ยถังชะงักไปพักใหญ่ แต่กลับไม่รู้สึกปวดใจอย่างที่คิด

ที่แท้จิตใจตายด้าน มันเป็นเช่นนี้เองสินะ

“เจียงเยี่ยถัง” เซียวหลิ่นมาอยู่ด้านหลังนางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “ข้าจะออกไปจับห่านป่าที่นอกเมืองมาเป็นสินสอด ช่วงสองสามวันนี้ เจ้าต้องดูแลปกป้องเจียวเจียวให้ดีนะ ห้ามให้นางได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว”

“ต่อให้ต้อง...สละชีวิตของบ่าวงั้นหรือ?” เจียงเยี่ยถังถามเสียงแผ่ว

“ใช่” เซียวหลิ่นตอบอย่างไม่ลังเล

“ผู้น้อยรับพระบัญชา” นางก้มหน้าลง กลืนคำพูดที่เหลือทั้งหมดลงไป

ยังจะมีอะไรต้องถามอีกล่ะ?

ถามว่าหลายปีที่ผ่านมานี้เขาเคยมีใจให้นางบ้างไหมหรือ? ถามเขาว่าค่ำคืนที่กอดเกี่ยวกันหลังฉากกันลมนั้นเกิดขึ้นเพียงเพราะฤทธิ์ยาใช่หรือไม่? ถามเขาว่าทำไมถึงทอดทิ้งนางได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นรองเท้าเก่า ๆ คู่หนึ่งงั้นหรือ?

ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

สองสามวันนับจากนั้นมา นางก็ตามประกบเจียงเยว่เจียวไม่เคยห่าง เห็นนางเดินโอ้อวดบารมีไปทั่วจวนอ๋อง ฟังนางพูดจาโอ้อวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พี่สาว ท่านรู้หรือไม่? ท่านอ๋องบอกว่าชีวิตนี้จะแต่งงานกับข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”

“พี่สาว ท่านดูไข่มุกบนมงกฎหงส์นี่สิ เป็นของที่ท่านอ๋องตั้งใจเสาะหามาจากหนานไห่เลยนะ”

“พี่สาว ท่านอยู่กับท่านอ๋องมาตั้งนานหลายปี ทำไมเขาถึงไม่เคยชายตามองท่านเลยล่ะ?”

ตั้งแต่ต้นจนจบเจียงเยี่ยถังเพียงเงียบ ราวกับนางเป็นหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ

จนกระทั่งถึงวันที่เจ็ด

ในที่สุดยาแสร้งตายก็จะออกฤทธิ์เต็มที่

เจียงเยี่ยถังใบหน้าซีดขาว สัมผัสได้ว่าร่างกายของตัวเองอ่อนแอลงทีละนิด นางรู้ดีว่าตัวเองเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว

ยามพลบค่ำ นางใช้ข้ออ้างว่าไม่ค่อยสบายเพื่อกลับเรือนเล็ก เตรียมจะรอรับ ‘ความตาย’ อย่างสงบ

แต่เพิ่งจะเอนตัวนอน ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเจียงเยว่เจียวจากด้านนอก “มีนักฆ่า!”

ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณ เจียงเยี่ยถังคว้ากระบี่แล้วพุ่งตัวออกไปข้างนอก คว้าเจียงเยว่เจียวที่กำลังแตกตื่นไปไว้ด้านหลัง

มีนักฆ่าคนหนึ่งแทงกระบี่แหลมคมเข้ามา นางหลบไม่พ้นจึงรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณหน้าอกวูบหนึ่ง

“พรู่ด!”

กระบี่ยาวแทงทะลุหน้าอกของนาง เลือดสด ๆ ทะลักออกมา เจียงเยี่ยถังกัดฟันเหวี่ยงกระบี่ในมือสวนกลับ สังหารนักฆ่าคนดังกล่าว

หนึ่งคน สองคน...

หลังจากนางจัดการนักฆ่าคนสุดท้ายเสร็จแล้ว ในที่สุดก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว กระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ ก่อนจะล้มลงพื้นอย่างแรง

หากเป็นในยามปกติ แผลถูกแทงครั้งเดียวคงไม่ถึงขั้นทำให้นางตายได้ แต่เพราะยาแสร้งตายออกฤทธิ์อย่างสมบูรณ์แบบในเวลาเดียวกัน สายตาของนางจึงเริ่มพร่ามัว ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกที

ขณะกำลังมึนงง นางราวกับได้ย้อนกลับไปในคืนหิมะตกหนักเมื่อเก้าปีก่อน เซียวหลิ่นในวัยหนุ่มยืนบดบังแสงสว่าง ยื่นมือมาหานางที่นอนหายใจรวยริน

หากย้อนกลับไปได้อีกครั้ง...

นางจะยังติดตามเขากลับไปไหมนะ?

เจียงเยี่ยถังเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

นางรู้เพียงว่า นางในตอนนี้ใช้ ‘ชีวิต’ ของตัวเองปกป้องคนในดวงใจของเขาแล้ว นับว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขา

นับจากนี้ไป พวกเขาไม่ติดค้างอะไรกันอีก

นางหลับตาลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหมดลมหายใจลงอย่างสมบูรณ์