บทที่ 5

นางกำลังจะอ้าปากอธิบาย บอกเขาว่ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น นางเพียงแต่ถูกคนชนจนกระเด็นมา...

"อย่าเพิ่งพูดเลย" ทว่าฉู่เซ่อกลับเอ่ยขัดนางขึ้นมา "เจ้าเพิ่งฟื้น เรี่ยวแรงยังไม่ฟื้นคืน พักผ่อนให้ดีเสียก่อน เดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนนำอาหารรสอ่อนและยาสมุนไพรมาส่งให้"

หลายวันต่อมา ฉู่เซ่อแทบไม่ยอมออกห่างจากตำหนักจิ้งหลานเลยแม้แต่ก้าวเดียว

เขาปฏิบัติต่อนางดียิ่งนัก ดีเสียจนทำให้ข้าทาสบริวารทั่วทั้งตำหนักบูรพาเริ่มแอบคาดเดากันในใจว่า องค์รัชทายาททรงมองเห็นความดีงามของพระชายารองแล้วใช่หรือไม่

ซ่งซูฉือเอ่ยปากโน้มน้าวให้เขาออกไปทำงานราษฎร์การเมืองและพักผ่อนอยู่หลายคราว ทว่าเขากลับไม่พอใจทุกครั้ง

"เจ้าอยากจะขับไล่ข้าไปถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

ซ่งซูฉือไม่อาจเอ่ยว่า "เพคะ หม่อมฉันไม่อยากเห็นหน้าพระองค์" ทำได้เพียงหลุบตาลง แล้วเอ่ยเสียงเบา "หม่อมฉันเพียงเกรงว่า... องค์รัชทายาทจะทรงเหน็ดเหนื่อยเกินไปเพคะ"

คำพูดนี้ดูเหมือนจะทำให้เขาพอใจ สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย น้ำเสียงก็อ่อนลงตามไปด้วย "ดูแลเจ้า ไม่ถือว่าเหน็ดเหนื่อยหรอก หลายวันนี้ข้างดว่าราชการ พอจะอยู่เฝ้าเจ้าได้ตลอด"

แม้จะเอ่ยเช่นนั้น ท้ายที่สุดฉู่เซ่อก็ยังต้องจากไปอยู่ดี

เพราะนางกำนัลจากทางชุยเหวินอิงมาคุกเข่าอยู่หน้าประตู เอ่ยด้วยเสียงสั่นร้อนรน บอกว่าพระชายารัชทายาทมีอาการปวดศีรษะกำเริบรุนแรง เจ็บจนร้องไห้ไม่หยุด จึงอยากให้องค์รัชทายาทเสด็จไปดูอาการ

ซ่งซูฉือพิงนั่งอยู่บนหัวเตียง มองฉู่เซ่อที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยามลุกยืนขึ้น ชายเสื้อได้ปัดไปโดนชามยาข้างเตียง ชามกระเบื้องตกลงแตกบนพื้น น้ำยาสีน้ำตาลกระเด็นเปื้อนเสื้อของเขา

"องค์รัชทายาทโปรดระวังเพคะ" นางเอ่ยเสียงเบา

ฉู่เซ่อก้มหน้าปรายตามองรอยเปื้อนบนชายเสื้อ แล้วหันกลับมามองนาง เขาขยับปาก คล้ายอยากจะเอ่ยสิ่งใด ทว่าสุดท้ายทำเพียงเอ่ยอย่างรีบร้อน "เจ้าพักผ่อนให้ดี ยามค่ำข้าจะกลับมาหาเจ้าอีก"

เสียงก้าวเท้าอันรีบร้อนค่อยๆ ห่างไกลออกไป

เมื่อประตูตำหนักปิดลงอีกครั้ง ภายในห้องก็เงียบสงัดขึ้นมาในทันใด ซ่งซูฉือค่อยๆ ถอนลมหายใจออก ร่างกายที่เกร็งอยู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ยามเขาจากไป นางจึงรู้สึกว่าห้องนี้ถึงจะกลับมาหายใจได้อีกครั้ง

ลวี่จูยกน้ำร้อนเข้ามา เก็บรวบรวมเศษกระเบื้องบนพื้นอย่างระมัดระวังและบ่นพึมพำเสียงเบา "พระชายารัชทายาทก็เหลือเกินจริงๆ ยามอื่นไม่เจ็บยามอื่นไม่ปวด เจาะจงมาปวดเอายามที่องค์รัชทายาทประทับอยู่ที่นี่พอดี"

"ระวังวาจาด้วย" ซ่งซูฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ลวี่จูเม้มริมฝีปาก ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก

ในช่วงวันต่อๆ มาซ่งซูฉือปิดประตูตำหนักไม่ออกไปไหน

ฉู่เซ่อจะมาหาบ้างเป็นครั้งคราว ทว่าทุกกยามที่อยู่ไม่นาน ทางฝั่งชุยเหวินอิงก็มักส่งคนมาเชิญตัวไปเสมอ ไม่บอกว่าร่างกายไม่สบาย ก็บอกว่าฝันร้าย

ซ่งซูฉือไม่เคยเอ่ยรั้งเขาไว้เลยสักครั้ง บางคราวถึงขั้นแอบหวังให้เขารีบจากไปเสียด้วยซ้ำ

ค่ำคืนนี้แสงจันทร์งดงามยิ่งนัก ซ่งซูฉือกำลังหลับสนิท จู่ๆ ก็ถูกเขย่าตัวอย่างเร่งรีบจนสะดุ้งตื่น

"พระชายา ไม่ดีแล้วเพคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

ซ่งซูฉือลุกขึ้นนั่ง หัวใจดิ่งวูบลงอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "ค่อยๆ พูด เกิดเรื่องอันใดขึ้น?"

“พระชายารัชทายาท... หลายวันนี้ทรงมีไข้สูงไม่ยอมลด ยามเย็นวันนี้ถึงขั้นกระอักเลือดออกมาเพคะ หมอหลวงมาตรวจตั้งหลายรอบ ทั้งกรอกยา ทั้งฝังเข็ม ก็ยังไม่ดีขึ้นเลยเพคะ" เสียงของลวี่จูยิ่งพูดก็ยิ่งเบาลง "เมื่อครู่นี้... เมื่อครู่นี้แม่นมข้างกายพระชายารัชทายาทบอกว่า ต้องมีคนสาปแช่งพระชายาแน่ๆ จึงเชิญนักบวชเข้ามาทำพิธีในจวน นักบวชผู้นั้นบอกว่า... ในตำหนักบูรพามีสิ่งอัปมงคล ต้องทำการตรวจค้นตำหนักเพคะ"

หัวใจของซ่งซูฉือดิ่งลงสู่ก้นบึ้งโดยสมบูรณ์

"แล้วผลลัพธ์เล่า?"

น้ำตาของลั่วจูไหลรินลงมา "พวกเขา... พวกเขาค้นพบหุ่นไสยศาสตร์ในตำหนักของเรา บนตัวหุ่นปักเข็มไว้เต็มไปหมด ทั้งยังเขียนวันเดือนปีเกิดของพระชายารัชทายาทไว้อีกด้วยเพคะ..."

ซ่งซูฉือหลับตาลง รู้สึกเพียงว่าทั่วทั้งตัวเย็นเยียบ

มุขเดิมๆ อีกแล้ว

"องค์รัชทายาทสั่งให้พระชายาเสด็จไปเดี๋ยวนี้เพคะ"

ซ่งซูฉือสูดหายใจเข้าลึก ก่อนเปิดผ้านวมลงจากเตียง

ตำหนักที่พักของชุยเหวินอิงสว่างไสวด้วยแสงไฟ ด้านนอกและด้านในมีผู้คนล้อมรอบอยู่มากมาย นักบวชสวมชุดพิธียังคงพึมพำท่องคาถาอะไรบางอย่างอยู่

ซ่งซูฉือเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูตำหนัก ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป ก็เห็นฉู่เซ่อยืนอยู่ใต้ระเบียง ชายฉลองพระองค์สีดำพลิ้วไหวเบาๆ ตามสายลมยามค่ำคืน

เขายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังรอนางมาสักพักแล้ว

ซ่งซูฉือชะงักฝีเท้า ก่อนหยุดอยู่ด้านหลังเขา “องค์รัชทายาท”

ฉู่เซ่อหันกลับมา แสงไฟใต้ระเบียงตกกระทบลงบนใบหน้าของเขา เผยให้เห็นรอยขมวดคิ้วตรงกลางหน้าผากและความเหนื่อยล้าในแววตา

ซ่งซูฉือเงยหน้ามองเขา กำลังจะเอ่ยปากบอกว่า "หม่อมฉันไม่ได้ทำเพคะ" ทว่าฉู่เซ่อกลับเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ข้ารู้"

ซ่งซูฉือถึงกลับตกตะลึงไป

น้ำเสียงของฉู่เซ่อราบเรียบและแฝงความจนใจอยู่บ้าง "ข้าไม่ใช่คนโง่ เจ้าเองก็ไม่ใช่ แผนการเช่นนี้ มองออกได้ชัดเจนยิ่งนัก"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาเหลือบเข้าไปด้านในตำหนัก ก่อนจะหันกลับมา "แม่นมหลี่ข้างกายเหวินอิงผู้นั้น ไม่ใช่คนที่น่าไว้วางใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว คงเป็นนางที่ยุยงเหวินอิง ให้จัดฉากเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเอง

ซ่งซูฉืออ้าปากเล็กน้อย ทว่ากลับส่งเสียงไม่ออก

ฉู่เซ่อเอ่ย ต่อไปอีกว่า "คงเป็นเพราะหลายวันนี้ข้าไปหาเจ้าบ่อยๆ ในใจของเหวินอิงจึงรู้สึกไม่มั่นคง ถึงได้คิดใช้วิธีเช่นนี้เพื่ออยากให้ข้าลงโทษเจ้า"

เขากลับเปลี่ยนน้ำเสียง "ทว่าหลายวันนี้ร่างกายของเหวินอิงไม่ค่อยดีจริงๆ เรื่องไข้สูงก็เป็นเรื่องจริง เจ้าเองก็รู้ดีถึงนิสัยใจคอของนาง หากครั้งนี้ข้าไม่ยอมทำตามความปรารถนาของนาง นางย่อมต้องร้องไห้งอแงทุกวัน เสียอกเสียใจ จนร่างกายยิ่งออดๆ แอดๆ หายยากขึ้นไปอีก"

"ดังนั้น ข้าจะเล่นละครฉากนี้ไปพร้อมกับนาง เมื่อเจ้าเข้าไปด้านในแล้ว ก็แค่นยอมรับผิดไปเสีย บอกว่าหุ่นไสยศาสตร์นั้นเป็นฝีมือของเจ้า แล้วข้าจะลงโทษเจ้าตามความประสงค์ของนางสักหน่อย เรื่องนี้ก็จะได้ผ่านพ้นไป"