องค์หญิงใหญ่ดวงใจท่านแม่ทัพทมิฬ

องค์หญิงใหญ่ดวงใจท่านแม่ทัพทมิฬ

last updateLast Updated : 2025-07-05
By:  sanvittayamOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
60Chapters
4.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อใจผูกพันกลับกลายเป็นรักต้องห้าม สุดท้ายหลินซูมี่ทำได้เพียงมอบกายแล้วหายไป อย่างนี้แล้วแม่ทัพใหญ่จะทำอย่างไร เมื่อต้องเลือกระหว่างหน้าที่กับดวงใจที่หนีไป

View More

Chapter 1

บทนำ

“May I join you?”

A baritone whisper brushed my ear, jolting me amid the nightclub’s pulsing music. I spun around and found Dario, the senior once notorious as a playboy during our college days. Two years had passed, yet nothing about him had changed. Revolting.

“You’ve grown even more enchanting… and sexy, Ana,” he praised softly.

Compliments like that have followed me for years. But instead of feeling flattered, I only felt disgusted. With how I look now, people treat me differently. I’m offered friendships, blind dates, even casual hookups. The world has gone mad. This was actually my first time in a place like this. Not because I’m trying to act virtuous, but because I have a dark past that’s made me draw strict boundaries, especially socially. Thankfully, I have four friends who are genuinely good to me.

My name is Tatiana Horrison Maradona. Five years ago, I was the victim of cruel bullying. My parents moved me to another country almost immediately. The trauma never really left. I was diagnosed with Post-Traumatic Stress Disorder, which forced me to avoid the people and places connected to that event. Even now, I still go to therapy, though not as frequently as in the first year. I also still rely on sedatives to calm the anxiety whenever those painful memories try to return.

In this new place, I rebuilt myself. My appearance changed, and I started going by a new name. Tatiana became Ana, all to conceal my identity and protect myself from reliving the same nightmare.

“I’m sorry, but I’m exhausted,” I said, trying to walk away. But he caught my wrist.

“Can’t you stay with me just a little longer?” he asked, holding me back. I shook my head and tried to pull away, but his grip was too strong.

“No one gets to say no to me, Ana,” he muttered as he pulled me against his chest.

“And I still say no,” I snapped, kicking his shin and slamming my heel down on his foot.

“Sorry,” I added, entirely unapologetic as I walked away, leaving him groaning in pain.

“Psycho,” I muttered, heading to the bar. I saw my friend Cecil, completely unconscious, slumped halfway across the counter. I looked around for my other friends. Only Grace was visible. She waved, and a few minutes later she stood beside me, slightly out of breath.

“I’m leaving after this,” she said before sipping her wine.

“Are you okay with handling her on your own?” she asked, looking at Cecil.

“Go ahead. I’ll have my assistant handle it.”

“You’re always this sweet. I’ll call you later.” She kissed both my cheeks and reached for her clutch.

“Oh wait, I almost forgot,” she turned back. “Cecil’s cousin called. He asked me to inform him if she ended up drunk and unconscious. So, if a handsome guy with a great body shows up asking for her, just hand her over. You don’t have to trouble your assistant.”

“That sounds more troublesome to me. I’ll just call Holly.”

“Ana, come on. I already told him Cecil is in your care.”

I muttered under my breath and blinked at her words. But she didn’t care and kept tapping on her phone. “He’s just her cousin. Harmless. I’ve met him a few times and had decent conversations.”

She then showed me her phone. It was a photo of me, taken without my permission, sent to Cecil’s cousin. The photo only showed my outfit, not my face. Then Grace leaned in and whispered, “He’s very attractive.”

I pulled away from her mischievous grin.

“Go. I’ll wait for him,” I said with a sharper tone. Grace just laughed at my annoyance.

“All right, all right, I’m leaving.” She walked away, still laughing at me.

“Damn it. What’s his name?” I muttered. I scanned the room again, but Grace was gone. How could I forget to ask about Cecil’s cousin’s name? I quickly reached for my phone to call her.

I sighed in frustration when she didn’t respond. I stared at my screen over and over, but there were no messages or missed calls. I forgot one crucial detail. When Grace is with her boyfriend, even an earthquake wouldn’t distract her.

“Grace…” I mumbled, irritated. What if the person coming for Cecil wasn’t her cousin at all? What if it was an ex-boyfriend she always described as a jerk who couldn’t accept her breakup? I never really knew much about Cecil’s love life. Among all four of us, she was always the most private about it.

I started typing a message to my assistant. But before I could even process the delivery confirmation, a tall, well-built man appeared in front of me. I tilted my head to meet his eyes.

I blinked several times, then swallowed hard. Every muscle in my body stiffened. I stood frozen in front of the man I could never forget. Hugo Maximiliano Cassilas. The man responsible for the most traumatic bullying I endured five years ago. He stood right in front of me, dragging me back into the shadows of that time.

My heartbeat raced. I instinctively pulled my trembling hands behind me. My vision blurred. I was grateful for the dim lighting, hiding my now pale face.

“Thank you for watching over Cecil. I’m sorry if I made you wait too long.”

Cecil? He was the cousin Grace was talking about? What kind of cruel twist of fate is this?

I forced a stiff smile. As his muscular arm reached for Cecil, I managed to summon the energy to stop his hand.

“I’m sorry, but I have to look after my friend. She’s involved with someone incredibly disrespectful. I don’t know the man, and I know nothing about Cecil’s family either. So, would you mind showing me something that can confirm who you are?” I asked, avoiding eye contact. It wasn’t easy.

Hugo chuckled at my words. His dark eyes remained fixed on me. He reached into the inside pocket of his suit and took out his phone.

“Would this be enough?” he asked, showing a photo of his extended family. Cecil and Hugo stood clearly in it with other relatives. It was convincing.

“You may take her,” I said, stepping aside. But instead of moving toward Cecil, Hugo walked straight toward me, closing the distance.

“Don’t you recognize me?” he asked, forcing me to lift my head and meet his gaze.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Anděl K
Anděl K
สนุกนะ แต่ ให้พระเอกที่เห็นนางเอกตั้งแต่ิยู่ในท้องยันคลอดได้อุ้ม จนค่อยๆเติบโต แล้วเอาทำเมียเนี่ยนะ อุบาทว์ไปรึเปล่า ถ้าไม่ดำเนินความสัมพันธ์แบบนี้ยังพอรับได้นะ
2025-08-16 23:11:01
3
0
60 Chapters
บทนำ
บทนำณ แคว้นหลินอันรุ่งเรือง ยามนี้ภายในวังหลวงของแคว้นหลิน กำลังเฉลิมฉลองการถือกำเนิดขึ้นขององค์หญิงตัวน้อยซึ่งเกิดจากฮองเฮา“อุแว้!! อุแว้!! อุแว้!!”“โอ๋ เด็กดี ไม่ร้องนะ ดูมารดาของเจ้าสิ นางเหนื่อยขนาดไหนเพื่อคลอดเจ้าออกมา เจ้าก็อย่าส่งเสียงดังรบกวนนางเลยนะ”ผู้เป็นฮ่องเต้และเป็นพระบิดาขององค์หญิงน้อย กำลังปลอบประโลมทารกน้อยในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน พลางมองไปทางฮองเฮาด้วยแววตาที่หวานชื่นและแฝงไปด้วยความอ่อนโยน“ไป! อี้กงกง เจ้าจงรีบไปประกาศให้ทั่วทั้งเมืองหลวงรับรู้ถึงการถือกำเนิดของบุตรสาวเรา”เมื่อกล่อมจนทารกน้อยเงียบเสียงลง ฮ่องเต้ก็หันไปรับสั่งกับกงกงทันที“น้อมรับพระบัญชา พ่ะย่ะค่ะ”ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นอี้กงกงก็ก้มศีรษะรับคำสั่ง รีบวิ่งไปป่าวประกาศให้ทั่วทั้งวังหลวงตามพระประสงค์ของฝ่าบาทเมื่อข้าราชบริพารและทางวังหลวงทราบเรื่องนี้ พวกเขาต่างก็กระจายข่าวอันน่ายินดีนี้ออกไปนอกวัง จนเวลานี้ชาวบ้านทุกคนได้รับรู้กันไปทั่วทั้งแคว้นแล้วขณะเดียวกันก็มีชายร่างสูงใหญ่ รูปร่างกำยำและดูภูมิฐานได้เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนและเอ่ยถามขึ้นมา“ถวายบังคมฝ่าบาท ฮองเฮาทรงเป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”“อ
Read more
บทที่ 1 องค์หญิงหลินซูมี่
บทที่ 1 องค์หญิงหลินซูมี่“ท่านแม่ทัพขอรับ องค์หญิงหลินซูมี่เสด็จมาถึงแล้วขอรับ” นายทหารคนหนึ่งวิ่งมารายงานกับผู้เป็นนายทันที“ให้นางเข้ามา จงจำเอาไว้ว่าหลังจากนี้ห้ามจัดขบวนเสด็จให้นางอีก นางมาที่นี่ในฐานะผู้มาศึกษาคนหนึ่งเท่านั้น หาใช่องค์หญิงของแคว้นไม่”แม่ทัพใหญ่เสวี่ยเยวียนสือได้เอ่ยกับนายกองด้วยน้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาดเมื่อได้ยินเช่นนั้น นายทหารผู้รับฟังรู้สึกหนักใจ เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นถึงองค์หญิงน้อยของฮ่องเต้ ทว่าคำสั่งของแม่ทัพก็เป็นดั่งกฎอัยการศึก ที่ทหารอย่างเขาไม่สามารถขัดได้เช่นกัน“ขอรับ ข้าจะทำตามที่ท่านแม่ทัพสั่งมา” นายกองมู่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จากนั้นจึงหมุนตัวออกมาทันทีทว่าก่อนที่ร่างของนายกองมู่จะเดินถึงหน้าจวน เสียงถามเล็ก ๆ ของเด็กหญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาอย่างสดใส“ท่านนายกองมู่ ท่านแม่ทัพอยู่ที่ใดหรือ”“คารวะองค์หญิงใหญ่ ท่านแม่ทัพอยู่ที่โถงหลักพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใด นายกองมู่ก็รีบทำความเคารพทันที พร้อมกับทรุดนั่งก้มหน้าลงแล้วตอบคำถามออกไปอย่างนอบน้อม โดยที่มือยังอยู่ในท่าถวายบังคมเหนือศีรษะ“ลุกขึ้นเถิด หลังจากนี้ก็สนทนากับข้าปกติก็แล้วกัน ที่น
Read more
บทที่ 2 พรสวรรค์ขององค์หญิงน้อย
บทที่ 2 พรสวรรค์ขององค์หญิงน้อยระหว่างนั้นเสวี่ยเยวียนสือก็ได้เขียนจดหมายขึ้นมา เขาตั้งใจจะรายงานความคืบหน้าในการเรียนวันนี้ของหลินซูมี่ให้ฮ่องเต้รับรู้ โดยจะฝากไปกับทหารผู้ติดตามทว่าในตอนที่เขานำจดหมายไปส่งให้ทหารผู้ติดตามขององค์หญิง กลับได้รับแจ้งว่า“รายงานท่านแม่ทัพ ฝ่าบาทต้องการให้ท่านไปเข้าเฝ้าเพื่อรายงานเรื่องการเรียนขององค์หญิงใหญ่ด้วยตนเองขอรับ” ทหารติดตามองค์หญิงรายงานทันที ก่อนจะรีบเดินออกไปเมื่อเสวี่ยเยวียนสือได้รับคำสั่งเช่นนั้นก็ถึงกับแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายและบ่นออกมาเล็กน้อย“เห้อ...ตั้งแต่ศิษย์พี่มีบุตรสาวคนนี้ ข้ารู้สึกว่าถูกเบียดเบียนเวลาชีวิตไปอย่างมากมายเหลือเกิน”แต่ถึงกระนั้นเขาก็มิอาจขัดพระบัญชาได้ จึงต้องควบม้าตัวโปรดเพื่อเข้าวังหลวงทันทีเมื่อแม่ทัพหนุ่มเดินทางมาถึงวังหลวง ก็ได้ถูกเชิญไปยังห้องทรงพระอักษร โดยที่นั่นมีฮ่องเต้และฮองเฮาประทับรออยู่แล้วหลังจากเข้ามาในห้องทรงพระอักษรตามลำพังแล้ว ชายหนุ่มก็ทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างไม่รีรอ“ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮา”“ไม่ต้องมากพิธี รีบมานั่งเสียเถอะ แล้วเล่าให้ข้าฟังว่า บุตรสาวของข้า เรียนเป็นอย่างไรบ้าง” ฮ่อ
Read more
บทที่ 3 ฝึกฝนอย่างหนัก
บทที่ 3 ฝึกฝนอย่างหนักหลินซูมี่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่มีท่าทีคัดค้านเลยแม้แต่น้อย กลับกันนางยิ่งรู้สึกกระตือรือร้นที่จะได้ลองทำสิ่งใหม่ ๆ ดังนั้นเมื่อได้รับคำสั่งก็ไม่รอช้า รีบเดินไปยังหุ่นฟางตัวนั้นอย่างตั้งใจทันที นางรวบรวมสมาธิและปล่อยหมัดออกไปอย่างเต็มแรง ตามที่เสวี่ยเยวียนสือได้สอนความรู้สึกแรกที่ได้รับหลังจากปล่อยหมัดออกไปกระทบหุ่นฟาง ก็คือความเจ็บที่มือ แต่ก็ฝืนกัดฟันข่มความเจ็บปวดไว้ แล้วกลั้นใจต่อยออกไปซ้ำ ๆจนผ่านไปครึ่งวันนางก็ต่อยไปถึงสามร้อยครั้ง โดยที่เวลานี้มือของนางมีผ้าพันห้ามเลือดเอาไว้หลายชั้น“ท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ ข้าคิดว่า...” รองแม่ทัพได้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่เขากล่าวยังไม่จบก็ต้องหยุดลง“ตงตี้ นี่คือการฝึกของนาง หากแค่นี้นางยังผ่านไปไม่ได้ ภายภาคหน้าก็ไร้ซึ่งหนทางจะต่อสู้ การที่ข้าให้นางทำเช่นนี้ ก็เพื่อตัวของนางเอง”เสวี่ยเยวียนสือเอ่ยกับรองแม่ทัพตงตี้ด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แม้จะกล่าวออกไปเช่นนั้น ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่เขาไม่อาจทำอะไรได้ เวลานี้จึงทำได้เพียงกำผ้าเช็ดหน้าในมือ แล้วมองดูองค์หญิงต่อยหุ่นฟางต่อแม้มือเล็กจะถูกเลือ
Read more
บทที่ 4 ความรู้สึกบางอย่าง
บทที่ 4 ความรู้สึกบางอย่างนับตั้งแต่วันที่องค์หญิงหลินซูมี่ได้หัดชกหุ่นฟาง วันเวลาก็ได้ล่วงเลยมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ในวันนี้องค์หญิงก็ต้องกลับไปฝึกวิชาการต่อสู้อย่างอื่นอีกครั้ง“มี่เอ๋อร์ วันนี้ข้าจะสอนการใช้กระบี่ ส่วนกระบี่ที่จะให้เจ้าใช้เป็นอาวุธประจำกายนั้น ข้าสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับเจ้าโดยเฉพาะ นี่คือรางวัลสำหรับเจ้าที่ฝึกอย่างหนักโดยไม่ปริปากบ่น ข้าหวังว่าต่อไปเจ้าจะตั้งใจเหมือนที่ผ่านมา”เสวี่ยเยวียนสือกล่าวกับหลินซูมี่อย่างอ่อนโยนเพื่อเป็นรางวัลในความตั้งใจของนาง เมื่อกล่าวจบเขาก็ได้หยิบกระบี่ออกมามอบให้กับคนตรงหน้า“ขอบคุณท่านอาเจ้าค่ะ” หลินซูมี่กล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม และยื่นมือออกไปรับกระบี่ทันทีที่ได้เห็นกระบี่ที่ชักออกจากฝัก หลินซูมี่ก็รู้สึกหลงใหลกระบี่นี้ไม่น้อยเลย และหลังจากวันนั้นที่ได้รับกระบี่จากเสวี่ยเยวียนสือมา นางก็มักจะนำกระบี่เล่มนี้ติดตัวเสมอสองปีผ่านไป…วันเวลาที่เลยผ่าน ทำให้นางสำเร็จวิชาการต่อสู้หลายแขนงจากแม่ทัพใหญ่ผู้นี้ และในยามนี้เสวี่ยเยวียนสือกำลังจะสั่งสอนวิชากลยุทธ์ทางการทหารให้กับนาง“ศาสตร์วิชาบทกวีและศาสตร์วิชาศิลปะการต่อสู้ เจ้าก็ได้เรียนร
Read more
บทที่ 5 การตายขององค์ชายสาม
บทที่ 5 การตายขององค์ชายสามตำหนักเจียงฮวา“กรี๊ดดดดดดเจ้าพวกเด็กสารเลวนั่น กล้าดีอย่างไรมาทำลูกข้าบาดเจ็บเช่นนี้!” สตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างคับแค้นใจ พลางมองไปที่บุตรชาย ที่ยามนี้ร่างกายมีบาดแผลหลายแห่งจนนางแทบไม่กล้าดู“พระสนมโปรดระวังคำกล่าวด้วยเพคะ”นางกำนัลคนสนิทเอ่ยเตือนสติ เนื่องจากคนที่เจ้านายกำลังก่นด่าอยู่นั้น คือโอรสทั้งสามของฮ่องเต้ซึ่งเกิดจากฮองเฮา อีกทั้งเวลานี้องค์รัชทายาทยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทแล้ว ศักดิ์และฐานะขององค์รัชทายาท จึงสูงกว่าพระสนมทุกระดับในวังหลังหากเรื่องที่พระสนมลบหลู่องค์ชายทั้งสาม แพร่งพรายออกไปให้คนนอกรับรู้ มีหวังหัวหลุดจากบ่าโดยไม่ต้องสอบสวน“อาหลิว เจ้าบอกให้ข้าระงับโทสะและระวังคำกล่าวอย่างนั้นหรือ เจ้าไม่เห็นหรือว่าลูกของข้ามีสภาพเป็นเช่นไร! แล้วหากเขาเป็นอะไรไป สถานะของข้าในวังหลังแห่งนี้ มันจะตกต่ำขนาดไหน!” พระสนมเกาต้าผินกล่าวออกมาอย่างโกรธจัด“แม้ข้าจะรู้ดีว่าการที่ไปด่าหรือตำหนิองค์รัชทายาท มันผิดต่อกฎมณเฑียรบาลมากเช่นไร และมีผลเสียมากมายอย่างไร แต่ในฐานะมารดา ข้าไม่สามารถโกรธได้เลยหรือ ที่ลูกของข้าถูกรังแกจนบาดเจ็บทั่วทั้งร่าง
Read more
บทที่ 6 การตายครั้งนี้มีเงื่อนงำ
บทที่ 6 การตายครั้งนี้มีเงื่อนงำ“เสด็จพ่อ เหตุการณ์เป็นเช่นไรบ้างเพคะ”เมื่อเข้ามาถึงหลินซูมี่ก็เอ่ยถามบิดาทันที และเนื่องจากยามนี้ไม่ได้อยู่ในตำหนักส่วนตัว หรือตำหนักฮ่องเต้และฮองเฮา นางจึงเปลี่ยนถ้อยคำสนทนาอย่างระมัดระวังและให้เป็นทางการมากกว่าปกติ“บาดแผลขององค์ชายสามสาหัสมาก และนี่คือสาเหตุที่ทำให้เขาตาย”ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาถอนหายใจแล้วตอบกลับมา น้ำเสียงของพระองค์หดหู่อย่างเห็นได้ชัด แม้บุตรชายคนนี้จะไม่ได้เกิดจากหญิงที่เขารัก แต่อย่างไรเสียก็เป็นลูก การสูญเสียบุตรเช่นนี้ ทำให้หัวใจของพระองค์หนักอึ้ง จนไม่อาจปิดบังความโศกเศร้าได้ทว่าเมื่อสายตาของฮ่องเต้หันไปเห็นบุตรชายทั้งสาม ที่ยืนก้มหน้าหลบอยู่เบื้องหลังหลินซูมี่ ความโกรธก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง“พวกเจ้าเป็นบุรุษเยี่ยงไรหา! ไปยืนหลบอยู่ข้างหลังน้องสาวที่ตัวเล็กแค่นี้ พวกเจ้าไม่ละอายใจบ้างรึ แต่ละวันคอยสร้างเรื่องให้ข้าปวดหัว วันไหนที่พวกเจ้าไม่สร้างเรื่อง มันจะตายหรือยังไง!!” เสียงตวาดของฮ่องเต้ดังก้องไปทั่วทั้งตำหนักเจียงฮวาเมื่อได้ยินเสียงตำหนิเช่นนั้น องค์ชายทั้งสามทำเพียงยืนก้มหน้าอย่างสำนึกผิด ไม่กล้าตอบอะไรแม้แต่คำเดียวหลินซู
Read more
บทที่ 7 โดนวางยาพิษจนตาย
บทที่ 7 โดนวางยาพิษจนตายหลังจากตรวจสอบร่างของศพเสร็จแล้ว นางก็ฝังเข็มลงไปที่บริเวณลำคอและจุดเส้นเลือดใหญ่ทั้งหมด จนมั่นใจว่าบุคคลตรงหน้านี้ตายเพราะสาเหตุใด จึงได้ตอบออกไปอย่างมั่นใจ“องค์ชายสามสิ้นใจเพราะได้รับพิษเพคะ”“ได้รับพิษเช่นนั้นหรือ เจ้ารู้ได้อย่างไร” ฮ่องเต้ตรัสถามออกมาอย่างสงสัย “การที่ริมฝีปากของเขาม่วงคล้ำและลิ้นของเขาดำ นั่นย่อมหมายความว่าเขาได้รับพิษทางปาก บริเวณหน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจก็มีสีม่วงเข้ม แสดงว่าพิษได้เข้าสู่หัวใจอย่างรวดเร็ว ส่วนดวงตาก็มีสีแดงและเส้นสีม่วงแตกในตา แสดงว่าพิษนี้มีความรุนแรงเป็นอย่างมาก ถึงขนาดที่ว่ากินแล้วตายทันทีเพคะ”หลินซูมี่วิเคราะห์ทุกอย่างออกมาโดยละเอียด พร้อมกับชี้ไปตามร่างของศพในตอนที่กล่าวออกมาด้วยเมื่อฮ่องเต้และทุกคนได้ยินและมองตามนิ้วของนาง ต่างก็ตกตะลึงในความสามารถขององค์หญิงผู้นี้สิ่งนี้ทำให้ฮ่องเต้และฮองเฮาเข้าใจในสิ่งที่เสวี่ยเยวียนสือได้กล่าวไว้ว่า บุตรสาวคนนี้มีพรสวรรค์ขั้นสูง ไม่ว่านางจะเรียนรู้สิ่งใด ไม่นานก็จะชำนาญกับสิ่งที่เรียนรู้ได้อย่างง่ายดาย“นั่นก็หมายความว่าองค์ชายสามไม่ได้ตาย เพราะโดนองค์รัชทายาท องค์ชายรองรวมทั้ง
Read more
บทที่ 8 ความรู้สึกที่ซุกซ่อนไว้
บทที่ 8 ความรู้สึกที่ซุกซ่อนไว้หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านพ้นไปได้ไม่นาน ภายในวังหลวงก็ได้รับข่าวดี นั่นคือพระสนมหนานลั่วฟางตั้งครรภ์โดยตัวของนางนับว่าเป็นสตรีโฉมสะคราญคนหนึ่ง ทั้งยังมีรูปลักษณ์ที่อรชรอ่อนช้อย ใครมองเห็นก็ต่างหลงใหล เสน่ห์ปลายจวักของนางก็นับว่าไม่ธรรมดา ใครได้ลิ้มลองอาหารที่นางทำต่างพากันชื่นชมในรสมือสิ่งเหล่านี้ทำให้ฮ่องเต้ลุ่มหลงนางไม่น้อย และในที่สุดนางก็ได้รับการเลื่อนขั้นจากตำแหน่งเดิมพระสนมหนานลั่วฟางให้เป็นอี้เฟย ซึ่งอี้ที่ใช้แปลว่าคุณธรรมสูงส่ง และยังมีพระเมตตาให้นางย้ายไปอยู่ที่ตำหนักเหลียงฮวาอีกด้วยนางสนมทั้งวังหลวงต่างก็อิจฉาริษยานางอยู่ในใจ แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรนางได้ เพราะนางกำลังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ส่วนทางด้านองค์หญิงใหญ่ ยามนี้นางได้กลับไปศึกษาเล่าเรียนศาสตร์วิชากลยุทธ์ที่เหลือกับแม่ทัพใหญ่เสวี่ยเยวียนสือ โดยนางก็ได้ศึกษาเล่าเรียนอย่างยาวนานเป็นเวลากว่าสี่ปีเศษ จึงสำเร็จทุกวิชาที่เล่าเรียนมา“องค์หญิง เจ้าเป็นคนที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่ข้าเคยสอนมา ต่อไปก็จงใช้วิชาความรู้ทั้งหมดนี้ให้เกิดประโยชน์ เข้าใจหรือไม่ อย่าทำให้ข้าต้องผิดหวัง”ชายหนุ่มกล่าวออกม
Read more
บทที่ 9 งดงามอย่างหาตัวจับยาก
บทที่ 9 งดงามอย่างหาตัวจับยากท่าทางและทุกย่างก้าวที่เสวี่ยเยวียนสือเคลื่อนไหวนั้น ช่างแข็งแกร่งและดุดันแม้จะไม่ได้สวมชุดเกราะอยู่ก็ตาม เมื่อสตรีภายในงานได้เห็น ต่างถูกตรึงสายตาไว้ด้วยความหลงใหล และอยากใกล้ชิดกับบุรุษเปี่ยมเสน่ห์ผู้นี้“มี่เอ๋อร์ หวังว่าอาคงไม่มาสายเกินไปหรอกนะ นี่ของขวัญสำหรับเจ้า”เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นเมื่อก้าวเข้ามา เขายื่นกล่องไม้ฉลุลวดลายงดงามให้หลินซูมี่เมื่อนางได้รับของสิ่งนั้นมาอยู่ในมือ จิตใจก็พลันปั่นป่วนด้วยความลังเล ไม่รู้ว่าควรเปิดดูในยามนี้เลยดีหรือไม่ หรือควรรอจนแขกเหรื่อกลับไปหมดเสียก่อน ค่อยนำไปเปิดในเรือนนอนของตนเอง“ข้าขอเปิดดูเลยนะเจ้าคะ”ทว่าความอยากรู้เกาะกุมใจ จนไม่อาจหักห้ามตนเองได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจบอกกับเขาออกไปพร้อมกับเปิดมันออกต่อหน้าคนที่นำมา“นี่มัน...” หลินซูมี่มองสิ่งที่อยู่ในกล่องอย่างตกตะลึงภายในกล่องไม้ฉลุอันประณีต บรรจุอัญมณีเม็ดหนึ่ง ที่รายล้อมด้วยหยกล้ำค่าจำนวนมากไว้อย่างบรรจงตัวอัญมณีนั้นเปล่งประกายสีแดงเจือชมพูระเรื่อ สว่างไสวราวต้องแสงอรุณ เนื้อในบริสุทธิ์สดใสจนยากจะหาคำใดมาบรรยาย ส่วนหยกที่ห้อมล้อมอยู่นั้น ล้วนเป็นหยกจ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status