ตอนที่ 2 แผนการแรก

ตอนที่ 2 แผนการแรก

สายลมพัดโชยเย็นสบายกลิ่นแสงแดดที่เสวี่ยหลิงเอ๋อคิดว่าตนเองจะไม่มีวันได้พบเจออีก แต่ตอนนี้ทุกอย่างล้วนอยู่ต่อหน้า คอยเตือนหัวใจของนางว่าชีวิตของนางต่อจากนี้อยู่เพื่อการแก้แค้น

พรึบ …เสียงฝีเท้าของบุรุษร่างกำยำเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของเสวี่ยหลิงเอ๋อ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ ราวกับรู้ว่าผู้ที่มาเยือนคือผู้ใด

“มาแล้วหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะพระชายา” เฟิงหยุนองครักษ์ที่บิดาของนางส่งมาดูแลนางตั้งแต่อยู่ที่เรือนตระกูลเสวี่ย แต่เมื่อแต่งเข้าจวนอ๋อง ฝานเหวินหยูเอ่ยเป่าหูนางในทุกค่ำเช้าว่าอยู่ที่นี่ไม่มีผู้ใดบังอาจทำร้ายนางได้ และยามนั้นนางถูกคำว่ารักของเขาครอบงำ จึงสั่งให้เฟิงหยุนไปทำงานไกลตัว แต่ชาตินี้นางจะเก็บเฟิงหยุนไว้ข้างกายคอยเรียกใช้ให้ทำงาน

“ข้าต้องการของสิ่งหนึ่ง เจ้าช่วยไปจัดการให้ข้าที”

“สิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” เสวี่ยหลิงเอ๋อกระดิกนิ้วให้เฟิงหยุนเข้ามาใกล้ กระซิบแผ่วเบามิให้ผู้ใดได้ยิน ก่อนจะล้วงนำถุงเงินให้แก่เขา เฟิงหยุนยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับถุงเงิน ก้มศีรษะลงก่อนจะหายออกไปจากที่นั่น แม้จะสงสัยแต่มิอาจจะกล้าเอ่ยถามผู้เป็นนาย

“แผนการแรกของข้าคือยั่วยุโทสะของชายารอง ข้าอยากเห็นนางอกแตกตายเหลือเกิน อยากรู้เหลือเกินหากสามีที่นางมั่นใจว่ารักหลงนางนักหนาแต่เฝ้าอยู่บนเตียงกับข้าไม่แม้แต่จะสนใจนาง จะเป็นเช่นไรกันนะ ฮึ ฮึ แค่คิดข้าก็มีความสุขเสียแล้ว ”

ยามซื่อ(10.00) เถ้าแก่ร้านผ้าไหมชั้นดีเข้ามาพร้อมรถม้าที่มีผ้าไหมหลากหลายแบบอีกทั้งยังมีชุดที่ตัดสำเร็จพร้อมสวมใส่ติดมาด้วย หากถูกใจพระชายาเอกเขาก็จะได้เงินในส่วนนี้เพิ่มด้วย

"พระชายาช่างใบหน้างดงามยิ่งหนักไม่เหมือนที่เคยได้ยินข่าวลือมาเลยพ่ะย่ะค่ะ เช่นนี้ไม่ว่าจะสวมใส่ชุดเช่นใดคงเหมาะสมทุกชุด "

"ช่างเป็นคำเยินยอที่ข้าชอบใจยิ่งนัก เถ้าแก่ซ่งข้าต้องการชุดใหม่ ไม่เหมือนผู้ใด แสดงให้เห็นความโอ่อ่ามีสง่าราศีของพระชายาท่านอ๋อง ส่วนค่าใช้จ่ายเท่าไหร่นั้นเก็บเอาที่จวนของท่านอ๋อง"

"เป็นความเมตตาของพระชายาที่ไว้ใจร้านของกระหม่อม กระหม่อมจะไม่ทำให้พระชายาผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ" สิ่งหนึ่งที่เสวี่ยหลิงเอ๋อจะทำคือการผลาญถุงเงินในคลังของจวนอ๋อง อย่างไร้ความคิดกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายให้เหมือนที่เมิ่งชิงหย่าเคยทำหรืออาจจะมากกว่านั้น ระหว่างที่อยู่ที่นี่นางจะหาทางหนสินเดิมอีกทั้งทำกิจการเป็นของตนเอง ทุกอย่างต้องเป็นชื่อของนาง เมื่อไหร่ที่แผนการแก้แค้นเสร็จสิ้นนางจะได้มีสมบัติและอยู่อย่างสุขสบาย หลังจากนั้นสาวใช้ได้วัดขนาดร่างกายของเสวี่ยหลิงเอ๋อ โดยมีเสี่ยวอิงคอยจดรายละเอียดต่าง ๆ ให้เถ้าแก่ซ่ง ส่วนอาภรณ์ที่เขาเอามานางรับซื้อไว้ทั้งหมดเพื่อสวมใส่รออาภรณ์ชุดใหม่

ยามโหย่ว(18.00) เสวี่ยหลิงเอ๋อให้สาวใช้ไปเก็บดอกไม้นานาชนิดที่มีกลิ่นหอมมาใส่อ่างน้ำ แช่ร่างกายให้มีกลิ่นหอม โดยมีเสี่ยวอิงคอยขัดกายให้

“พระชายาเพคะ หม่อมฉันขอถามได้หรือไม่เพคะ วันนี้ดูเหมือนพระชายาเปลี่ยนไปจากเดิม แม้ว่าหม่อมฉันจะชอบแต่ก็ผิดสังเกตุจนอดเป็นห่วงไม่ได้ พระชายาไม่ได้ไม่สบายตรงใดใช่หรือไม่เพคะ” ขณะที่เสี่ยวอิงกำลังใช้ผ้าเปียกน้ำอุ่น ๆ เช็ดร่างกายให้เสวี่ยหลิงเอ๋อ นางพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่ถามแต่ก็เป็นห่วงพระชายามากเหลือเกิน

เสวี่ยหลิงเอ๋อกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะปัดมือไล่สาวใช้หลายคนออกไปให้หมด ในห้องอาบน้ำจึงเหลือเพียงนางกับเสี่ยวอิง

“เสี่ยวอิงเพราะเจ้าเป็นห่วงข้าจะยอมบอกเจ้า ไม่ว่าอย่างไรแผนการของข้าย่อมต้องมีเจ้ากับเฟิงหยุนคอยช่วยเหลือ ขยับกายเข้ามาใกล้ ๆ ข้าสิ เรื่องนี้มิอาจตจะให้ผู้อื่นล่วงรู้ได้ ข้าไม่รู้เลยว่าในจวนแห่งนี้จะมีคนของท่านอ๋องหรือเมิ่งชิงหย่ากี่คน หรือไม่นางรับใช้ที่คอยรับใช้ข้าอยู่ข้างกายอาจจะมีคนของทั้งสองคอยจับตามองข้าอยู่ ข้ามิอาจจะไว้ใจผู้ใดได้นอกจากเจ้ากับเฟิงหยุน” เสี่ยวอิงคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ รีบเอียงศีรษะเข้าใกล้พระชายา เสวี่ยหลิงเอ๋อไม่ได้บอกนางทุกอย่างแค่บอกเพียงว่าต่อจากนี้นางต้องการสิ่งใดและต้องการทำอะไร ใบหน้าของเสี่ยวอิงก็เปลี่ยนไปทันที

“ไม่อันตรายเกินไปหรือเพคะ..!”

“ชีวิตของข้าไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องหวาดกลัวอีกแล้ว ช่วงตะวันตกดินเจ้าจงออกไปเอายากับเฟิงหยุนเขาจะนำยามาให้เจ้าที่หลังเรือนของข้า จงนำยาใส่จอกสุราของท่านอ๋องอย่าให้ผู้ใดจับได้เด็ดขาด ยามนั้นข้าจะให้สาวใช้อยู่ที่ห้องโถงกับข้า เมื่อข้าได้เข้าห้องกับท่านอ๋องจงนำเรื่องนี้ไปแพร่งพรายเอ่ยออกไปเช่นใดก็แล้วแต่เจ้า แต่จงทำให้เรื่องนี้ไปถึงหูของเมิ่งชิงหย่า ข้าต้องการให้นางรับรู้ว่าท่านอ๋องที่เคยโปรดปรานนาง ยามนี้กลับลุ่มหลงอยู่กับชายาเอก”

“เพคะ ต่อจากนี้ไม่ว่าพระชายาทรงกระทำสิ่งใด หม่อมฉันจะคอยช่วยเหลือและอยู่เคียงข้างพระชายาตลอดไป และจะไม่สงสัยในสิ่งที่พระชายาจะทำเพคะ”

“ดี ดีมาก ต่อจากนี้เจ้าคอยดูว่ามีสาวใช้นางใดเรือนนี้เป็นคนของเมิ่งชิงหย่า หากจับได้หรือสงสัยจงรีบมาแจ้งข้า”

“เพคะพระชายา” เสี่ยวอิงหมดความสงสัยในตัวนายหญิง ครั้งหนึ่งนางเคยบอกให้นายหญิงลุกสู้ และเชื่อเสมอว่าเมิ่งชิงหย่าพระชายารองนั้นมิใช่สตรีที่ดี เพียงแต่ยามนั้นนายหญิงของนางเป็นคนใจดี มองโลกในแง่ดีคิดว่าทุกคนล้วนกระทำดีกับนาง แต่ครั้งนั้นที่พระชายาเอกเสียโลหิตจำนวนมากหลังจากดื่มยาต้มที่พระชายารองนำมาให้บอกว่าเป็นยาบำรุงร่างกาย นางทั้งเสียใจและเศร้าใจที่นายหญิงไม่เชื่อคำพูดของนาง ยังกล่าวหาว่านางใส่ร้ายพระชายารอง โชคดีจริง ๆ ที่ยามนี้นายหญิงของนางหูตาสว่างรู้ทันคนชั่วและพร้อมจะทวงคืนความแค้น