บุพเพทะเลดาว : 2

ผับเล็ก ๆ ที่คิมหันต์เลือกมาดับอารมณ์ บรรยากาศแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับไนต์คลับชั้นสูง ที่ประจำของเขาชนิดเทียบกันไม่เห็นฝุ่น แต่เพราะความเบื่อที่จะเมากับบรรดาเพื่อนงี่เง่าในวงสังคม ผลักดันให้คืนนี้ชายหนุ่ม เลือกที่จะค้นหาความต่าง    

ยิ่งได้ยินเสียงเพลงโปรดในจังหวะเร้าดังเข้ามากระทบโสต เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตรงดิ่งไปนั่งยังโต๊ะซึ่งอยู่ในมุมที่ดีที่สุดทันที กระหายอย่างเต็มที่ ที่จะได้ย้อมใจตัวเองด้วยเหล้ายี่ห้อโปรด ผู้หญิงสวยๆ สักคน หวังลบลืมเรื่องปวดหัวไปชั่วครู่

โต๊ะที่คิมหันต์เลือก ตั้งเยื้องกับหน้าเวทีพอดี เสียงดนตรีจากวงเล่นสดกำลังบรรเลงเพลงดังกระหึ่ม ไม่นานเหล้านอกสนนราคาแพงระยับก็หมดไปเกือบครึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ถึงอย่างนั้นความโกรธในใจเขาก็ยังไม่จางไป ยิ่งอยู่ดี ๆ เสียงเพลงบนเวทีเกิดเปลี่ยนไปเล่นในจังหวะเนิบช้า นั่นยิ่งทำให้คนฟังหงุดหงิดงุ่นง่าน

ทายาทหมื่นล้านของเจ้าสัวเจี่ย กราดมองตาขวางขึ้นไปบนเวที แต่ทว่า... เมื่อดวงตาคมกริบได้พบเข้ากับเจ้าของดวงหน้า

สวยหวาน และเสียงร้องอันมีเสน่ห์ คิมหันต์ก็ถึงกับตกอยู่ในภวังค์ทันที

นักร้องสาวสวยคนนั้น... มีดวงหน้าเรียวสวย นัยน์ตากลมโต    ใสแจ๋ว แววตาเธอเปล่งประกายได้ราวกับแสงดาว ผิวขาวลออตา

ริมฝีปากสีแดงสุกปลั่ง เรือนร่างบอบบาง ทว่ามีสัดส่วนโค้งเว้าละมุนตา หน้าอกหน้าใจอะร้าอร่าม เธออยู่ในเดรสปักเลื่อมระยิบระยับสีแดง

เขาตกตะลึงจ้องมองประติมากรรมชิ้นเอกนั้นอยู่นาน และแทบไม่น่าเชื่อว่าความขุ่นมัวที่คุกรุ่นอยู่ในใจเมื่อครู่ อยู่ดี ๆ จะมอดดับไปเสียเฉยๆ

          ฝ่ายบัวชมพู หญิงสาวกำลังขับร้องบทเพลงหวานซึ้ง ตามคำเรียกร้องของบรรดาเพื่อนสนิทที่พากันมาฉลองรับปริญญากันที่ร้านของพอลลีนซึ่งเป็นรุ่นพี่สาวประเภทสอง ซ้ำยังเป็นเพื่อนบ้านของเธอ

แม้วันนี้แขกเหรื่อจะบางตา แต่ความประหม่าของสาวน้อย    แสนสวยบนเวที กลับไม่ลดน้อยลงเลย ที่กล้ามายืนอยู่บนนี้ได้ก็เป็นเพราะ เดิมพัน ที่วางไว้กับพวกเพื่อนล้วน ๆ ‘ไหน ๆ ก็เรียนจบแล้ว         ต้องแต่งตัวเซ็กซี่ขึ้นไปร้องเพลงบนเวที เรียกทิปหนัก ๆ ตอบแทนให้เจ๊พอลลีนเขาบ้าง เจ๊แกอุตส่าห์เปิดโต๊ะให้พวกเราได้ฉลองกัน’ เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเสนอความคิด

หญิงสาวถ่ายทอดบทเพลงแสนหวานได้อย่างไร้ที่ติ ไม่นานดนตรีท่อนสุดท้ายก็จบลง แขกทุกคนลุกขึ้นยืนปรบมือให้เธอ ทิปสีเทาหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย

นักร้องจำเป็นค้อมศีรษะกล่าวขอบคุณทุกคน จากนั้นจึงค่อยส่งคืนไมโครโฟนให้กับนักร้องประจำรับช่วงต่อไป ส่วนตัวเธอก็ค่อยๆ ก้าวลงจากเวที กิริยาอ่อนหวานน่ามอง แม้ท่าทางเดินเหินจะแฝงความประหม่า ขัดกับการแต่งตัวฉูดฉาดราวกับนางพญา แต่บัวชมพูก็งดงามจับใจ เส้นผมดัดเป็นลอนของเธอยาวสยาย ระไปกับบั้นท้ายกลมกลึง

“รีบลงมาทำไมกันยะ ชะนีบัว น่าจะแถมให้เจ๊อีกซักเพลง ดูสิ แขกกำลังเคลิ้ม มองตามหล่อนจนตาปรอย” พอลลีนในเดรสสีดำ    เรียบหรูปรี่เข้ามาทักทาย อดเสียดายไม่ได้ที่บัวชมพูไม่ยอมร้องเพลงต่อ แค่นึกว่ากว่าจะกล่อมคุณอรณี มารดาของหญิงสาว ให้ยอมอนุญาตพาสาวน้อยคนนี้ออกมาเลี้ยงฉลองได้ พอลลีนก็หมดน้ำลายไปหลายปี๊บ

“ไม่ไหวแล้วค่ะเจ๊ บัวอายเขาจะแย่อยู่แล้วเนี่ย ประหม่าไปหมด” ใจจริงอยากบอกอีกฝ่ายออกไปเหลือเกินว่า ไอ้เขาที่ว่านั่นก็คือ

อีตาผู้ชายหน้าหล่อนัยน์ตาคมท่าทางเอาเรื่อง ที่เอาแต่จ้องเธออย่างไม่วางตาอยู่ที่โต๊ะด้านซ้ายมือของเวทีนั่นแหละ... ผู้ชายคนนั้นเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ‘จ้องเอา จ้องเอา ยังกับเราไม่ได้ใส่เสื้อผ้า’ หญิงสาวนึกค่อน

“ก็ได้ ๆ เอาเถอะ งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก กลับไปสนุกกับเพื่อนต่อเถอะไป๊ เจ๊ขอเวลาเคลียร์บัญชีร้านต่ออีกแป๊บ พอร้านเลิก แล้วจะพาไปส่งทันที พรุ่งนี้ต้องเริ่มทำงานวันแรกแล้วนี่ ขืนพากลับดึก เจ๊ถูกบ่นจนหูชาแน่?” พอลลีนกลอกตา แล้วสองสาวจึงยิ้มให้กัน ก่อนแยกย้ายไปคนละทาง

          บัวชมพูกลับมาเฮฮากับเพื่อนต่อได้สักครู่ก็ถึงเวลาร้านปิด    ทุกคนแยกย้ายกันกลับ ทั้งโต๊ะจึงเหลือเธอนั่งรอเจ้าของร้านอยู่เพียงลำพัง หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนหน้าจอดูเพื่อฆ่าเวลา แต่อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครจับตามองอยู่ เธอจึงเงยหน้าขึ้น แล้วก็ต้องพบเข้ากับสายตาของผู้ชายคนเดิม เขารูปหล่อ หน้าคม มาดเนี้ยบเหมือนลูกผู้ดี         แต่ท่าทางเหวี่ยงเอาเรื่อง กำลังจ้องตรงมาที่เธอเขม็ง ครั้นพอเธอมองตอบ ก็ยังไม่ยอมหลบตาอีกต่างหาก

          ‘อีตาบ้า’ หญิงสาวบ่นอย่างเคืองๆ พลางก็หันหลังให้เขาเสียดื้อๆ แสร้งทำเหมือนอีกฝ่ายไม่มีตัวตน แต่แล้วเสียงห้าวห้วนของคนที่เพิ่งลุกจากที่นั่งแล้วเดินมาหาเธอ ก็ทำให้บัวชมพูต้องชะงัก

“นั่งคนเดียวไม่เหงารึไง ขอนั่งด้วยคนสิ” เสียงของเขา ดังขึ้นจากทางด้านหลัง คนฟังจึงต้องหันไปมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจดปลายเท้า

ถึงจะดูหล่อเหลา ชนิดทำสาวๆ ใจสั่น สวมเสื้อผ้าราคาแพง

แต่สำหรับคนที่ถูกฝังหัวมาแต่เด็กว่าไม่ควรไว้ใจผู้ชายที่เพิ่งพบกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นการพบกันในสถานบันเทิงยามค่ำคืนด้วยแล้ว ทำให้เธอไม่ลังเลที่จะส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่เหงาเลย เพราะฉันกำลังจะกลับแล้ว เพื่อนฉันกำลังมารับ” บัวชมพูบอกปัดอย่างไร้เยื่อใย

“แต่ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” และโดยไม่รอฟังคำตอบ คิมหันต์ก็ทิ้งตัวนั่งลงบนที่ว่างข้างกันกับหญิงสาว ซ้ำยังวาดวงแขน วางไว้บนพนัก คล้ายโอบเธอกลายๆ คนถูกคุกคามเลยหันไปจ้องเขาตาเขียว

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ อยากอ่านปากฉันให้ชัดๆ อีกครั้งมั้ย” ทว่ายังถามไม่จบคำดี เรียวปากสีกุหลาบอิ่มเต็มของเธอก็ถูก

ปิดผนึกด้วยจุมพิตแสนเร่าร้อนจากเขาเสียก่อน เรียวลิ้นอุ่นร้อนแทรกเข้ามาค้นหาความหวานไปทั่ว แถมยังขบเม้มริมฝีปากคนไม่ประสาอย่างยั่วเย้า หัวใจของบัวชมพูเต้นแรง หัวสมองมึนงงไปหมด คนแปลกหน้าบรรจงจูบเธอด้วยความเร่าร้อนดุเดือด จนเมื่อเรียวขาขาวผ่องถูกมือหนาหนักเลื่อนไล้ปลีน่อง หวังปลุกอารมณ์สาวให้เสียวซ่าน เธอก็ถึงกับตัวสั่น รีบตั้งสติ แล้วผลักอกเขาออกทันที ดวงตากลมโตคู่งามกวาดมองใบหล่อเหลาด้วยความเกลียด