บุพเพทะเลดาว : 3

“ไอ้บ้า ไอ้คนโรคจิต นี่แกจะทำอะไร ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับแก” บัวชมพูขยับตัวหนี ถึงอยากร้อง แต่ก็ไม่กล้าเผยความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น กลัวอีกฝ่ายย่ามใจ คิดรังแกคนไม่มีทางสู้อย่าง

เธออีก

แต่คิมหันต์กลับมองลูกแมวตัวน้อยที่กำลังพองขนขู่เขาด้วยรอยยิ้มดูแคลน “สวยน่ารักแถมยังเซ็กซี่ขนาดนี้ ไม่ต้องแสดงละครเพื่อให้ตัวเองดูแพงขึ้นหรอก มันเสียเวลา ฉันตั้งใจจะเปย์เธอไม่อั้นตั้งแต่แรกแล้ว” พูดจบนายน้อยแห่งภัทรกิจเวคินทร์ ก็กระดิกนิ้วเรียกอาปิน ซึ่งเป็นทั้งคนสนิท และบอดี้การ์ดส่วนตัว ซึ่งยืนคุมเชิงรออยู่กับพวกลูกน้องไม่ไกล ให้เข้ามาหา

และเพียงแค่มองตา หนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าในสูทสีดำราคาแพงก็เข้าใจเจ้านายเป็นอย่างดี เขาจัดการล้วงเสื้อนอกของตนเอง แล้วหยิบเอาเช็คใบหนึ่งออกมายื่นส่งให้

“สามแสนเป็นไง แลกกับการเป็นของฉันคืนนี้ คืนเดียว” พูดจบคิมหันต์ก็วางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ บรรดาพนักงานในร้านที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ต่างพากันมองด้วยความสนใจ

แต่บัวชมพูกลับมองเขาแล้วส่ายหน้า ดวงตาคู่สวยของเธอวาวโรจน์เต็มไปด้วยความโกรธ “นี่คุณตีราคาฉันด้วยเงินงั้นเหรอ  เลวที่สุด เงินของคุณอาจซื้อความสุขชั่วคืนจากผู้หญิงคนอื่นได้ แต่ไม่ใช่กับฉัน เอามันกลับไป ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว” ไม่พูดเปล่า หญิงสาวยังหยิบเช็คมูลค่าหลายแสน ปาใส่หน้าเขาอย่างไม่แยแส เคราะห์ดีที่คิมหันต์หลบทัน แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ปะทะคารมกันไปมากกว่านี้ แสงแฟลชจากกล้องของปาปารัสซี่ก็สว่างวาบขึ้นครั้งหนึ่ง จากนั้นบรรดาลูกน้องที่เหลือของเขาต่างก็ลุกฮือ เคลื่อนไหวทันที แต่ละคนต่างรู้ดีว่า

ทำพลาด ที่ปล่อยให้นักข่าว ลอบเข้ามาเก็บภาพเจ้านายไปแบล็คเมล์ได้ ปฏิบัติการไล่ล่าจึงเริ่มต้น

ฝ่ายชายหนุ่ม ด้วยความเจ็บใจที่ต้องตกเป็นเหยื่อถูกภาสกรทำลายชื่อเสียงได้อีก ทำให้ความโกรธของเขาหวนกลับมาอีกครั้ง     มือข้างหนึ่งฉวยได้ขวดเหล้า ก็ปาออกไปไล่หลังนักข่าวคนนั้นเต็มแรง แต่ก็อีกที่เจ้านั่นจะรอดไปได้อย่างหวุดหวิด

          บัวชมพูเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็หน้าเจื่อน จากที่กลัวคิมหันต์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เธอจึงยิ่งขยาดเขาไปกันใหญ่

          “ว่าไง เวลาฉันมีไม่มาก จะเรียกเท่าไรก็ว่ามา แต่คืนนี้เธอต้องอยู่บนเตียงกับฉัน” คิ้วเข้มเลิกขึ้นขณะถาม จากนั้นจึงค่อยหันไป

สั่งการลูกน้องเสียงเข้ม

          “อาปิน ตามไปเอารูปพวกนั้นกลับมาให้ได้ ถ้าเรื่องรู้ไปถึงหู   อากงอีก คราวนี้อั๊วจบเห่แน่” สั่งเสร็จก็หันมาคว้าข้อมือบัวชมพู แต่เธอสะบัดออกอย่างนึกรังเกียจ ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับที่พอลลีนเดินเข้ามาพอดี

ฝ่ายนั้นเมื่อเห็นว่าหนุ่มรูปหล่อที่กำลังแสดงท่าทีคุกคาม

รุ่นน้องอยู่เป็นใคร ก็รีบเข้ามาแทรกกลาง แล้วยกมือขอโทษขอโพย บัวชมพูเลยต้องมองหน้ารุ่นพี่สาวอย่างงงๆ

“ไหว้คุณคิมเสียสิบัวชมพู” พอลลีนสั่ง จากนั้นก็หันมายิ้มหวานใส่หลานชายเจ้าสัวเจี่ยคนดัง “แหม ขอโทษจริง ๆ นะคะคุณคิม

จนร้านปิด พอลลีนถึงได้เห็นว่าคุณมา ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ

นี่บัวชมพู รุ่นน้องของพอลลีนเอง” คนหัวไวรีบกล่าวแนะนำตัว และดูเหมือนคิมหันต์จะไม่ได้สนใจว่าใครเป็นใคร

“มาก็ดีแล้ว ฉันจะนอนกับเด็กคนนี้ อยากเรียกค่าตัวเท่าไรก็ว่ามา จะได้พาออกไปจากที่นี่เสียที ปาปารัสซี่ตามแจ น่ารำคาญชะมัด” สบถจบก็ถือวิสาสะโอบไหล่ขาวเนียนผุดผาด แต่บัวชมพูรีบปัดออกพร้อมกับขึงตาใส่

คนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจึงเป็นพอลลีน ต้องรีบจีบปากจีบคอบ่ายเบี่ยง “เอ่อ คุณคิมคะ บัวชมพู ไม่ใช่เด็กอย่างว่าค่ะ อีกอย่างร้านของพอลลีนก็ไม่ได้ทำการค้าในลักษณะนี้ด้วย แต่คุณคิมอย่าเพิ่งโกรธกันเลยนะคะ พอลลีนพอจะติดต่อคนอื่นให้ได้” สีหน้าคนพูดมีท่าทีร้อนใจ เนื่องจากใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าทายาทอันดับหนึ่งของภัทรกิจเวคินทร์คนนี้ ไม่ชอบให้ถูกขัดใจ

“ไม่ ต้องเป็นบัวชมพูคนเดียวเท่านั้น... ว่าไง ฉันจะนอนกับเธอ อยากได้เท่าไร เป็นล้านก็ให้ได้ แลกกับคืนนี้คืนเดียว” ท้ายประโยคคนรูปหล่อ หันมาจ้องหน้าเธออย่างคาดคั้น

แต่คนอย่างบัวชมพู มีเหรอจะยอม เธอจ้องเขาตอบด้วยความเกลียดชัง จากนั้นเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เผียะ!   

“ไอ้หื่น แกเก็บเงินของแกไว้รักษาอาการโรคจิตของตัวเองจะดีกว่า ต่อให้โลกนี้มีผู้ชายเหลือแค่แกคนเดียว ฉันก็ไม่มีวันยอม จำไว้” พูดจบบัวชมพูก็สะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไปทันที คิมหันต์คิดจะฉวยข้อมือเธอไว้ แต่พอลลีนรีบกั้นกลางเสียก่อน เจ้าของร้านรีบยกมือไหว้ ซึ่งพอดีกับอาปิน ได้กลับเข้ามารายงานขัดจังหวะพอดี เรื่องที่ลูกน้องทั้งหมดไม่สามารถจับตัวนักข่าวรายนั้นได้ และมันอาจซ่อนตัวเพื่อเก็บภาพน่าสนใจต่ออีก ชายหนุ่มจึงต้องยอมรามือ กลับออกไปตั้งหลัก  ทั้ง ๆ ที่อารมณ์ขุ่นมัวยังคั่งค้างอยู่ข้างใน

‘ฝากไว้ก่อนเถอะบัวชมพู อย่าให้ฉันเจอเธออีกก็แล้วกัน ไม่งั้นล่ะก็ จะจับกินไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลยคอยดู”

……….