บุพเพทะเลดาว : 1

ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงประกาศผลรางวัลนักธุรกิจดีเด่นของสมาคมผู้ประกอบการ

คิมหันต์นักธุรกิจหนุ่มตระกูลดัง ขวัญใจสาวๆ ค่อนประเทศ นั่งละเลียดจิบแชมเปญอย่างใจเย็นอยู่ที่โต๊ะวีไอพี สายตาเขาประเมินดูผู้คนในงานด้วยแววตาหยามหยัน

เมื่ออารมณ์เบื่อมีมากจนเกินพอ ชายหนุ่มก็จัดการยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ภาพนั้นทำให้เจ้าสัวจรินทร์ผู้เป็นปู่มองมาอย่างไม่สบอารมณ์

“อาคิม ลื้อเพลาๆ เรื่องดื่ม แล้วก็เรื่องผู้หญิงลงหน่อยได้มั้ย    อั๊วชักจะหมดความอดทนกับลื๊อแล้วนะ” เจ้าของอาณาจักรธุรกิจ       หมื่นล้าน ร่ำรวยมั่งคั่งเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ ทั้งยังเป็นประธานในงานเลี้ยงคืนนี้ กล่าวตำหนิหลานชายคนโปรดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่คนฟังหาได้สะทกสะท้านไม่

“คุณปู่โมโหผมเรื่องอะไร โมโหที่ผมทำตัวเสเพล หรือโกรธเพราะผมพลาดรางวัลนักธุรกิจดีเด่น ที่มันดูปลอม ๆ ปีนี้กันแน่” คิมหันต์ดักคอ ดวงตาคมส่องประกายอย่างคนถือดี และก็คงจะมีแค่คิมหันต์เพียงคนเดียวเท่านั้น ที่กล้ามองท่านตรง ๆ ด้วยแววตาท้าทายเช่นนี้

“ถึงปลอม แต่มันก็เชิดชูวงศ์ตระกูล และเป็นใบเบิกทางให้แก  ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดของบริษัทได้โดยไร้คำครหาก็แล้วกัน เมื่อไรจะรู้ตัวเสียที จะได้เลิกทำตัวเหลวไหล แล้วหันมาทำให้อั๊วภูมิใจเหมือนอย่างลูกหลานคนอื่นเขาบ้าง” คนเป็นปู่ส่ายหน้าระอา แต่ทุกคำที่พูดก็ดูเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้ผลกับหลายชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้

“ถ้าคุณปู่ตั้งความหวังไว้กับไอ้รางวัลบ้าๆ นี่มากนักล่ะก็ ทำไมไม่เอาเงินฟาดหัวกรรมการตาถั่ว เหมือนอย่างที่ไอ้ภาสกรมันทำล่ะครับ รับรองว่าถึงตอนนั้น ผมคงได้รางวัลสมใจปู่แน่” ดวงตาแข็งกร้าวของคนพูดเต็มไปด้วยความชิงชัง เมื่อเอ่ยถึงบุคคลที่สาม พร้อมกับนึกประหลาดใจที่คุณปู่ยังไปหวังงมงายกับไอ้รางวัลนี้

“คิม มันไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดกันตอนนี้นะลูก แล้วก็เลิกก้าวร้าวคุณปู่เสียที แม่ฟังแล้วรู้สึกไม่ดีเลย” คุณหญิงอมราผู้เป็นมารดา ซึ่งจับตามองทั้งคู่อยู่นานแล้ว ทนไม่ไหวต้องออกโรงห้ามปราม

“เอาเถอะ ถึงจะแพ้ก็อย่าพาล พ่อคิดว่าคิมควรหันมาทบทวนข้อบกพร่องของตัวเอง แล้วตั้งใจสร้างผลงานให้มันดีกว่านี้จะดีกว่า เรื่องโกงพ่อไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องจริงอะไรหรอก อีกอย่างภาสกรเองก็มีความคิดความอ่าน และเขาก็เป็นคนขยัน เขาก็มีโอกาสเหมือนกันที่จะได้รางวัลนี้” ท่านชวาล ผู้เป็นบิดา พยายามเข้ามาไกล่เกลี่ย แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้แววตาของลูกชายแข็งกร้าว

ซึ่งทั้งหมดก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนที่มีขีดความอดทนต่ำอย่างเขา ต้องผลุนผลันลุกจากเก้าอี้ไป หันหลังให้งานเลี้ยงสุดหรูพร้อมกับอาการหัวเสีย...

“ไม่ไหวเลยเจ้านี่ มันได้นิสัยเสียๆ แบบนี้มาจากใคร อั๊วอยากจะรู้นัก?” เจ้าสัวจรินทร์สบถตามไล่หลัง ทว่าคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย กลับไม่มีใครกล้าตอบคำถามท่านเลยสักคน ก็เพราะทั้งลูกชาย ลูกสะใภ้ต่างรู้ดีว่า นิสัยรั้นไม่ฟังใครของคิมหันต์ ล้วนถอดแบบมาจากผู้เป็นปู่แทบทั้งสิ้น

          ฝ่ายคิมหันต์เมื่อพ้นออกมาจากประตูห้องจัดเลี้ยงได้ เขาก็ฟาดงวงฟาดงาไปตลอดทาง บรรดาผู้ร่วมงาน และพนักงานในโรงแรมที่รู้จักชายหนุ่มเป็นอย่างดีต่างขยาดไม่กล้าเข้าใกล้ กระทั่งหลานชายท่านเจ้าสัวเดินมาพบกับชายหนุ่มอีกคน ท่าทางของฝ่ายตรงข้ามดู

ภูมิฐาน และมีวัยไล่เลี่ยกัน ใบหน้าคมสัน ท่าทางสุภาพ แต่กลับซ่อนแววตาร้ายกาจไว้ภายใต้กรอบแว่นบางเฉียบได้อย่างแนบเนียน

          คิมหันต์หยุดยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายทันที ริมฝีปากหยักได้รูปแสยะยิ้มใส่ภาสกรแววตาเหยียด ตั้งใจจะหาเรื่องคนตรงข้ามเต็มที่

          “ไง ไอ้กร มึงเหนื่อยมั้ย ที่ต้องคอยตามเอาชนะกูตั้งแต่เด็กจนโต” คิมหันต์โพล่งออกมาอย่างเหลืออด ยิ่งพูดอารมณ์เขาก็ยิ่งขึ้น มือหนาหนักจัดการรวบคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วลากเข้ามาถาม

“มึงมันโรคจิต ไอ้หมาลอบกัด งานที่มึงทำ มีแต่งานเอาหน้า”

“นี่ เบาๆ หน่อยสิคุณคิม นี่มันกลางงานสังคมนะ นึกถึงหน้าตาภัทรกิจเวคินทร์บ้าง... แค่เจ้าสัวมีหลานโง่ๆ วันๆ ทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายอะไรสักอย่าง แค่นี้ท่านก็กลุ้มจะแย่อยู่แล้ว” ภายใต้ท่าทางไม่สู้คนจากสายตาคนภายนอก ท้ายประโยคภาสกรแอบกระซิบยั่วโมโหคิมหันต์เสียงเบา และเขาก็ฉลาดพอที่จะพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน

“มึงตีสนิทกับพวกกรรมการ ปั้นหน้าเอาดีเข้าตัว แถมยังขโมยไอเดียกูไปเป็นของตัวเองอีกต่างหาก ไอ้หน้าตัวเมีย กูจะบอกอะไรมึงให้ ลูกผู้ชาย เขาไม่ตอแหลกันหรอกโว้ย ไป๊! ไปหากระโปรงมานุ่งซะ” ทุกคำเน้นหนักตามแรงอารมณ์ หลายครั้งแล้วที่เขาปล่อยให้ไอ้กาฝากตัวนี้แผลงฤทธิ์ใส่จนเสียโอกาสดี ๆ ในชีวิตไป และครั้งนี้ก็เช่นกัน

ที่มันทำให้สิ่งที่ปู่เขาวาดหวังไว้ต้องพังทลายไม่เหลือชิ้นดี

“เอาอะไรมาพูดคุณคิม จะบอกให้รู้ไว้ ผมไม่เคยคิดร้ายกับคุณเลย และสำนึกบุญคุณของเจ้าสัวมาโดยตลอด ทุ่มเททำทุกอย่าง ทำทุกวันนี้ก็เพื่อธุรกิจของตระกูลคุณ อย่าว่าแต่แรงกายแรงใจเลย แม้แต่ชีวิตยังให้ได้” เมื่อเปล่งเสียงดังขึ้น ภาสกรก็ตีหน้าเศร้า จ้องมองหลานแท้ๆ ของผู้มีพระคุณด้วยดวงตาสัตย์ซื่อ ประกาศชัดต่อหน้าทุกคนที่กำลังมองมาที่เขาว่าสิ่งที่ตนพูดเป็นความจริง

นั่นยิ่งทำให้คิมหันต์นึกชิงชังแกมสมเพชอีกฝ่าย เขาสะอิดสะเอียนความเสแสร้งของพี่ชายนอกไส้เต็มที ชายหนุ่มผลักอกภาสกรออก แล้วจับจ้องด้วยแววตาขึ้งเคียด ก่อนส่ายหน้า

“มึงมันเลว ซักวันเถอะ กูจะกระชากหน้ากากมึงออก ให้ทุกคนได้เห็นธาตุแท้ชั่วๆ ของมึง ให้เขารู้กันว่ามึง มันก็สวะดี ๆ นี่เอง”

คาดโทษจบ เจ้าของร่างสูงก็เดินกระแทกไหล่ซ้ำแล้วจากไป บรรดาคุณหญิงคุณนายไฮโซทั้งหลายที่เผอิญผ่านมาทันเห็นเหตุการณ์พอดี จึงอดไม่ได้ที่จะพากันซุบซิบนินทา

“งั้นเรื่องที่เขาลือกันว่าหลานชายคนโปรดของเจ้าสัวเป็นพวกชอบใช้กำลัง เอาแต่ใจ ซ้ำยังเป็นอันธพาล วันๆ  ไม่ทำอะไร ดื่มจัด

มั่วผู้หญิง... ก็เป็นเรื่องจริงสินะ”

ซึ่งเสียงนกเสียงกาที่ดังแว่วมา ก็ทำให้ภาสกรค่อย ๆ คลี่รอยยิ้ม ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนตีหน้าเศร้า พร้อมกับมุ่งหน้าตรงไปยังโต๊ะวีไอพี ซึ่งมีเจ้าสัว และคนอื่น ๆ รออยู่ ตั้งใจแทนที่คิมหันต์ ฉกฉวยทุกอย่างไปจากคนที่เกิดมาแบบครบพร้อมบริบูรณ์ และมุ่งมั่นที่จะก้าวไปสู่จุดหมายต่อไป... ที่จะทำให้ทายาทตัวจริงของเจ้าสัวจรินทร์ ต้องกลายเป็นเพียงคนไร้ค่า ที่ไม่มีความหมายอะไร...

.............