บุพเพทะเลดาว : 4

เสียงไก่ขันตอนเช้า ปลุกให้คุณอรณีลุกจากที่นอนโดยอัตโนมัติ หญิงวัยกลางคนใบหน้าอารี ยิ้มน้อย ๆ ก่อนตัดสินใจผลักประตูห้องลูกสาว ตั้งใจจะเข้าไปปลุกแม่จอมซน เตือนให้รีบแต่งเนื้อแต่งตัวไปทำงานวันแรก

“บัว ตื่นเร็วลูก เดี๋ยวก็สายหรอก วันนี้ทำงานวันแรกไม่ใช่เหรอ” มารดาเขย่าต้นแขนกลมกลึงของเจ้าของผิวเนื้อนวลเนียนอย่างแสนรักใคร่ ฝ่ายเจ้าตัวเองก็รีบงัวเงียตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจ ก่อนจะค่อยๆ ส่งยิ้มหวาน

“แม่คะ... เมื่อคืนบัวฝันด้วยค่ะ ฝันว่าเจ้านายของบัวใจดี๊ ใจดี สงสัยจังว่าวันนี้ ฝันของบัวจะเป็นจริงรึเปล่า” บัวชมพูกลั้นใจไขว้นิ้วก่อนโกหกคำโต เพราะแท้จริงนอกจากเธอจะไม่ได้ฝันถึงเจ้านาย     คนใหม่ผู้ใจดีแล้ว ยังพลาดไปฝันถึงผู้ชายหยาบคาย ที่ถือวิสาสะขโมยจูบแรกของเธอไปนั่นต่างหาก... ‘ช่างน่าโมโหสิ้นดี’

หญิงสาวลุกขึ้นจากที่นอนได้ก็โผเข้ากอดมารดา คุณอรณีเองก็ลูบหลังไหล่ให้ แต่พลัน! มืออบอุ่นคู่นั้นก็ต้องหยุดชะงักลงเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

“บัว! แล้วเมื่อคืนทำไมพงษ์พัฒน์ถึงได้มาส่งหนูช้านักล่ะ”      คนถามหรี่ตามองด้วยความสงสัย บัวชมพูเลยหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ก่อนพูดกลบเกลื่อน

“เมื่อคืนเจ๊เขาต้องทำบัญชีร้านน่ะค่ะ แต่แหม แม่เรียกชื่อเก่าเขาแบบนี้ เจ้าตัวมาได้ยินมีหวังงอนไปสามวันเจ็ดวันแน่... แต่ช่างเถอะ ให้บัวได้กอดแม่ให้ชื่นใจหน่อย บัวจะรีบไปอาบน้ำแล้ว เดี๋ยวไปทำงานตัวสาย” ไม่พูดเปล่าหญิงสาวก็เผ่นแผล็วก้าวลงจากเตียง

คนถามจึงได้แต่มองตามพลางส่ายหน้า

แม้จะรู้ดีว่าบุตรสาวมีเรื่องปกปิด แต่เพราะเชื่อมั่นในตัวอีกฝ่ายว่าอย่างไรเสีย เด็กมีความคิดอย่างบัวชมพู จะไม่มีวันทำเรื่องให้ตนไม่สบายใจแน่ คนเป็นแม่จึงพอทำใจปล่อยผ่านเรื่องครั้งนี้ไปได้...

…………

เช้าวันแรกของการทำงาน ท่ามกลางผู้คนขวักไขว่ในย่านธุรกิจ บัวชมพู พาตัวเองมาหยุดยืนยังหน้าตึกสูงระฟ้าของบริษัทภัทรกิจเวคินทร์ ซึ่งทั้งสูง และใหญ่ มีความทันสมัย ทั้งยังหรูหรากว่าตึก

อื่น ๆ ในละแวกเดียวกัน

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกยาว พยายามระงับอาการตื่นเต้นไว้อย่างเต็มที่ แต่ตำแหน่งงานเลขานุการของผู้บริหารระดับสูงก็อดทำให้เด็กสาวจบใหม่ และไร้ประสบการณ์อย่างเธอ อดที่จะรู้สึกหวั่นใจไม่ได้...

แต่ขณะเดียวกัน ความรู้สึกอีกด้าน หัวใจกลับกำลังพองโต เธอแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้งานนี้มาครอง และระหว่างที่กำลังฝันหวาน เสียงบีบแตรดังสนั่นอย่างไม่เกรงใจใคร จู่ ๆ ก็ดังไล่หลังขึ้น

ปรี๊น ปรี๊น ปรี๊น ปรี๊นนนนนนนนนน

บัวชมพูตกใจจนสะดุ้งโหยง เธอกระโดดหลบรถยนต์สีดำ

มันปลาบที่แล่นเบียดเข้ามาแล้วปาดหน้าไปจอดหน้าตึกแทบไม่ทัน เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในระยะเผาขน

“โว้ย ไม่เห็นคนหรือไงวะ... แน่จริงไม่ชนเลยล่ะไอ้บ้า อย่าให้เจออีกนะไอ้รถสีดำเวอร์ ๆ ยังกะรถแบทแมนแบบนี้ เจอเมื่อไรบุบเมื่อนั้น เจอตอนกลางวันจะเจาะให้ยางแตก เจอกลางคืน ไฟหน้าแกได้แหลกละเอียดแน่” เจ้าของร่างบางกระโดดท้าเหยงๆ แม้ว่าคนในรถจะไม่ได้ยินก็ตาม

ด้านคนขับก็มองกระจกหลังแล้วนึกค่อน “ถ้าไม่ห่วงว่าจะมีคนนอนอืดตายอยู่หน้าบริษัทล่ะก็ พ่อจะชนให้ไส้แตกเลยคอยดู” คิมหันต์สบถใส่คนตัวเล็ก ที่เขามองหน้าไม่ค่อยจะชัดนัก จากนั้นจึงเปิดประตูก้าวลงมา แล้วโยนกุญแจให้ยามขับไปเก็บ

“คราวนี้ รถคันนี้มีกี่คันบนโลกครับคุณคิม” อีกฝ่ายถามอย่างอารมณ์ดี คิมหันต์ฟังแล้วก็กดรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนชูนิ้วเดียวแทนคำตอบ จากนั้นเขาก็เดินเข้าบริษัทไป

          เวลาไล่เลี่ยกัน บัวชมพูก็เดินตามมาทันรถพอดี เธอเห็นยามขับเจ้าพาหนะคันนั้นไปเก็บ ใจอยากวาดเท้าเตะมันไปซักป้าบ แต่ก็ต้องระงับใจไว้ หันมาวิ่งไล่ตามเจ้าของรถแทน หญิงสาวเห็นหลังเขา

ไวไวอยู่ตรงโถงทางเดินหน้าลิฟต์

          และในที่สุด เธอก็ไล่ตามเขาทัน

“นี่คุณ... เมื่อกี้ขับรถเกือบจะชนฉัน มีปัญหาทางสายตารึไง

ตาบอดฝ้าฟางรึอะไรก็ว่ามา” หญิงสาวถือวิสาสะกระตุกชายเสื้อสูท

แบรนด์เนมของอีกฝ่ายเพื่อเรียกเขาจากทางด้านหลัง จนเมื่อเจ้าของร่างสูงหันกลับมาจริง ๆ ก็กลายเป็นบัวชมพูเสียเองที่เป็นฝ่ายน้ำ

ท่วมปาก

“อ้าว นึกว่าใคร... คุณนักร้องสาวค่าตัวคืนละล้านนี่เอง ไหงมาเดินย่ำต๊อกแถวนี้ได้ อย่าบอกนะว่าจะมาทำงานที่นี่” คิมหันต์ก้มมองสำรวจการแต่งตัวของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจดเท้า พร้อมกับจุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคมสีสนิมจับจ้องใบหน้าสวยหวานของคนถึงคราวซวยอย่างรู้สึกสะใจ

“ไม่นึกเลยว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ รู้มั้ยว่าเมื่อคืน ฉันนอนก่ายหน้าผากคิดถึงเธอจนเช้าเลย” คนถือไพ่เหนือกว่ายังมีแก่ใจยั่ว

บัวชมพูฟังแล้วก็ยิ่งหน้าซีดขึ้นไปอีก จากที่ตั้งใจจะเป็นฝ่ายมาข่มขู่ กลับกลายต้องเป็นผู้ถูกคุกคามไปเสียนี่ หญิงสาวนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด จากนั้นก็ตัดสินใจหันหลังให้เขาดื้อๆ ตั้งท่าจะหนีไปทางอื่น แต่คิมหันต์ไวกว่า เขากระชากตัวเธอให้โดยสารลิฟต์มาด้วยกัน