ตอนที่ 6 อนุคนงาม 1

บรรยากาศจวนสกุลหยางหลังผ่านพ้นงานมงคลกลับเต็มไปด้วยความอึมครึมแลดูอัปมงคลอย่างไม่น่าเชื่อ

ภายในเรือนใหญ่ การคารวะน้ำชาเกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศสุดแสนจะมืดครึ้ม ไร้การไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ ปราศจากการพูดคุยอันเปี่ยมมิตรไมตรีตามประสาคนในครอบครัวดังที่ควร

เมื่อการปฏิบัติตามธรรมเนียมอย่างเย็นชานี้จบลง หมิงเยว่ก็ขอตัวกลับเรือนตนทันทีเฉกเช่นทุกวัน

นางมักจะพกพาความเย็นยะเยือกมาต่อกรกับความเย็นเยียบของเหล่าผู้อาวุโสสกุลหยางอย่างสม่ำเสมอ กระทั่งบรรดาสาวใช้ที่แอบมองยังต้องรู้สึกเหน็บหนาวกันถ้วนหน้า

คล้อยหลังสะใภ้จากสกุลไป๋ เหล่าผู้อาวุโสกำลังนั่งปรึกษาหารือถึงเรื่องของหยางเจี้ยนกับไป๋หมิงเยว่กันอย่างหน้าดำคร่ำเครียด

“ข้าได้ข่าวว่าคุณหนูใหญ่สกุลไป๋แม้ต่ำศักดิ์แต่ก็เป็นสตรีเรียบร้อยสงบเสงี่ยมเจียมตน ประพฤติตัวอยู่ในโอวาท กิริยามารยายิ่งอ่อนโยนค่อนไปทางอ่อนแอ หัวอ่อนคุมง่าย แล้วที่เจอหน้ากันทุกวันคือผู้ใดกัน?”

ฮูหยินเอกสายรองเอ่ยปากบ่นขึ้นก่อนใคร นางแต่งเข้าจวนหยางตั้งแต่วัยแรกรุ่นกระทั่งกลายเป็นวัยรุ่นแรก ยังไม่เคยเห็นสตรีนางใดทำตัวน่ารังเกียจเยี่ยงนี้มาก่อนเลย

“ไป๋หมิงเยว่ผู้นี้ นอกจากต่ำศักดิ์ยังจะทำตัวต่ำตม ไร้มารยาทยิ่งนัก ทั้งเย่อหยิ่งจองหองลำพองตนไม่สนใคร กระทั่งบ้านเดิมก็มิยอมกลับไปเยี่ยม ดูเถิดมาคารวะผู้เฒ่าแค่ชั่วครู่ชั่วยามก็รีบกลับเรือนเสียแล้ว วาจาปราศรัย คำพูดจาแม้แต่น้อยนิดก็ไม่มีให้ใคร ทั้งท่านป้าท่านน้าก็ยังนั่งกันอยู่ก็หลายคน ไม่มีความเคารพกันบ้างเลย หึ!”

นางผู้นี้มีนามว่าเจียวหั่ว เป็นสตรีปากไวใจเร็วผู้หนึ่ง คิดอย่างไรก็พูดออกไปอย่างนั้น ทว่าทุกคำที่กล่าวมาคล้ายกำลังต่อว่าคนกันเองทั้งสิ้น

ทั้งคำว่าเย่อหยิ่งจองหอง มิใช่หยางเจี้ยนหรือไร ตั้งแต่เข้าหอวันแรกกระทั่งล่วงมาหลายเดือนแล้วขนาดนี้ เขาไม่เคยสนใจไยดีฮูหยินของตนเองเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยกระทั่งพาภรรยามาคารวะน้ำชาด้วยกันแล้วชี้นำเพื่อสร้างสัมพันธ์กับครอบครัวตน หรือพานางกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเพื่อเสริมบารมีให้อีกฝ่ายอย่างที่ควรทำ

ส่วนคำว่าไม่ยอมเสนวนาปราศรัย มิใช่ว่าผู้อาวุโสในจวนทุกคนต่างหากรึ ที่เป็นฝ่ายเลือกปฏิบัติกับสะใภ้ไป๋ก่อน

ติ้งอานโหวกับฮูหยินผู้เฒ่าลอบกระแอมไอเบาๆ  เริ่มรู้สึกกระดากใจขึ้นมาเล็กน้อย

แม้แต่นายท่านใหญ่และฮูหยินใหญ่ บิดามารดาของหยางเจี้ยนเองยังเริ่มกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว

ทว่าเจียวหั่วยังคงไม่รู้ตัว นางเพียรพร่ำบ่นต่ออีกว่า “เฮ้อ! อาเจี้ยนของพวกเราช่างน่าเห็นใจเหลือเกิน เป็นถึงคุณชายสูงศักดิ์ เป็นผู้สืบทอดที่มีทั้งชาติตระกูลเปี่ยมบารมี กลับต้องแต่งภรรยาที่เป็นแค่บุตรขุนนางขั้นเจ็ด ศักดิ์สูงกว่าบุตรสาวชาวบ้านเล็กน้อย ข้ายังรู้มาว่านางเป็นแค่บุตรสาวของอดีตภรรยาเอกผู้ล่วงลับ อำนาจต่อรองในจวนไป๋ก็ไม่มี บุตรสาวของภรรยาเอกคนใหม่หรือก็น่ารักน่าชัง น่าเอ็นดูกว่านางผู้นี้มาก สะใภ้รู้สึกเป็นห่วงเจี้ยนเอ๋อร์จริงๆ เจ้าค่ะ ช่างไม่ยุติธรรมนัก อายุก็ไม่น้อยแล้ว ทายาทสืบทอดสกุลกลับไม่มีสักคน ข้าเองก็มีแต่บุตรสาว”

นางไม่ยอมให้นายท่านรองรับอนุ ดังนั้นหน้าที่สำคัญเรื่องมีทายาทชายต้องเป็นหยางเจี้ยนเท่านั้น

นายท่านใหญ่หยางจงผู้เป็นบิดาของหยางเจี้ยนเองก็มีปัญหาสุขภาพมานานหลังจากปลดระวางจากการศึก บุตรอนุที่มีอยู่หลังเรือนก็ไม่อาจยกคนใดขึ้นมาแทนบุตรชายสายหลักอย่างหยางเจี้ยนได้

ยิ่งคิดหยางจงก็รู้สึกร้อนใจเรื่องทายาทสายตรงขึ้นมาเช่นกัน

แม้นหลายปีที่ผ่านมาหยางจงล้วนสนับสนุนบุตรชายคนสำคัญเพียงเรื่องการศึก จนอีกฝ่ายใส่ใจแค่เรื่องทหาร มองบ้านเมืองเป็นหลัก ปราศจากเรื่องรักใคร่กับสตรีนางใด  ทว่ายามนี้อำนาจและบารมีของหยางเจี้ยนมีมากเกินไป บุตรสาวสายตรงสองคนของหยางจงซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆของหยางเจี้ยนก็แต่งเข้าวังเป็นพระชายาให้องค์ชายรองกับองค์ชายสี่อย่างละคน บุตรสาวคนโตของอนุคนหนึ่งยังได้เป็นถึงฮูหยินรองขุนนางขั้นสอง บุตรสาวของอนุสามอีกคนยังได้เป็นอนุคนโปรดของขุนนางขั้นหนึ่ง