ตอนที่ 6 ข่าวลือในบริษัท

นทีกลับมานั่งโต๊ะหน้าห้องประธานหลังมื้อกลางวันด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่หยุดเพราะอะไรก็ไม่รู้ เป็นไปได้ไหมว่าท่านประธานเริ่มใจอ่อนให้เขานิด ๆ แล้ว? ชายหนุ่มเอานิ้วแตะหน้าตัวเองเบา ๆ ไม่หรอกมั้ง แต่แววตาของท่านประธานตอนพูดว่า “ต่อไป

ห้ามส่งยิ้ม ห้ามหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นอีก” มันยังติดอยู่ในหัวแบบแกะไม่ออก

ตัวนาทีเองยังไม่รู้เลยว่า ทั้งที่เขาควรกลัว แต่กลับรู้สึกอุ่นใจแบบแปลก ๆ เอาเถอะ ทำงานต่อก่อน ไม่ต้องคิดมากหรอก!         เขาบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะก้มลงตั้งใจพิมพ์งานที่ทำค้างที่ค้างอยู่ต่อ

แต่ธรรมชาติของมนุษย์ย่อมโดนนินทา ในบริษัทข่าวลือเริ่มลอยกระจายไปเร็วกว่าลมพัดขณะที่นทีกำลังติดตามงานอย่างตั้งใจ พนักงานหลายคนในชั้นล่างก็กำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างเมามัน

“นี่ เห็นไหม ๆ วันนี้ท่านประธานลงมากินข้าวกับเลขาคนใหม่ด้วยแหละ!”

“จริงอ่ะ!? ปกติท่านประธานไม่เคยไปกินข้าวกับใครแบบนี้นี่!”

“เออ ฉันเห็นกับตาเลย เลขาคนนั้นตัวเล็ก ๆ หน้าตาก็น่ารักด้วยนะ ท่านประธานนั่งข้างกันกับเขาเลย”

“หรือว่า?”

“อย่าบอกนะว่า ท่านประธานจะสนใจเด็กใหม่!?”

เสียงซุบซิบพร้อมตาเป็นประกายทำให้ข่าวลือเริ่มแพร่เร็วอย่างกับไวรัส แพร่ไปอย่างรวดเร็วทะลุขึ้นมาถึงฝ่ายบริหาร และสุดท้าย ก็ลอยขึ้นมาถึงหน้าห้องประธาน บรรดาสาว ๆ หลายคนในแผนกต่าง ๆ แอบเหลือบมองโต๊ะทำงานของนทีด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์ ทั้งสงสัย ทั้งอิจฉา ทั้งไม่พอใจปะปนกันไป

หนึ่งในนั้นคือ พิมพ์ชนก หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ หญิงสาวสุดสวย หุ่นดี แต่งตัวเนี้ยบและเธอคนนี้ก็เป็นคนที่ทั้งปลื้มท่านประธานอนาวินแบบสุด ๆ แถมยังแอบชอบอนาวินมาตั้งแต่ที่เธอเข้าทำงานที่บริษัทแห่งนี้ เธอยืนกอดอก มองโต๊ะของนาทีแบบไม่ปิดบังความไม่ชอบใจเลยสักนิด

            “เด็กใหม่เหรอ?” เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูง

“หน้าตาก็ดีใช้ได้ แต่ก็ได้แค่นั้นแหละ”

เพื่อนร่วมงานต้องสะกิดเบา ๆ “พิมพ์อย่าพูดเสียงดังนักสิ เดี๋ยวน้องเขาก็ได้ยินหรอก”

“ฉันก็แค่พูดเรื่องจริง” พิมพ์ชนกยิ้มแบบผู้หญิงมั่น

“ท่านประธานจะไปสนใจเด็กหน้าใสแบบนี้ได้ยังไงกัน ไม่มีทางหรอก”

แต่ประโยคสุดท้ายของเธอ มีเสียงเข้ม ๆ แทรกขึ้นข้างหลัง

“ทำไมจะไม่ได้”

พิมพ์ชนกสะดุ้ง รีบหันไปทันทีแล้วก็หน้าซีดนิด ๆ

อนาวินยืนอยู่ตรงนั้นในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างสายตาเย็นเฉียบกว่าปกติ เขาไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่บังเอิญเดินมาได้ยินพอดี พนักงานทั้งกลุ่มก้มศีรษะกันให้แบบไวมาก

“ทะ..ท่านประธานคะ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

อนาวินกวาดสายตานิ่ง ๆ เย็นจนน้ำแข็งยังต้องกลัว

“ไม่มีอะไร” เขาตอบเสียงเรียบ

“กลับไปทำงานของตัวเองได้แล้ว”

เสียงเรียบนั้นทำให้ทุกคนรีบแยกย้ายแบบไม่ต้องอธิบายซ้ำ แต่ก่อนที่พิมพ์ชนกจะได้เดินหนี อนาวินก็เรียกไว้

“คุณพิมพ์ชนก”

“คะ?”

“คุณคงรู้กฎบริษัทดีนะ”

เสียงท่านประธานหนุ่มครุ่นต่ำแต่เฉียบคมเหมือนคมมีด

“ห้ามวิจารณ์พนักงานคนอื่นในเชิงลบเพราะความไม่ชอบส่วนตัว และห้ามสร้างข่าวลือที่กระทบต่อคนในบริษัท”

เขาก้าวเข้าใกล้เธอเพียงก้าวเดียวแต่แรงกดดันเหมือนเดินเข้ามาทั้งห้อง

“หวังว่าผมคงจะไม่ได้ยินอะไรแบบนี้อีก”

            พิมพ์ชนกหน้าเสีย “ค่ะท่านประธาน”

หลังจากนั้นทุกคนในบริเวณนั้นก็หวาดกลัวจนไม่กล้ายืนเมาท์อะไรต่ออีกเลย

ฝั่งนทีที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอนนั้นเขากำลังเดินถือแฟ้มไปส่งให้แผนกบัญชีเดินยิ้ม ๆ เหมือนนกน้อยโลกสวยไม่รู้เลยว่าพายุเมาท์กำลังถาโถมเข้าใส่ตัวเองอยู่ทุกทิศ ตอนเดินกลับขึ้นลิฟต์ก็เจอพนักงานบางคนทำหน้าแปลก ๆ ใส่ บางคนยิ้มให้ บางคนมองตั้งแต่หัวจรดเท้า บางคนหันไปกระซิบเพื่อน นทีทำหน้างง

“อะไรของเขาเนี่ย? มีอะไรติดหน้าฉันงั้นเหรอ?”

จนกระทั่งเขาเดินกลับมาถึงโต๊ะทำงานหน้าห้องประธาน เสียงอินเตอร์คอมก็ดังขึ้นทันที

“นที เข้ามาหน่อย”

นทีรีบเข้าไปทันที แต่พอเปิดประตู ท่านประธานหนุ่มก็ยืนกอดอกอยู่กลางห้อง สีหน้าเย็นเฉียบแบบเงียบ ๆ นทีใจหายวูบ

โอ๊ย หรือว่าเขาทำงานพลาด!?

“ท่านประธานครับ มีอะไรให้ผมทำเหรอครับ?” เขาถามอย่างสุภาพ

อนาวินมองหน้าเขา สายตาคมกริบเหมือนกำลังประเมิน แล้วถามคำถามที่ทำเอานทีแทบช็อก

“นที วันนี้คุณไปทำอะไรไว้ ทำไมพนักงานทั้งบริษัทถึงมองคุณแปลก ๆ”

นทีอ้าปากค้าง “ผมเหรอ? ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ!”

อนาวินจ้องเขานิ่งและนานจนคนตัวเล็กเริ่มเหงื่อแตก      ท่านประธานหนุ่มพูดช้า ๆ

“มีข่าวลือในบริษัทว่าคุณเป็นเลขาสุดพิเศษของผม รู้ไหมว่ามันหมายคาวมว่ายังไง”

นทีสำลักน้ำลายตัวเอง ทั้งที่ไม่ได้กินอะไรด้วยซ้ำ

“ผมเป็นแค่ลูกน้องครับ! ลูกน้องธรรมดามาก ๆ!” เขารีบแก้

“ผมไม่ได้สนิทอะไรกับท่านประธานเลยครับ! เมื่อวานเรื่องกินข้าวก็เพราะท่านประธานสั่ง!”

อนาวินยกคิ้ว “อืม ก็จริง”

แต่ท่าทีเขาเหมือนไม่ได้ตกใจอะไรเลยและยังดูสงบเกินเหตุจนคนหน้าใสเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี

“แล้วท่านประธานคิดยังไงเหรอครับ?” นทีถามเสียงเบา

อนาวินมองเขานิ่ง ๆ ก่อนพูดเบา ๆ

“ผมไม่ชอบข่าวลือ”

“ครับ! ผมจะรีบแก้ข่าวให้เร็วที่สุดเลยครับ”

ประธานหนุ่มตอบช้า ๆ “ไม่ต้อง”

“ห๊ะ?”

“ปล่อยมันไป”

นทีงง “แต่คนจะเข้าใจผิดนะครับ”

ครั้งนี้อนาวินตอบตรงกว่าทุกรอบที่ผ่านมา

“แล้วผมสนใจรึไงล่ะ”

นทีเงียบไป หน้าเริ่มร้อนอย่างควบคุมไม่ได้ ท้ายที่สุดนทีก็ก้มหน้าอย่างแรงจนผมปรกหน้าผาก

“ท่านประธานหมายความว่าไงครับ”

อนาวินเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ สายตาคมเหมือนจะมองลึกเข้าไปถึงใจ

“หมายความว่า...” เขาหยุดประชิดจนหายใจแทบกระทบกัน

“ผมจัดการเองได้”

หัวใจของนทีเต้นไม่เป็นจังหวะ หน้าแดงจนแทบจะระเบิด ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ท่านประธานหนุ่มก็ผละออกแล้วสั่งเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เอารายงานการประชุมล่าสุดมาให้ผมที”

นทียืนอึ้งก่อนจะรีบพุ่งออกจากห้องเหมือนหนีตาย ส่วน อนาวินได้แต่ยืนมุมปากยกน้อย ๆ แบบห้ามตัวเองไม่ได้ ปล่อยให้ข่าวลือแพร่ไปแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน