ตอนที่ 8 : ชีวิตดี ๆ ที่ต้องแลก

ตอนที่

[7]

ชีวิตดี ๆ ที่ต้องแลก

 “ไปขโมยอะไรของใครมา” แทนที่เขาจะดีใจแต่กลับคิดว่านางไปขโมยของผู้อื่นมาเช่นนั้นหรือ 

 “พวกข้าไม่ได้ไปขโมยของผู้ใดมา” 

 “ใช่ พี่ชายพวกเราไม่ได้ไปขโมยมาจริง ๆ นะ” 

 “พวกเจ้าน่ะข้าเชื่อ แต่คนบางคน….” ว่าแล้วก็ส่งสายตาไม่ไว้ใจไปยังเยว่จิน ด้านเยว่จินได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ผู้อาวุโสอี้บอกว่าเขาจะพานางมีชีวิตดี ๆ ในอนาคต ดังนั้น นางจะต้องอดทนจะทำให้เขาโมโหไม่ได้ มิเช่นนั้น หากเขาโกรธจนพานมิให้นางรักษา เช่นนั้นหนทางสุขสบายคงต้องหลุดลอยไปแน่ 

 “พวกข้าเข้าป่าไปแล้วไปพบกับต้นลูกพลับที่ดกมาก จึงได้ช่วยกันเก็บมา นี่ช่วงบ่ายข้าก็จะไปเก็บมาอีก จะเอาไว้ทำลูกพลับตากแห้งเอาไว้กิน ผลสดก็อาจจะเอาไปขายได้” 

 ทว่าแทนที่เมื่อได้ยินเหตุผลแล้วชายหนุ่มกลับดูไม่ได้มีความเชื่อใจเยว่จินเลยแม้แต่น้อย ในความคิดของเยี่ยนซี เขารับรู้มาตลอดว่าชาวบ้านมักจะไปหาเก็บของป่ากันที่ป่าชั้นนอกกัน จึงทำให้ในป่านั้นไม่ค่อยเหลืออะไรมาก เห็นได้จากเด็กทั้งสองที่มักจะได้หัวมันที่ไม่ค่อยสมบูรณ์รวมถึง ผักป่าที่ธรรมดากลับมา ไหนเลยจะยังเหลือลูกพลับผลโตที่น่ากินมากมายเช่นนี้ นอกจากว่านางจะไปเอาจากที่อื่นมา มิเช่นนั้นก็…

 “เจ้าพาเด็ก ๆ เข้าป่าชั้นกลางหรือ” 

 “เอ่อ ก็ป่าชั้นนอกมันไม่มีอะไร ข้าเลย…” 

 “นี่เจ้าไม่รู้หรือว่ามันอันตราย หากพวกเด็ก ๆ เป็นอันใดไปเจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ!!” 

 “เอ่อ พี่ชายใจเย็น ๆ ก่อน” อวี๋ซิ่งเห็นท่าไม่ดีเพราะใบหน้าของพี่ชายเริ่มมีน้ำหนองไหลออกมาจากใบหน้าของเขาจึงได้รีบพยายามห้ามปราม

 “พวกเราเต็มใจไปกับพี่เยว่จินเองเจ้าค่ะ พี่เยว่จินบอกให้พวกเรารอที่ป่าชั้นนอก แต่พวกเราตื๊อจะตามไปด้วยให้ได้ นางจึงยินยอม แต่ในป่าไม่มีอันตรายอะไรเลยนะเจ้าคะ มีแต่ต้นพลับที่ผลดกเต็มไปหมดเลย” อวี๋หรูรีบอธิบายอีกแรง นางไม่อยากให้พี่สาวโดนพี่ชายดุ 

 เยี่ยนซีรู้สึกว่าไม่สบอารมณ์ทันใดนั้นสายตาของเขาก็มองไปยังห่อผ้าที่เป็นผ้าเนื้อดีที่สตรีผู้นั้นสะพายมา 

 “นี่เป็นห่อผ้าของข้า” เยว่จินระบายลมหายใจออกมาในความเหนื่อยหน่ายที่อีกคนขี้ระแวงและสงสัยมากเกินไป ก่อนจะอธิบายทั้งหมดที่นางได้บอกกับสองพี่น้องไปก่อนหน้า ถึงแม้เขาจะดูไม่เชื่อแต่นางก็คร้านจะอธิบายแล้ว 

 “รีบกินอาหารเที่ยงกันก่อนเถิด ช่วงบ่ายข้าจะไปเก็บลูกพลับเพิ่มอีก” 

 “พี่เยว่จินให้พวกเราไปด้วยได้หรือไม่” อวี๋ซิ่งนั้นรู้สึกสนุกยิ่ง ต้นพลับที่เจอนั้นไม่สูงสามารถเก็บได้สะดวก ลูกก็ใหญ่แถมยังอร่อยอีก ตอนที่เก็บเขากินไปตั้งหลายลูกแน่ะ 

 “ไม่ต้อง พวกเจ้าอยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวพี่ชายจะเป็นห่วง ข้าจะรีบไปรีบกลับนะ” เยว่จินว่าแล้วก็ปรายตามองไปยังคนบางคนเร็ว ๆ ก่อนจะหันมาสบตาเด็กน้อย เด็กชายเผยความผิดหวังออกมา แต่ก็เข้าใจได้ เขาไม่อยากให้พี่สาวโดนพี่ชายตำหนิอีก 

 เมื่อนำลูกพลับที่เก็บมาไปเก็บในเรือนนาเรียบร้อย นางก็นำเอาของกินที่คิดว่าน่าจะบอกเหตุผลของมันได้แนบเนียนที่สุดได้ออกมา

 “นี่คือเซาปิ่งไส้เนื้อ มันอยู่ในห่อผ้าของข้า ทุกคนรีบกินเถิด” ว่าแล้วพลางแจกจ่ายให้กับทุกคน เด็กน้อยทั้งสองนั้นตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ตั้งแต่เกิดมาพวกเขาไม่เคยกินเซาปิ่ง ทั้งยังไม่เคยกินเนื้อมาก่อน ดวงตาเด็กน้อยจึงเบิกกว้างและเป็นประกาย ยิ่งได้กลิ่นหอม ๆ ที่ลอยออกมาที่ราวกับถูกทำสดใหม่ก็ยิ่งอดใจไม่ไหว มือน้อยจับที่เซาปิ่งชิ้นใหญ่เอาไว้แน่น เยว่จินมองภาพนั้นด้วยความเอ็นดู หากแต่เมื่อเบือนสายตาไปมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างก็เห็นว่าเขาเอาแต่นั่งนิ่งแล้วมองมาที่นางด้วยท่าทางไม่ไว้ใจ 

 เหอะ เสียอารมณ์ชะมัด 

 “ซิ่งเออร์ หรูเออร์รีบกินกันเถิด” นางว่าแล้วก็รีบกินเซาปิ่งชิ้นของตนเอง เด็กน้อยทั้งสองที่เห็นเช่นนั้นก็เริ่มกินชิ้นของตนเองเช่นกัน 

 “อื้ม อร่อยมากกกกก” ก่อนจะเผยคำพูดตื่นเต้น 

 เจ้านั่นจะดูก็ดูไป พวกนางจะกินของอร่อย 

 “พี่ชายรีบกินเถิด เซาปิ่งอร่อยมาก” อวี๋หรูที่เห็นว่าพี่ชายเอาแต่นั่งนิ่ง จึงได้ยัดเซาปิ่งใส่มือของเขาพร้อมทำสายตาคาดหวัง เยี่ยนซีนั้นไม่อยากให้เด็กน้อยเสียเวลาการกินของตนเอง เลยนำเซาปิ่งขึ้นมากะจะชิมเล็กน้อยพอเป็นพิธี หากทว่าเมื่อได้ลิ้มรสอาหารในมือ ดวงตาก็ขยายขึ้นก่อนจะรีบกลับมาเป็นปกติ 

 จะว่าไปแล้วเขาก็ไม่ได้กินเนื้อนานแล้ว ไม่คาดคิดว่าเพียงเซาปิ่งไส้เนื้อที่เขาเคยมองว่าธรรมดา จะทำให้ความรู้สึกหลายอย่างประเดประดังเข้ามามากมายเช่นนี้ 

 เยว่จินมองเจ้าคนท่ามากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายศีรษะแล้วไม่สนใจเขาอีก กินของอร่อยดีกว่า 

 หลังจากที่ทุกคนต่างกินอาหารเสร็จแล้ว เยว่จินก็รับรู้ได้ว่ามีสายตาของใครบางคนจ้องมองตนเองอยู่ นางจึงมองเขากลับไป ว่ามีอันใดหรือ แต่เขากลับไม่ตอบและมองไปทางอื่น 

 ในความคิดของเยี่ยนซีนั้นกำลังคิดถึงที่มาของสตรีนามเยว่จินผู้นี้ หากนางถูกคนนำมาทำร้ายแล้วนำมาทิ้งไว้กลางป่า คนที่กระทำการก็ยังมีแก่ใจมอบของกินที่หลังจากลิ้มรสก็รู้ว่าไม่ใช่เซาปิ่งฝีมือของคนทั่วไปทำเป็นแน่ให้นางไว้อีก 

 ในหัวคิดความน่าจะเป็นไปหลายอย่าง แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจจะทำให้เขาไว้ใจสตรีแปลกหน้าผู้นี้ได้ คงต้องดูไปเรื่อย ๆ 

 “ซิ่งเออร์ หรูเออร์ พวกเจ้ารีบนำพลับหวานไปให้ท่านย่าลองชิมดูเถิด อ้อ เซาปิ่งยังเหลืออยู่ พวกเจ้าเอาไปฝากท่านย่าด้วยนะ เดี๋ยวข้าจะไปเก็บลูกพลับแล้ว”

 “พี่เยว่จินจะไม่ให้พวกเราไปด้วยจริงหรือขอรับ” อวี๋ซิ่งเอ่ยถามอีกครั้ง เผื่อว่าพี่สาวคนงามจะเปลี่ยนใจ 

 “ไม่เป็นไร พวกเจ้ารีบกลับบ้านเถิด หากท่านย่าได้กินของอร่อยจะต้องมีความสุขเป็นแน่”

 หลังจากที่ถามสองเด็กน้อย พวกเขากล่าวว่าย่าของพวกเขานั้นแก่ชราแล้ว แต่ก็ยังไปรับจ้างทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับคนในหมู่บ้านอยู่ ค่าแรงไม่ได้ แต่ได้เป็นวัตถุดิบเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอบแทนกลับมา เด็กทั้งสองจึงคิดเข้าป่าไปขุดมัน หาผักป่าเพื่อนนำมาเป็นอาหารช่วยท่านย่าอีกแรง 

 เฮ้อ ช่างน่าสงสาร 

 เด็กน้อยเมื่อรู้แล้วว่าอย่างไรเยว่จินก็ไม่เปลี่ยนใจจึงได้รีบพยักหน้าแล้วหันไปหยิบลูกพลับหวานรวมถึงเซาปิ่งที่เยว่จินเตรียมไว้ให้ก่อนจะหันไปกล่าวกับเยี่ยนซี

 “พี่ชาย พรุ่งนี้พวกเราจะมาใหม่นะขอรับ” 

 “หรูเออร์ก็จะมา” 

 “อืม ไปเถอะ” ชายหนุ่มกล่าวเพียงเท่านั้นเด็กน้อยก็หันไปกล่าวกับเยว่จิน “พี่เยว่จินพรุ่งนี้พวกเราจะมาใหม่นะขอรับ ขอบคุณสำหรับเซาปิ่งด้วยนะขอรับ อร่อยมากเลย” 

 “ไว้เจอกันนะ ซิ่งเออร์ หรูเออร์” เด็กน้อยทั้งสองยิ้มกว้างก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้านไป 

 “เช่นนั้นข้าเข้าป่าก่อนนะเจ้าคะ”

 เมื่อเห็นว่าเหลือเพียงสองคนและไม่อยากให้ตนเองต้องพบกับบรรยากาศแสนอึดอัดจึงได้รีบเอ่ยขึ้น แต่ทว่า

 “เดี๋ยว” 

 อะไรของเขาอีกคิดจะขัดขวางหรือ 

 “ท่านมีอันใดหรือ” 

 “เจ้าตกหลุม?” 

 คราแรกอยากจะถามว่ามีอันใด แต่คิดไปแล้ว เขาคงจะอยากถามว่าเป็นอันใดหรือไม่กระมัง ไม่รู้ว่าเด็กทั้งสองไปบอกเขาว่านางตกหลุมตั้งแต่เมื่อใด

 “ข้าสบายดี ไม่บาดเจ็บอันใด ท่านไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ” 

 “หึ ผู้ใดเป็นห่วงเจ้ากัน” ว่าแล้วก็หยิบไม้ค้ำของตนแล้วพยายามเดินเข้าห้องไปทันที 

 ทิ้งให้เยว่จินหน้ามู่ทู่อยู่เพียงผู้เดียว 

 ไม่เป็นห่วงแล้วถามทำไมกัน 

 ในช่วงบ่ายเยว่จินใช้เวลาในการเก็บลูกพลับอย่างเมามัน เก็บให้มากเท่าที่จะเก็บไปได้ เมื่อกลับไปที่เรือนนาก็ยังทำอันใดมากไม่ได้ เพราะที่นี่ยังไม่มีอุปกรณ์อันใดมากนัก จะเอาออกมาจากมิติเลยก็จะน่าสงสัย ดังนั้นในช่วงเย็นหลังจากที่นางตัดไม้ไผ่มาล้อมทำที่อาบน้ำแบบลวก ๆ แล้ว ก็ได้มานั่งกินเซาปิ่งและพลับหวานกับเขาสองคนจึงได้เอ่ยบางอย่างขึ้น 

 “พรุ่งนี้ข้าจะนำลูกพลับไปขายที่ตลาดนะเจ้าคะ แล้วก็ในห่อผ้ามันมีปิ่นและเครื่องประดับอีกเล็กน้อยอยู่ด้วย ข้าว่าจะนำมันไปขายแล้วซื้อของใช้เข้าบ้าน ท่านจะเอาอะไรหรือไม่” เยว่จินถามขึ้นด้วยใบหน้าใสซื่อ ดวงตาเป็นประกาย หากแต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามกลับมีใบหน้าเรียบนิ่ง และตอบกลับคำเดียวมาว่า 

 “ไม่”

 จากนั้นก็ลุกขึ้นก่อนจะเข้าไปในห้องตนเองอีกครั้ง ทิ้งให้เยว่จินนั่งงงงวยอยู่เพียงผู้เดียว 

 เยี่ยนซีไม่คิดจะพูดอันใดมาก เพราะเขารู้ว่าพูดไปก็ไม่ได้อันใด อย่างไรสตรีผู้นี้คงไม่กลับมาที่เรือนนาอีกแล้ว