บุรุษอัปลักษณ์ท้ายหมู่บ้านผู้นี้คือสามีข้า

บุรุษอัปลักษณ์ท้ายหมู่บ้านผู้นี้คือสามีข้า

last updateDernière mise à jour : 2025-05-15
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 Note. 1 commentaire
57Chapitres
9.5KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เป็นคุณหมอดาวโซเชียลเต้นโย่ว ๆ อยู่ดี ๆ รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่กลางป่าในเสี้ยววินาทีราวกับดีดนิ้ว ความหวังหนึ่งเดียวคือเรือนนาที่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาหลังนั้น ทว่าคนในนั้นกลับไม่ต้อนรับและมีความแปลกบางอย่าง

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ : ชายอัปลักษณ์ที่คนรังเกียจ

“Don't move! The council rules state that all shifters must be part of a pack city.”

Without turning around, I ran fast through the alley and headed toward the metal ladder I had fixed into the ground when I first moved into this apartment building. I never entered any situation without having plan B, C, and D ready. These plans had helped me stay away from shifter cities for the last ten years, ever since Mom died.

“Fucking rogue! Stop!” he yelled again.

I felt the pressure from his dominance as he tried to make me stop moving, but it slid off me like it was never there. The fact that it had no effect on me would make him realize my designation, and that would make me ten times more dangerous.

Which I would worry about only if I got caught.

I never expected to run into an alpha city in Jacksonville, Florida.

Alphas usually stayed in the main shifter cities, and I usually stayed far away from those places.

My body slammed against the metal steps of the ladder as I climbed it in seconds. My long legs and slim body helped me move fast to the second floor. As soon as I pulled myself onto the metal balcony, I partially shifted and used my wolf claws to cut through the rope that held the ladder.

I was gone before it even pulled back up. In situations like this, the difference between being free and ending up under the packs’ control was only a few seconds. This was not my first chase, but it was my first time being chased by an alpha.

“Unregistered shifters are required to face the Alpha Council in Shadow Crest City,” he repeated. His anger poured out so strongly, to the extent that I could still hear him even from inside the building. If weaker alphas—or beta and delta shifters—had been nearby, they would have dropped to their knees under his dominance. Thank fuck I did not have to deal with that. There were not many good things about my designation inside the packs, but this was one of them.

I heard a loud sound as he grabbed the railing to pull himself up, but I was already running through the empty apartment hallway. I had lived in this rent-by-the-week dump long enough to know the fastest way to get to the other side and into the alley where I hid my bike.

Without my baby, a Yamaha YZF-R6, I would already have been dead ten times over.

Shadow Crest City was the worst place I could ever end up. Any of the pack cities would be terrible. The second I stood in front of the council, they would discover my designation, and the alphas would fight to destroy me.

I had spent too many years trying to avoid ending up like my mom to give up now.

I left the building through an open window and dropped one full floor to the ground. My legs hardly felt the impact as I rushed toward my bike. I had not even been here for a month, and it was already time to leave. Farther away from the pack cities. Farther away from whatever future waited for me in the hands of the council.

Farther away from becoming my mother.

Not that she did not deserve everything that happened to her, but that was not the point. The point was that I could not let the same thing happen to me.

My baby was exactly where I left her, hidden in a side street. She was already packed with a bag that had enough important things to keep me going for a week. My escape bag never left my bike no matter how long I stayed somewhere.

The engine came to life with a twist of my key and a press of the button.

I heard a shout behind me. Fuck a delta! He found me quickly. The alpha had my scent now, and that would definitely come back to hurt me, but I could not think about that today.

I had to leave Jacksonville.

I lifted the kickstand, pulled the clutch, shifted into gear, and rode into the darkening street. It was early evening, but Florida weather was still far from cool even though Halloween was getting close. I had been curious about the weather changes here, but I was not going to stay and find out. It was time to leave the East Coast and enter new territory.

Step one: stay away from the main pack cities. There were five cities that I knew about: Silver City in Vermont, Greenville in Louisiana, Durangille in Montana near the Canadian border, Thorny Gardens in Kansas, and the biggest city of them all was Shadow Crest. It was on the West Coast in Oregon near the California border and covered a huge area of forests and land.

Do not get me wrong, shifters could be anywhere. Witch magic kept humans away from shifter cities, but sadly it did not stop shifters from entering human towns. But they never stayed for long. If you were not connected to one of the cities and their council, then you were called a rogue.

And rogues were killed.

I had been running for a long time, but the last eight months had been especially hard. It almost felt like I kept getting pulled toward places where shifters were visiting, and that forced me to run more often than before. It was seriously exhausting.

My ride through the crowded city started slowly, and then I was finally able to fully speed up on the highway. As I raced through the darkness, my heartbeat finally stopped pounding in my throat, and my wolf’s growl slowly calmed inside my chest. My beast and I had not been getting along lately. We shared one soul, but her instincts were old and did not always match human feelings. To her, we should be around other shifters, joining pack runs, and being protected from the human world.

A wolf’s instincts knew that a strong pack was the strongest force on Earth, and every time I shifted into wolf form she pushed me toward the shifter cities. That was why I had not shifted in weeks and planned to keep avoiding it until I had no other choice.

Pack, she rumbled before becoming quiet.

It is too dangerous, we are not like other shifters.

My wolf let out a huff, and I knew she thought I was stupid and controlled by a weak mind, but for now she only gave another annoyed huff and stopped.

I forced my mind away from another close escape and let myself relax until there was nothing except the open road.

I rode for days, crossing many state borders and only stopping for gas and sleep beside my bike in small forest areas.

Six days into my trip, I entered New Mexico and felt so exhausted that I decided to find a hotel. None of the larger pack towns were nearby, so resting for a few days should be safe. I reached Santa Fe around midday and parked my bike on a street filled with shops and market stands.

After getting off my bike, I stretched my legs and tried to ease the pain in my back, wanting a real shower and bed badly. I had never been here before, but I was fascinated by the city’s colorful buildings and special design. Santa Fe held tightly to its history, and I could almost feel it in the streets, smell it in the stone roads and old bricks.

Nobody paid attention to me while I walked around, and I worked hard to avoid looking like a tourist. People always noticed tourists, and I needed to fit in.

Later, I returned to my bike, thankful that I had not seen or smelled any signs of another shifter nearby.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

sukanya Radsamee
sukanya Radsamee
เดินเรื่องได้สนุกน่าติดตามดีค่ะ
2025-09-22 15:00:26
1
0
57
บทนำ : ชายอัปลักษณ์ที่คนรังเกียจ
บทนำชายอัปลักษณ์ที่คนรังเกียจ“ข้าไม่แต่งกับเขา ข้าไม่ได้รักเขา ฮือ ๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สี่ เห็นใจข้าเถิด ข้าสัญญาว่าจะไม่ขี้เกียจ จะช่วยทุกคนทำงานหาเงิน แต่ขอร้อง อย่าให้ข้าแต่งกับเขาเลย” เสียงอ้อนวอนปนร่ำไห้ดังขึ้นมาจากสตรีนางหนึ่งที่กำลังเว้าวอนขอความเห็นใจจากทุกคนในครอบครัวที่กำลังผลักไสให้นางไปตบแต่งกับบุรุษผู้หนึ่งที่ตนไม่ได้รัก“คนอัปลักษณ์เช่นเจ้าจะหาเงินจากที่ใดได้เยอะแยะ แต่งออกไปแบบธรรมดาก็ไม่ได้ ขายก็ไม่ได้ ไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้จะมาอ้อนวอนอันใด” ผู้เป็นบิดานั้นหัวเสียไม่น้อย หลังตวาดลั่นก็ใช้เพียงหางตามองบุตรสาวก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง“แต่ถึงกระนั้นข้าก็สามารถดูแลท่านพ่อท่านแม่ในยามแก่เฒ่าได้ ข้า…”“เหอะ พวกข้ามีบุตรสาวบุตรชายตั้งหลายคน พวกเขาก็ล้วนแต่ดูแลพวกข้าได้เช่นกัน และข้าคิดว่าดูแลได้ดีกว่าเจ้าเป็นแน่” ครานี้ผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นบ้าง ถ้อยคำล้วนแต่บาดลึกลงไปในจิตใจของผู้เป็นบุตรสาว“แต่ข้า….” แม้จะเจ็บปวดแต่ก็อยากจะขอร้องให้มากที่สุด ทว่า“ท่านพ่อท่านแม่ รีบเอานางไปขังไว้แล้วตอนค่ำก็เอานางไปส่งที่เรือนนาให้ไอ้อัปลักษณ์นั่นเถิด”พี่สาวคนรอง
Read More
ตอนที่ 1 : โผล่มากลางป่า
ตอนที่[1]โผล่มากลางป่าจิน แพทย์ผิวหนังสาวมากฝีมือประจำสถาบันโรคผิวหนังชื่อดังของประเทศ T ที่ทำงานหลังจากเรียนจบมาไม่กี่ปีแต่กลับมีผู้ที่เข้ามาใช้บริการโดยเจาะจงจองคิวหมอจินในหนึ่งเดือนนั้นแทบจะลงตารางไม่หวาดไม่ไหว แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ยังมีความสุขที่ได้แก้ไขปัญหาให้ผู้คน นอกจากนั้นแล้วยังมีรายรับที่ไม่ต้องบอกว่ามหาศาลเพียงใดที่เข้ามาหาจินผู้นี้ ซึ่งเจ้าตัวชอบมากเลยละนะแต่ถึงจะมีความสุขในการทำงานมากแค่ไหน กระนั้นในแต่ละวันก็ยังมีความเครียดรวมถึงความเมื่อยล้าที่เกิดจากการทำงาน ดังนั้น กิจกรรมที่เธอโปรดปรานและชอบทำหลังจากเลิกงานในแต่ละวันเพราะลงความเห็นว่ามันจะทำให้เธอคลายเครียดได้ดีที่สุด นั่นก็คือการหยิบมือถือแล้วกดเข้าไปในแอปพลิเคชันหนึ่ง จากนั้นก็กดเลือกหาเทรนด์เต้นที่กำลังเป็นกระแส ฝึกเต้นสองสามรอบ ก่อนจะเริ่มทำการถ่ายคลิปจริง ๆ วันนี้เทรนด์ที่เธอเลือกเป็นเทรนด์ที่นำเพลงปกติมารีมิกซ์ให้เร็วขึ้น ไฮไลต์ของเพลงคือมีคำว่า ‘โย่ว ๆ’ บวกกับท่าเต้นที่ต้องกระโดดขึ้นลงหลายรอบเมื่อรวมกันจึงกลายเป็นความสนุกจะเห็นได้ว่ามีคนเข้าร่วมเทรนด์นี้มากมาย หลังจากซ้อมไปแล้วสามรอบก็ปรากฏว่ามีอาการหอบอยู
Read More
ตอนที่ 2 : สวมบทบาท
ตอนที่[2]สวมบทบาท ยามที่ความมืดมิดเริ่มค่อย ๆ หมดไปแสงสว่างเริ่มปรากฏขึ้นเรื่อยมาแทนที่ จินที่เริ่มได้ยินเสียงกุกกักจากด้านในกระท่อมก็เริ่มตื่นตัวลุกขึ้นทันที สารภาพว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำเพราะมัวแต่กังวลกับคนที่อยู่ด้านใน ไหนจะคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตนเองกันแน่ และเมื่อมีความสว่างหลาย ๆ อย่างก็เริ่มชัดเจน ที่น่าแปลกคือ เธอไม่ได้อยู่ในชุดปฏิบัติการอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเป็นชุดสาวจีนโบราณกรุยกรายแบบที่เธอเห็นในซีรีส์ ยอมรับว่าสวยนะ แต่เมื่อนึกถึงเมื่อคืนนี้ที่วิ่งป่าราบก็ยอมรับว่ารุ่มร่ามมากกกก ถึงว่าวิ่งได้ช้าลง…. ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับว่าเธอกำลังพบเจอเรื่องมหัศจรรย์พันลึกเรื่องหนึ่งอยู่ แม้ในหัวจะคิดเรื่องที่ว่าทำไมถึงมาตกอยู่ในสภาพนี้ แต่ขณะเดียวกันสายตาก็เอาแต่จดจ้องไปที่บานประตูเก่า ๆ นั้นเช่นกัน พลางคิดว่าตนเองควรจะออกไปอยู่ห่าง ๆ กว่านี้ดีหรือไม่ เผื่อเกิดอะไรจะได้ตั้งรับทัน แต่จินไม่คาดคิดว่าระหว่างที่กำลังเปลี่ยนที่ซ่อนใหม่นั้น บานประตูบานนั้นกลับเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาตะคุ่มสีดำที่ปราดเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเหนือความคาดหมาย !!! ราวกับปฏิกิริยาฉ
Read More
ตอนที่ 3 : คนผู้นี้โหดยิ่งนัก 1/1
ตอนที่[3]คนผู้นี้โหดยิ่งนัก เยี่ยนซีหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา สตรีผู้นั้นถึงขั้นฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงกับการต้องมาอยู่กับเขาเช่นนั้นหรือ “แล้วพบศพหรือไม่” ริมฝีปากได้รูปเอ่ยถามขึ้น “ไม่พบ แต่เห็นรองเท้า แต่บ้านจ้งก็จำได้ทันทีว่านั่นเป็นของพี่ชุนเยว่ขอรับ” อวี๋ซิ่งเป็นผู้ตอบ จินกะพริบตาปริบ ๆ มองคนนั้นทีคนนี้ทีเพราะไม่รู้ว่าพวกเขาพูดคุยอะไรกัน รู้เพียงแค่ว่ามีคนฆ่าตัวตายเมื่อวานนี้ “เจ้าจะเอาอย่างไรต่อไป” ครานี้จินถูกยิงคำถามมาอย่างกะทันหันจึงได้รีบหันไปมองบุรุษที่ไม่เป็นมิตรท่าทางเลิ่กลั่ก “ฉันไม่รู้ ฉันขออยู่ที่นี่ก่อนได้มั้ยคะ” “ไม่ได้! ไปที่ไหนก็ไป” ทว่าไม่ทันได้อ้อนวอนอะไรก็ถูกปฏิเสธกลับมาแล้ว คนใจร้าย “แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ จำใครก็ไม่ได้ บ้านก็ไม่รู้อยู่ไหน” ว่าแล้วก็ทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้ง ไม่พอยังพยายามบีบน้ำตาอีก ไม่เห็นใจก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว “ข้าไม่….” “พี่ชาย…...” ชายหนุ่มเตรียมที่จะปฏิเสธแต่ก็ถูกเด็กน้อยทั้งสองดึงชายเสื้อไว้คนละด้านพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน ที่จริงแล้วเด็กน้อยทั้งสองก็อยากให้พี่สาวคนงามไปอยู่ที่บ้านพวกเขา แต่กระนั้นบ้านพว
Read More
ตอนที่ 4 : คนผู้นี้โหดยิ่งนัก 1/2
ตอนที่[3]คนผู้นี้โหดยิ่งนัก ทว่าภาพตรงหน้าทำให้จินอ้าปากค้าง อะไรคือมีแค่อ่างไม้หนึ่งใบและขันที่ทำจากลูกน้ำเต้าเก่า ๆ ไม่มีความมิดชิดเพราะมีแค่ฉากกั้นผุ ๆ พัง ๆ แถมยังไม่ครบสี่ด้าน นี่ไม่เรียกว่าห้องน้ำด้วยซ้ำ แล้วถ้าปวดหนักขึ้นมาจะไปที่ไหน ชักโครก ไม่สิ ส้วมหลุมก็ไม่มี ทันใดนั้นสายตาของหญิงสาวก็มองไปยังเนินป่าที่อยู่ไม่ไกลออกไป อย่าบอกนะว่า จะไหวมั้ยเนี่ยจิน ถ้าต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ เธอจะอยู่ยังไง เมื่อคิดว่าไม่มีห้องน้ำความปวดหน่วงในตอนเช้าก็หายไป เธอรีบทำการล้างหน้าล้างตาและบ้วนปาก ในตอนนี้ก็คงทำได้แค่นี้ อย่าถามหาแปรงสีฟัน สบู่อะไรเลย เมื่อเสร็จธุระแล้วจึงรีบไปหาเจ้าของเรือนนาคนนั้น จินไม่ทันได้สังเกตเลยว่ารูปลักษณ์ตนเองนั้นดูอ่อนเยาว์กว่าตอนที่อยู่โลกเดิมเสียอีก มือบางผลักประตูเรือนนาเข้าไป ทันใดนั้นกลิ่นอับบางอย่างก็ตีปะทะเข้ากับใบหน้า หากแต่จินรีบเก็บปฏิกิริยาได้ทันเพราะไม่ไกลกันนั้นมีใครบางคนกำลังจ้องมองมาอยู่ เขากำลังนั่งรอที่โต๊ะอาหารเก่า ๆ ไม่เล็กไม่ใหญ่นัก เขาไม่พูดอะไรและเธอก็ยืนนิ่งไม่ขยับเช่นกัน จนกระทั่ง… “นั่งสิ” ตรงหน้าของเขามีมันเผาที่สองศรีพี่น้องนำ
Read More
ตอนที่ 5 : ทนไม่ไหวต้องเข้าป่า
ตอนที่[4]ทนไม่ไหวต้องเข้าป่า หลังจากที่นอนกระสับกระส่ายมาทั้งคืนพร้อมกับอาการปวดเนื้อปวดตัว จินตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทนอีกต่อไป ทั้งเรื่องทนหิวและอีกหลาย ๆ เรื่อง คิดได้ดังนั้นจึงได้รีบดีดกายขึ้นจากที่นอนแต่เช้า จะว่าที่นอนก็มิใช่เพราะมันไม่มีแม้แต่ฟูกรวมถึงผ้าห่มด้วย เรือนนาหลังนี้เจ้าของบ้านไม่แบ่งอะไรให้เธอแม้แต่น้อย แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนวันนี้เธอตั้งใจว่าจะเข้าป่า อย่างน้อยต้องมีวัตถุดิบดี ๆ มาให้ทำอาหารกินบ้าง มันเผาแค่หัวเดียวจะไปพอยาไส้อะไร หิวไส้จะขาดอยู่แล้ว แต่ก่อนอื่นคงต้องไปตักน้ำมาใส่ถังน้ำก่อน หลังจากเข้าป่าแล้ว จะได้กลับมาอาบน้ำดี ๆ “นั่นเจ้าจะไปที่ใด” ทว่ายังไม่ทันจะได้ไปที่ใดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น เป็นเขา ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่าเธอทำอะไรให้เขารำคาญใจ จินคิดอย่างระแวดระวัง วันนี้เขาสวมผ้าคลุมหน้าเอาไว้ด้วย “ฉัน เอ่อ ข้าคิดว่าจะไปตักน้ำมาใส่ถังน้ำน่ะ ท่านรู้หรือไม่ว่าต้องไปตักน้ำที่ไหน” “พี่เยว่จินจะไปตักน้ำหรือ ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวพวกเราไปตักเอง” ไม่ต้องรอให้คนหน้ายักษ์ตอบ เด็กน้อยน่ารักทั้งสองที่เธอพบเมื่อวานก็ตอบแทน นี่ก็มาเช้ากันเสียจริง “ให้พวกเจ้าจะไ
Read More
ตอนที่ 6 : ชีวิตสิ้นหวัง ยังมีทางตันเสมอ
ตอนที่[5]ชีวิตสิ้นหวัง ยังมีทางตันเสมอยิ่งเดินเข้าป่าลึกมากขึ้นเท่าใดก็ยิ่งพบกับความอึมครึมและความทึบของป่ามากขึ้นเท่านั้น สายตาของจินกวาดมองหาสิ่งที่เรียกว่าวัตถุดิบเพื่อที่จะเก็บไว้ไปทำอาหารในวันนี้และวันต่อ ๆ ไป แม้จะเป็นคุณหมอที่ทำงานในเมืองใหญ่ แต่ช่วงวัยก่อนที่จะเรียนมหาวิทยาลัย เธอใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างจังหวัด ชีวิตแม้ไม่ลำบากมาก แต่พื้นที่ตั้งของบ้านกลับอยู่ท่ามกลางธรรมชาติล้อมรอบไปด้วยป่าเขา กิจกรรมในตอนนั้นก็มักจะไปตามแนวธรรมชาติเหล่านี้ และสิ่งที่กลุ่มของเธอชอบทำในตอนนั้นคือการเก็บของป่าแล้วมารังสรรค์ทำเมนูแสนอร่อยกินกัน ทว่าดูท่าป่าที่นี่กับแถวบ้านเธอจะไม่เหมือนกันเพราะมองไปทิศทางไหนก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรที่พอใช้ได้ เฮ้อ หรือวันนี้จะผิดหวังจริง ๆ คิดแล้วมือเรียวก็ลูบไปที่ท้องของตน จะต้องทนหิวอีกแล้วเหรอ ความหิวอาจจะทำให้เธอกลายร่างเป็นคนอารมณ์ไม่ดีอีก อาจจะเกิดสงครามระหว่างเธอกับเจ้าหน้ายักษ์นั่นก็เป็นได้ “พี่เยว่จิน พวกเรากลับก่อนดีหรือไม่ขอรับ ที่บ้านพวกเรายังมีผักป่าอยู่ เดี๋ยวข้าจะทำต้มผักมาแบ่งพี่เยว่จินและพี่ชายดีหรือไม่” อวี๋ซิ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าพวกเขาเดินเ
Read More
ตอนที่ 7 : ชีวิตต้องรอด
ตอนที่[6]ชีวิตต้องรอด ตอนนี้เธอกลับไปยืนอยู่ที่ห้องพักส่วนตัวของเธอในห้องของสถาบันแพทย์ผิวหนังอีกครั้ง ภาพตรงหน้าคือเธอเห็นตัวเองกำลังเต้นตามเทรนด์ที่กำลังเป็นที่นิยม กล่าวก็คือวันเดียวกันกับที่เธอจู่ ๆ ก็ไปโผล่กลางป่านั่นเอง ทว่าภาพที่ทำให้ต้องเบิกตากว้างขึ้นนั่นก็คือระหว่างที่เธอกำลังกระโดดโหยง ๆ อยู่นั้น จู่ ๆ ร่างของเธอก็ไร้เรี่ยวแรงและล้มพับไปกับพื้นอย่างไร้สติ นานกว่าที่จะมีคนมาเจอ แต่ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว และเรื่องราวไม่ได้จบแค่นั้นเมื่อเรื่องนี้กลายเป็นข่าวดัง ‘คุณหมอดาวตุ๊กติ๊กเสียชีวิตระหว่างถ่ายคลิป เหตุเพราะโหมงานมากเกินไปทำให้ระหว่างที่กำลังเต้นอยู่นั้นเกิดอาการหน้ามืดหมดสติ หัวฟาดพื้นเสียชีวิตทันที’ จินมองภาพตรงหน้าแล้วหลับตาปริบ ๆ ตายง่าย ๆ แบบนั้นเลย? เบิดคำสิเว่า! จะบ้าตาย “ก็เจ้ามัวแต่ทำงานหนัก ไม่รู้จะงกอันใดหนักหนา เงินที่มีอยู่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้หมดเมื่อใดแต่ก็ยังเอาแต่รับงานไม่หยุดอยู่นั่น” จินได้ยินอย่างนั้นก็ทอดถอนลมหายใจ เรื่องนี้เป็นความผิดของเธอเอง เธอคิดว่าหากมีเงินเยอะ ๆ ชีวิตก็จะมั่นคง จึงได้รับงานมากเท่าที่รับได้ ยิ่งเห็นว่ามีคนหายดีจาก
Read More
ตอนที่ 8 : ชีวิตดี ๆ ที่ต้องแลก
ตอนที่[7]ชีวิตดี ๆ ที่ต้องแลก “ไปขโมยอะไรของใครมา” แทนที่เขาจะดีใจแต่กลับคิดว่านางไปขโมยของผู้อื่นมาเช่นนั้นหรือ “พวกข้าไม่ได้ไปขโมยของผู้ใดมา” “ใช่ พี่ชายพวกเราไม่ได้ไปขโมยมาจริง ๆ นะ” “พวกเจ้าน่ะข้าเชื่อ แต่คนบางคน….” ว่าแล้วก็ส่งสายตาไม่ไว้ใจไปยังเยว่จิน ด้านเยว่จินได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ผู้อาวุโสอี้บอกว่าเขาจะพานางมีชีวิตดี ๆ ในอนาคต ดังนั้น นางจะต้องอดทนจะทำให้เขาโมโหไม่ได้ มิเช่นนั้น หากเขาโกรธจนพานมิให้นางรักษา เช่นนั้นหนทางสุขสบายคงต้องหลุดลอยไปแน่ “พวกข้าเข้าป่าไปแล้วไปพบกับต้นลูกพลับที่ดกมาก จึงได้ช่วยกันเก็บมา นี่ช่วงบ่ายข้าก็จะไปเก็บมาอีก จะเอาไว้ทำลูกพลับตากแห้งเอาไว้กิน ผลสดก็อาจจะเอาไปขายได้” ทว่าแทนที่เมื่อได้ยินเหตุผลแล้วชายหนุ่มกลับดูไม่ได้มีความเชื่อใจเยว่จินเลยแม้แต่น้อย ในความคิดของเยี่ยนซี เขารับรู้มาตลอดว่าชาวบ้านมักจะไปหาเก็บของป่ากันที่ป่าชั้นนอกกัน จึงทำให้ในป่านั้นไม่ค่อยเหลืออะไรมาก เห็นได้จากเด็กทั้งสองที่มักจะได้หัวมันที่ไม่ค่อยสมบูรณ์รวมถึง ผักป่าที่ธรรมดากลับมา ไหนเลยจะยังเหลือลูกพลับผลโตที่น่ากินมากมายเช่นนี้ นอกจากว่านางจะไปเอาจากที่อื
Read More
ตอนที่ 9 : ดูลาดเลาบังหน้า
ตอนที่[8]ดูลาดเลาบังหน้า เยี่ยนซีมองตามแผ่นหลังของเยว่จินที่เดินทางออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เมื่อคืนเขาได้ยินเสียงกุกกักที่ด้านนอก ในใจคิดเอาไว้ว่านางคงกำลังเก็บของเตรียมตัวจะจากไป คิดแล้วจึงได้ค่อย ๆ ใช้ไม้ค้ำพยุงตนเองเข้าไปในห้องเช่นเดิม หากแต่ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเมื่อคืนนี้แท้จริงเยว่จินที่ได้รับรู้ว่าตนเองมีดินแดนอนันต์อยู่กับตนเองก็รีบจัดการกับลูกพลับที่จะไปขายที่ตลาดในอำเภอ (แบบไม่จริงจัง) เสร็จแล้ว ก็รีบพาตนเองเข้าไปอาบน้ำและนอนในบ้านที่อยู่ในดินแดนอนันต์ทันที อยู่ในดินแดนอนันต์ทำให้ความลำบากกายตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่หายไป ด้วยในบ้านมีที่นอนนุ่ม ๆ และยังอบอุ่น แถมยังได้อาบน้ำอุ่นทำให้สบายตัวสุด ๆ ไปเลย ที่จริงนางก็อยากให้เขาได้พบเจอกับเรื่องเหล่านี้เช่นกัน แต่เขาไม่สามารถเข้ามาที่นี่ได้ ต่อไปคงต้องขึ้นอยู่กับการวางแผนของนางแล้ว ว่าจะทำอย่างไรให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่อย่างไรคงไม่ต้องตรากตรำในการหาเงินมาก เพราะที่มีอยู่ก็น่าจะใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด ก่อนจะตั้งนาฬิกาให้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ นางต้องตื่นก่อนที่เขาจะออกมาแล้วพบว่านางไม่ได้นอน
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status