Se connecter“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
“เย่อเทียนเจ้าก็ไปทำอะไรก็ไปทำ ข้าจะคุยกับพี่เยี่ยน”เยว่อิงไล่สาวใช้ไป เพื่อต้องการความเป็นส่วนตัวให้กับตนและว่าที่คู่หมั้นเย่อเทียนก้มหน้าโค้งคำนับและยกยิ้มบาง ๆ ด้วยเป็นไปตามที่นายท่านตัวจริงของนางสั่งการ เพื่อไปสืบความเรื่องที่คนเหล่านั้นคุยกันในห้องรับรองส่วนตัวสกุลลู่ “ท่านผู้นี้คือ...” ลู่เ
หลังเสร็จพิธีแต่งตั้งไท่จื่อ ทั้งหย่งเล่อและเฉิงอวี้ก็กลับตำหนัก แต่เมื่อก้าวเท้าเข้ามา ก็พบว่ามารดาของเขายืนหันหลังอยู่แล้ว “นี่มันอะไรกัน” เสียงฮองเฮาตวาดลั่นตำหนักบูรพา เหล่าขันทีนางกำนัลตามเสด็จต่างสะดุ้งกันเป็นแถบๆ “ถวายบังคมเสด็จแม่” “ถวายบังคมฮองเฮา” ทั้งคู่เก็บอากา
“ข้ายินดียิ่งที่เจ้าชอบมัน” เขายิ้มอย่างดีใจ ที่นี่จะเป็นที่ที่เขาและนางจะมีความสุขด้วยกัน “ท่านพี่ ท่านอยากให้ข้าอาบน้ำให้หรือไม่” เมื่อมองสบตากับคนรัก สายตาก็บ่งบอกว่าเขานั้นต้องการสิ่งใด “อยากสิ อยากมากๆ มากด้วย” คำว่าอยากของเขามันสื่อไปถึงอย่างอื่นที่ไม่ใช่แค่อาบน้ำ หย
อาจางกับอาลี่เดินไปเดินมาในตำหนักอย่างร้อนใจ เพราะเกรงว่าเฉิงชินอ๋องจะกลับมาไม่ทันงานแต่งตั้งองค์รัชทายาท หากเป็นเช่นนั้นเขาทั้งคู่ได้หัวหลุดจากบ่าเป็นแน่ “อาจางอาลี่ เรียบร้อยดีหรือไม่” แต่เหมือนเสียงสวรรค์ที่รอคอยตลอดหลายวันดังขึ้น เขาสองคนค่อยหายใจโล่งหน่อย “ท่านอ๋องกลับมาเสียที




![ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


