ログイン“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
“นะ...นางชื่อ...ชื่อ...หนิงฮวา” “แล้ว...เมื่อกี้ลูกสาวนางใช่หรือไม่” “ใช่แล้ว...นางมีลูกติดท้องมาตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เจ้ารู้จักนางรึ” “นางเป็นเมียข้า...นางเป็นเมียข้า”เขาตะโกนแทบสุดเสียง ดีใจทั้งน้ำตาพร้อมกับวิ่งไปตามสองลุงหลานนั่น ฉ่างชุยรีบตามท่านอ๋องไป แต่ทว่าก
“เจ้ามีคนรักตั้งแต่เมื่อไหร่” “กระหม่อมไม่มีพ่ะย่ะค่ะ” ฉ่างชุยรีบปฏิเสธ แต่ก็รับกล่องนั้นมาเพื่อเปิดดู เขาสงสัยนักว่าผู้ใดกันแอบหลงรักเขา อ๋องหนุ่มส่ายหน้าแล้วหันหลังกำลังจะเดินไปแต่ก็ต้องหยุดเมื่อโดนองครักษ์ของตัวเองเรียกไว้ “ท่านอ๋อง...ท่านอ๋อง ดูนี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ” ฉ่างชุ
ผ่านมา 1 อาทิตย์ กับการเลี้ยงทารกน้อยของหนิง ฮวา แม้ว่านางต้องคอยให้นมหลิวอิ๋งอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่ทำให้รู้เหนื่อยหรือเบื่อทารกตัวน้อยเลยแม้แต่นิดเดียว กลับกันนางยิ่งรู้สึกว่ารักทารกน้อยนี้มากขึ้นไปอีก ใบหน้าของนางช่างถอดแบบพ่อมานัก “นายหญิง ท่านจะให้คุณหนูแซ่อะไรเจ้าค่ะ จะได้แจ้งให
------ วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนเข้าเดือนที่ 9 คุณหนูของนางเดินแทบไม่ไหวมือบวมเท้าบวม หมอตำแยมาดูก็พบว่าใกล้คลอดเต็มที จื่อรั่วเฝ้าคุณหนูตลอด นางภาวนาให้ท่านอ๋องหาพวกนางพบเสียที แต่ทว่ารอมาจนหลายเดือนก็ไม่มีข่าวคราวใดเลย จนคุณหนูของนางคลอดแล้ว “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”







