LOGIN“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
สองมือของนางกุมประสานกับมือของเสวียตงซานไว้ นางเจ็บปวดใจนักเมื่อเห็นเขานอนนิ่งไม่ไหวติงเช่นนี้ คิดถึงยามเขาเจ้าเล่ห์กับนาง “เจ้าตายไม่ได้นะอ๋องโง่...ข้ายังไม่ได้แก้แค้นเจ้า” เสียงสั่นเครือของอิงฮั่ว ทำให้เสวียตงซานรู้สึกตัวเล็กน้อย มือเขาขยับ “เจ้า...ฟื้นแล้วใช่หรือไม่” นางตกใจเมื่
ขณะที่กำลังชั่งใจกับองครักษ์นั้น ประตูกระโจมที่เป็นผ้าก็ถูกสะบัดแรงพร้อมกับคำรายงานของนายกอง “ท่านอ๋อง แคว้นเหลียวบุกค่ายแล้วพ่ะย่ะค่ะ...!” “_____!” สองนายบ่าวมองหน้ากันอย่างชั่งใจ ขนาดแม่ทัพนายกองก็ยังไว้ใจไม่ได้ เขาจะไว้ใจใครได้อีกกัน “ข้ารู้แล้ว เจ้ารีบไปเตรียมตัวเถิด”
“ข้าพูดไปจะมีประโยชน์อันใด มิสู้เจ้ากลับไปฟังคำสารภาพของน้องสาวไม่ดีกว่าหรือ นางเป็นคนทำเองทั้งหมด” “ข้าไม่เชื่อท่านอีกต่อไปแล้ว ความเชื่อใจของข้าหมดลง ท่านเห็นว่าข้าท้อง ท่านทรมานข้า ให้ข้าอยู่คนเดียว ให้ข้าหาข้าวหาปลากินเอง อาหารที่ส่งมาให้ก็เป็นของดิบ ให้คนท้องอย่างข้าหุงหาอาหารเอง นี่เห
“ไม่...ไอ้โจรชั่ว...ออกไป” ร่างเล็กดิ้นบนเตียง ทั้งเม้มปากแน่น เพราะว่านางไม่อยากให้เสวียตงซานอ๋องชั่วที่เคยเป็นอดีตสามีเข้ามามีสัมพันธ์ทางกายด้วยอีก แค่สัมพันธ์ชั่วคราว นางก็รับรู้ได้แล้วว่า มันไม่ได้มีอะไรดีขึ้น เขาไม่ได้รักนาง เขารักแต่ตัวเอง หูเบา เชื่อคำคนอื่นง่าย กับเมียที่นอนอยู่ด้วย







