Masuk“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
รถม้าเคลื่อนออกจากหนานฟงในช่วงเช้าตรู่ เยว่อิงยังไม่ทันจะได้ตื่นมาแต่งตัว คนที่รักเมียอย่างเหลียงเอ้อ หลางก็อุ้มนางขึ้นมาแล้วตรงขึ้นรถม้าพร้อมให้เคลื่อนขบวนทันที “เจ้าไม่คิดจะปลุกนางหน่อยหรือ” ว่านซีเหว่ยที่เห็นว่าหลานชายมีรักลึกซึ้งก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้ “เมื่อท่านมีคนรัก ท่านจะเข
“ข้าตัดสินใจแทนเจ้าไม่ได้ แต่ทว่าหากเจ้าอยากหนีข้าช่วยเจ้าได้” ฉางอี้ก็พึงใจนางอยู่มิใช่น้อย แต่ทว่านางอยู่คนละฝั่งกับเขา เขาจึงออกหน้ามากไม่ได้ อย่างมากก็แค่ช่วยให้นางหนีจากคนที่มาฆ่านางเองได้เท่านั้น “เจ้าจะทรยศนายเจ้างั้นรึ” เย่อเทียนแสยะยิ้มให้กับนักรบต้าเฉิงที่หาคนซื่อสัตย์ยังไม่ได้เล
ยามที่มันกระเพื่อมตามแรงที่เขาโถมเข้าหานางทำให้เขาอยากกลืนกินมันนัก ริมฝีปากหนาคว้าเข้าที่จุกปลายยอดดูดกลืนพร้อมกับขบกัดอย่างอย่างเมามัน สองมือเล็กจับศีรษะของเขาไว้นิ้วเรียวแทรกเข้าไปที่กลุ่มผมแล้วกดมันให้จมกับหน้าอกอุ่นของตน ยามนี้ไม่รู้ว่าความเสียวหรือความเจ็บที่มันมีมากกว่ากัน
“พอหรือยังเพคะ...หม่อมฉันแฉะไปหมดแล้วนะเพคะ” เขาที่กลืนกินอยู่นางจนนางเริ่มไม่ไหวต้องเรียกร้องให้เขาหยุดเสียที “ข้ายังไม่อิ่มเลย” เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง แน่นอนว่าเขาจะไม่มีวันอิ่มกับร่างกายนางเด็ดขาด “น้ำหม่อมฉันจะหมดตัวแล้วนะเพคะ ที่นี่ค่ายทหารหาใช่ตำหนักประจิมไม่” นางฝืนห้ามเขาแม้ว







