LOGIN“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
อิงฮั่วที่นับวันจะยิ้มได้มากขึ้น ความเจ็บแค้นที่เคยมีกับตงชินอ๋องเริ่มจางลง และเริ่มมีใจให้กับท่านอ๋องบ้างแล้ว ทุกค่ำคืนนางจะได้รับความสุขจากเขาอย่างเต็มเปี่ยมจนล้นอก แม้ว่าตนจะได้เป็นแค่ชายารอง แต่ก็ไม่เคยคิดน้อยเนื้อต่ำใจ อีกแค่เดือนครึ่งน้องสาวของนางจะได้แต่งเข้าตำหนักอุดรนั่งเกี้ยวหามแป
“อื้อ...ท่านอ๋อง...ยะ...อย่า” นางคว้ามือเขาไว้ที่กำลังรุกเข้าใต้ร่มผ้า แต่ทว่านิ้วร้าย ๆ ของเขากลับควานเปิดร่องเพื่อจะเข้าไปด้านใน นางหนีบขาแน่น เพื่อให้เขาเข้าไปไม่ได้ แต่ทว่าเขาก็มีวิธีงัดเรียวขานางออกอยู่ดี “อย่าสิ่งใด ...น้ำเจ้าก็ไหลออกมาแล้วนี่ไง อยากรดน้ำให้ข้าหรือไม่” เสียงแ
หลังจากนั้นหนึ่งเดือน ภายใต้ความเงียบสงบในตำหนักอุดรเหมือนกำลังจะมีความคุกรุ่นอยู่ไม่น้อย เสวียตงซานไม่ใคร่จนจะสนใจเรื่องจัดงานแต่ง แม้ว่าจะเหลือเวลาอีกสองเดือน แต่วังหลวงส่งผ้าไหมแพรพรรณมาประดับตกแต่ง ทั้งโคมไฟมงคลแขวนประดับทั่วตำหนัก แม้ว่าผู้เป็นใหญ่ในตำหนักจะไม่ใครเห็นด้วย แต่ทว่าก็ไม่ข
“ยังดูไม่พออีกหรือเพคะ” สายตาเขานั้นจ้องจะกินนางตลอดเวลา นี่เขาบ้าหรือไง “ยัง...ไม่เคยพอ” อิวฮั่วหลบหน้าเขา ดึงผ้าห่มขึ้นปิดคลุมกายก่อนจะหันหลังให้ และนางก็รำคาญเสียงสะอื้นของน้องสาวเต็มที เมื่อไหร่เขาจะไปปลอบใจนาง ยิ่งไปนอนกับนางเลยยิ่งดี เสวียตงซานยิ้มให้กับร่างเล็กที่โด





![ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

