ตอนที่ 5

หลังพิธีประจุธาตุและการประสานกายในเงามืดอันเร่าร้อน นลินเคลิ้มหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นของคเชนทร์ ทว่าในมโนนิทรา... จิตของเธอที่ถูกเปิดออกด้วยกระแสอาคมกลับดิ่งลึกลงสู่อดีตชาตินับร้อยปี

อื้ออึง... เสียงมโหรีและดนตรีมงคลโบราณดังกังวาน

ภาพตรงหน้าของนลินแปรเปลี่ยนเป็นคุ้มหลวงอันยิ่งใหญ่แห่ง ‘นครสาบสูญ’ ในอดีต เธอมองเห็นตัวเองสวมชุดผ้าแถบไหมทอง ศิราภรณ์และเครื่องประดับอัญมณีงดงามประดอยไปทั่วร่าง ใบหน้าสวยสะกดตาแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทะเยอทะยาน

เธอคนนั้น... คือ ‘เจ้าจอมขวัญ’

นลินในร่างวิญญาณเฝ้ามองเหตุการณ์ในอดีตด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน เจ้าจอมขวัญกำลังยืนจ้องมองหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ถูกมัดพันธนาการไว้กับเสาเรือนไม้... หญิงสาวผู้นั้นคือ ‘เจ้านางสร้อยสายคำ’ เจ้าหญิงแห่งเมืองขึ้นผู้มีใบหน้าอ่อนหวานงดงาม

“เจ้าจอมขวัญ! ปล่อยข้า! เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้กับข้า!” สร้อยสายคำร้องตะโกนทั้งน้ำตา

“สิทธิ์งั้นรึ?” เจ้าจอมขวัญหัวเราะเสียงแหลม ยื่นหน้าเข้าใกล้ “แม่ทัพสิงหราชหลงใหลในความซื่อซื่อของเจ้างั้นรึ? แต่ตราบใดที่ข้ายังอยู่... ไม่มีผู้หญิงหน้าไหนจะเสน่หาเหนือกว่าข้าได้!”

เจ้าจอมขวัญยกจานดินเผาที่บรรจุ ‘ยาสั่งพิษสิเน่หาดำ’ ขึ้นมา หล่อนบังคับงัดปากของสร้อยสายคำแล้วกรอกยาสั่งพิษนั้นลงไปในลำคอของเจ้านางโชคร้ายอย่างโหดเหี้ยม! สร้อยสายคำดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน เมื่อพิษยากัดกินเนื้อเยื่อภายในจนกรีดร้องไม่มีเสียง

ยังไม่พอ... ด้วยความกลัวว่าแม่ทัพสิงหราชจะกลับมาช่วย เจ้าจอมขวัญได้คว้าคบเพลิงข้างผนัง โยนลงไปบนกองผ้าไหมและน้ำมันหอมที่ราดไว้รอบตัวสร้อยสายคำ!

เพลิงลุกพรึบ!

เปลวไฟสีแดงฉานแผดเผาร่างของสร้อยสายคำทั้งเป็น เสียงกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสของเจ้านางสร้อยสายคำดังระงมไปทั่วคุ้มหลวง ก่อนที่หล่อนจะตั้งสัจจะวาจาสายเลือดแช่งชังไว้ด้วยความแค้นสิ้นสุดชีวิต

“อีขวัญ! มึงเอาไฟเผากู! กูขอตั้งสัจจะวาจา... ไม่ว่ามึงจะเกิดอีกกี่ชาติ กูจะตามกรีดหน้ามึงด้วยไฟนรก และลากมึงลงนรกไปกับกู!”

ภาพสุดท้ายในนิมิต คือร่างของ ‘แม่ทัพสิงหราช’ (ซึ่งก็คือคเชนทร์ในอดีตชาติ) วิ่งเข้ามาในกองเพลิง ชายหนุ่มโอบกอดร่างไหม้เกรียมของสร้อยสายคำไว้ทั้งน้ำตา แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว...

ตอนที่ 7: รอยร้อยพันธนาการ

“ไม่!”

นลินสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก กรีดร้องสุดเสียง เหงื่อกาฬไหลท่วมกายจนชุดผ้าไหมเปียกชุ่ม เธอนั่งหอบหายใจรัวสั่น ภาพความโหดร้ายที่เธอเคยทำไว้ในอดีตชาติติดตาและตอกย้ำว่า... เธอไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ แต่เธอคือต้นเหตุแห่งบาปกรรมทั้งหมดนี้!

“นลิน! เป็นอะไรไป!” คเชนทร์ที่นอนข้างๆ ผุดลุกขึ้นโอบกอดเธอไว้แน่น

“ฉัน... ฉันเห็นแล้วคุณคเชนทร์” นลินร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ซุกหน้ากับอกกว้างของเขา “ฉันเป็นคนกรอกยาสั่ง... ฉันเป็นคนจุดไฟเผาเจ้านางสร้อยสายคำ... ฉันมันเลวร้ายขนาดนั้นได้ยังไง!”

คเชนทร์นัยน์ตาหมองลง เขาจูบลงบนเรือนผมของเธอ “นั่นคืออดีตที่คุณเคยผิดพลาด นลิน... และชาตินี้เราต้องร่วมกันชดใช้และแก้ไขมัน”

ครืนนนน! เปรี้ยง!

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ปลอบประโลมกัน สายลมพายุหมุนกรรโชกแรงก็พัดกระแทกหน้าต่างเรือนไทยโบราณเปิดออกโครมใหญ่! เสียงฟ้าร้องระเบิดลั่นสะเทือนปฐพีพร้อมกับแสงฟ้าแลบสีเขียวอมมืดส่องวาบเข้ามาในห้องนอน

เปร๊ยะ!

สายสิญจน์ถักอักขระสีครามที่ล้อมรอบเรือนไทยโบราณ จู่ๆ ก็เกิดไฟลุกพรึบและขาดสะบั้นลงพร้อมกันทุกทิศ! กลิ่นไอความแค้นและกลิ่นเนื้อไหม้เน่าโชยคละคลุ้งเข้ามาในอากาศอย่างรวดเร็ว

“เขตแดนอาคมแตกแล้ว!” คเชนทร์สีหน้าเปลี่ยนสี รีบคว้าตระกรุดและพระขรรค์ลงอาคมขึ้นถือมั่น

“ฮ่าๆๆๆ! อีขวัญ! มึงหลบซ่อนอยู่ในความรัญจวนใจของแม่ทัพสิงหราชได้ไม่นานหรอก!”

เสียงหวีดร้องของเจ้านางสร้อยสายคำดังก้องไปทั่วเรือนไทย กลุ่มควันสีดำมืดมหาศาลพุ่งทะลุเข้ามาทางหน้าต่าง มันไม่ได้เข้าทำร้ายนลินโดยตรง แต่มันกลับแตกตัวเป็นไอพิษสิงสู่และสร้าง ‘ภาพหลอนสิเน่หา’ เข้าควบคุมจิตใจของเหล่ารับใช้และคนเฝ้าเรือนไทยด้านล่าง!

“ช่วยด้วย! ไฟไหม้! ไฟไหม้เรือนไทยแล้ว!” เสียงคนเฝ้าเรือนด้านล่างกรีดร้องอย่างสติแตก

“ฆ่ามัน! ฆ่าอีขวัญ!”

คนรับใช้และเฝ้าเรือนสี่ห้าคนถูกภาพหลอนสิงสู่ ตาแดงฉาน ถือมีดและไม้เป็ดยาว วิ่งสติแตกขึ้นมาบนเรือนไทย พยายามจะบุกเข้ามาในห้องนอนเพื่อฆ่านลิน! นลินเบิกตากว้างด้วยความช็อกเมื่อเห็นพวกรอบตัวสติแตกและถูกควบคุมโดยไร้ทางสู้

“นลิน! ถอยไปข้างหลังผม!” คเชนทร์ตวาดสั่ง ตวัดพระขรรค์สร้างกำแพงแสงอาคมกั้นประตูไว้

วิญญาณของเจ้านางสร้อยสายคำลอยเด่นอยู่กลางพายุหมุนนอกระเบียง ใบหน้าเน่าเฟะหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง สัญญาสองภพและเพลิงแค้นข้ามชาติกำลังจะบีบเค้นให้นลินและคเชนทร์ต้องแลกด้วยเลือดและชีวิตอีกครั้ง!