บทที่1

เสียงดนตรีบีตหนักๆ ดังกังวานก้องไปทั่วเลานจ์หรูชั้นบนสุดของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงไฟสปอตไลท์ย้อนแสงและไฟนีออนสีม่วงสว่างวาบสะท้อนกับแก้วแชมเปญราคาแพง

‘นลิน’ หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างเพรียวระหงในชุดราตรีสายเดี่ยวสีแดงเพลิง กำลังหัวเราะต่อกระซิบอยู่กับกลุ่มเพื่อนไฮโซและอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดัง วงหน้าสวยคมเข้ม ดวงตากลมโตเฉี่ยวคม และริมฝีปากอวบอิ่มที่ทาลิปสติกสีแดงสด ทำให้เธอโดดเด่นและกลายเป็นจุดศูนย์กลางของงานปาร์ตี้คืนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ชนแก้วให้คุณนลินหน่อยค่ะ! อินฟลูเอนเซอร์ยอดเยี่ยมแห่งปี แถมคืนนี้ยังเป็นวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีเต็มอีกต่างหาก!” เสียงเพื่อนสาวไฮโซร้องตะโกนขึ้นพร้อมเสียงเฮฮา

นลินยกแก้วทรงสูงขึ้นจิบแชมเปญด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ขอบคุณทุกคนมากนะ คืนนี้ไม่อั้น นลินจ่ายเองทั้งหมด!”

ความสุข ชื่อเสียง และเงินทอง ทุกอย่างดูเพียบพร้อมจนไม่มีใครคาดคิดว่า ชะตากรรมของเธอกำลังจะพลิกผันดิ่งลงสู่นรกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

ตื๊ด... ตื๊ด...

นาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือของเธอแจ้งเตือนเวลา 00:00 น. เข้าสู่เช้าวันใหม่ของวันเกิดเบญจเพสอย่างเป็นทางการ

จู่ๆ... ไฟนีออนและแสงสปอตไลท์ในเลานจ์หรูกระพริบวูบวาบสองสามครั้ง อุณหภูมิภายในห้องที่เคยอบอ้าวกลับลดฮวบลงจนนลินรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว กลิ่นหอมของน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ราคาแพงถูกแทนที่ด้วย ‘กลิ่นเนื้อไหม้และกลิ่นควันไฟฉุนกึก’ จนเธอต้องยกมือขึ้นปิดจมูก

“กลิ่นอะไรเนี่ย... มีใครไหม้อะไรหรือเปล่า?” นลินหันไปถามเพื่อนข้างกาย

แต่แปลก... ทุกคนรอบตัวยังคงเต้นรำและดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครได้ยินเสียงหรือได้กลิ่นประหลาดแบบที่เธอรู้สึกเลยแม้แต่คนเดียว!

อึก!

พลัน นลินรู้สึกเหมือนมี ‘สายเชือกที่มองไม่เห็น’ ลอยเข้ามาพันธนาการอยู่รอบลำคอระหงของเธอ แรงบีบรัดมหาศาลกดทับหลอดลมจนเธอหายใจไม่ออก แก้วแชมเปญในมือร่วงหลุดจากนิ้ว ตกลงพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!

เคร้ง!

“นลิน! เป็นอะไรไปน่ะ!” เพื่อนๆ ถลันเข้ามาพยุงเมื่อเห็นดาราสาวหน้าซีดเผือด ยืนกุมคอตัวเองแล้วทรุดลงไปกองกับพื้น

นลินพยายามเค้นเสียงพูด แต่ลำคอกลับแห้งผาก ร่างกายสั่นสะท้าน เธอเบิ่งตากว้างมองไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ปลายห้องเลานจ์ แสงไฟกระพริบเผยให้เห็นภาพสะท้อนในกระจก...

ตรงหลังคอของเธอ ไม่ใช่ความว่างเปล่า... แต่มันคือ มือผอมแห้งที่ไหม้เกรียมจนเห็นกระดูกดำทวิ!! เล็บแหลมคมยาวเฟื้อยกำลังกำบีบรัดรอบคอของเธออย่างรุนแรง และเบื้องหลังเงาของเธอ คือร่างของหญิงสาวในชุดผ้าแถบโบราณที่เนื้อหนังครึ่งหนึ่งเปื่อยพองและมีคราบเลือดแห้งกรัง ดวงตาสีม่วงคล้ำจ้องตรงมาที่นลินด้วยความเคียดแค้น!

“มึงเสวยสุขมาพอแล้ว... ถึงเวลาที่มึงต้องกลับไปโดนไฟเผาทั้งเป็นเหมือนกู!”

เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของนลินจนขมับแทบระเบิด!

1 ชั่วโมงต่อมา...

ห้องชุดเพนท์เฮาส์สุดหรูของนลิน

นลินนั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง เธอนำเพื่อนๆ และการ์ดออกไปหมดเพราะไม่อยากให้ใครมองว่าเธอเป็นบ้า ดาราสาวพยุงร่างกายที่อ่อนแรงเดินตรงไปยังห้องน้ำ ยืนส่องกระจกเงาหน้าอ่างล้างหน้า

มือสั่นเทาค่อยๆ แหวกผมยาวสลวยออก... และนั่นทำให้เธอต้องกรีดร้องออกมาด้วยความสยดสยอง!

ตรงลำคอขาวเนียนของเธอ บัดนี้ปรากฏ ‘รอยปื้นสีแดงก่ำอมเขียวช้ำ’ เป็นรูปรอยรัดของมือมนุษย์เด่นชัด คล้ายกับมีใครมาบีบคอเธอไว้เต็มแรง รอยนั้นส่งกลิ่นแสบร้อนลึกเข้าไปถึงชั้นผิวหนัง ราวกับเนื้อกำลังถูกไฟลนอย่างช้าๆ

“ไม่จริง... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” นลินร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น พยายามใช้ครีมบำรุงและน้ำเย็นลูบ แต่รอยช้ำสีเลือดนั้นกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูหน้าห้องเพนท์เฮาส์ดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามตีหนึ่งครึ่ง นลินสะดุ้งสุดตัว คว้าแจกันแก้วบนโต๊ะมาถือไว้เป็นอาวุธอย่างหวาดระแวง

“ใครน่ะ! บอกไว้ก่อนนะว่าฉันมีปืน!” เธอร้องขู่เสียงสั่น

“เปิดประตูเถอะครับ คุณนลิน...” เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงด้วยความหนักแน่นและน่าเกรงขามดังขึ้นจากหลังประตู “ผมคือ ดร. คเชนทร์... ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณจาก ‘รอยรัดสิเน่หา’ ก่อนที่มันจะสูบกลืนวิญญาณของคุณไปในคืนนี้”

นลินชะงักกึก... คนแปลกหน้าคนนี้รู้เรื่อง ‘รอยรัด’ บนคอเธอได้อย่างไร ในเมื่อเธอเพิ่งโดนมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน และยังไม่ได้บอกใครเลยแม้แต่คนเดียว!

มือเรียวสั่นเทาค่อยๆ เลื่อนปลดล็อกประตูเพนท์เฮาส์ออกทีละชั้น... บานประตูไม้หนาเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีดำเรียบหรู ใบหน้าคมคายหล่อเหลา นัยน์ตาลึกซึ้งฉายแววเย็นชาและซับซ้อน ในมือของเขาถือ ‘กลักไม้โบราณ’ สลักยันต์อักขระไว้แน่น

สายตาของคเชนทร์จับจ้องตรงมาที่รอยช้ำบนคอของนลิน แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความรวดร้าวและความรู้สึกผิดอันลึกล้ำ... ความรู้สึกที่ติดค้างมาจากอดีตชาตินับร้อยปี!

“คุณเป็นใคร... แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” นลินถามพลางถอยหลังหนี

คเชนทร์ก้าวเข้ามาในห้อง ปิดประตูลงล็อกอย่างแน่นหนา ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหาเธอ โดยไม่มีความเกรงกลัวแจกันในมือเธอเลยแม้แต่น้อย

“ผมคือนักโบราณคดี... แต่เบื้องหลัง ผมคือคนเดียวที่จะช่วยคุณให้รอดชีวิตจาก ‘เจ้านางสร้อยสายคำ’ ได้” คเชนทร์เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง “รอยบนคอคุณ ไม่ใช่แค่รอยช้ำ... แต่มันคือนามตราอาฆาตที่ย้ำเตือนว่า บ่วงกรรมที่คุณเคยก่อไว้ในอดีตชาติ... ได้ตามมาคิดบัญชีกับคุณแล้ว!”