ตอนที่ 2

ตอนที่ 2: ชายผู้สืบสายสิญจน์

ความเงียบสงัดภายในเพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุดชวนให้กดดันจนแทบหายใจไม่ออก นลินก้าวถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะกระจกกลางห้องรับแขก สายตาจ้องมองชายหนุ่มแปลกหน้าตรงหน้าอย่างหวาดระแวง มือเรียวยังคงกำแจกันแก้วทรงสูงไว้แน่นจนข้อสลักขาว

ชายตรงหน้าเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อแขน เผยให้เห็นข้อมือหนาที่ผูก ‘ด้ายสายสิญจน์สีครามถักอักขระ’ ไว้อย่างประณีต ใบหน้าของเขาคมคาย รอยสันกรามเด่นชัด นัยน์ตาสีเข้มลึกซึ้งฉายแววทรงอำนาจจนยากจะคาดเดาความคิด แต่สิ่งที่ทำให้นลินรู้สึกขนลุกซู่ คือบรรยากาศบางอย่างรอบตัวเขา... บรรยากาศที่ดูลึกลับ ลึกล้ำ และน่าเกรงขามคล้ายกับไม่มีอยู่จริงในยุคปัจจุบัน

“ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!” นลินตวาดเสียงแข็ง พยายามปั้นหน้ามั่นใจกลบเกลื่อนความกลัว “เจ้านางสร้อยสายคำ? บ่วงกรรมอดีตชาติ? เหอะ! คุณเป็นพวก stalker หรือจิตป่วยหลุดมาจากไหนกันแน่! ฉันจะโทรแจ้งนิติและตำรวจเดี๋ยวนี้!”

เธอรีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้แตะหน้าจอ...

ฟึ่บ!

คเชนทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ไร้เสียง ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟในห้องจนเงาของขรึมทับร่างของเธอไว้ มือหนาข้างหนึ่งยื่นออกไปแตะบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอเบาๆ เพียงแค่สัมผัส หน้าจอเครื่องที่เคยติดสว่างก็กระพริบวูบแล้วดับมืดลงทันทีราวกับแบตเตอรี่ถูกสูบออกจนหมด!

“คุณ!” นลินผงะถอย ควักแจกันเงื้อขึ้นหมายจะเหวี่ยงใส่

แต่คเชนทร์กลับยื่นมืออีกข้างมารับข้อมือเรียวของเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย สัมผัสจากฝ่ามือของเขาร้อนผ่าวราวกับมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่าน นลินรู้สึกได้ว่าแรงบีบรัดอันแสบร้อนตรงลำคอของเธอพลันทุเลาเบาบางลงไปอย่างน่าอัศจรรย์ในวินาทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ

“ถ้าผมเป็นคนจิตป่วย... ผมคงไม่รู้หรอกว่ารอยช้ำบนคอคุณ มันปวดแสบปวดร้อนเหมือนถูกไฟลนจากข้างใน” คเชนทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น นัยน์ตาคู่คมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “และผมคงไม่รู้ว่า กลิ่นที่คุณได้ยินในงานปาร์ตี้เมื่อครู่... มันคือกลิ่นซากศพไหม้ไฟของคนที่คุณเคยทำร้ายเอาไว้เมื่อร้อยกว่าปีก่อน”

นลินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระสับด้วยความตระหนก “คุณ... คุณรู้ได้ยังไง”

“ผมบอกแล้วว่าผมมาช่วย” คเชนทร์ค่อยๆ ละมือออกจากข้อมือเธอ เขาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น ก่อนจะวาง ‘กลักไม้โบราณ’ ลงบนโต๊ะกระจก

“ผมชื่อ คเชนทร์... เบื้องหน้าผมเป็นอาจารย์สอนโบราณคดีและประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่เบื้องหลัง ตระกูลของผมคือผู้ถือครองคัมภีร์อักขระเงา สืบทอดสายวิชาปราบสิเน่หาและจิตวิญญาณมาตั้งแต่สมัยอยุธยา” ชายหนุ่มเปิดฝากลักไม้โบราณออก ภายในมีคัมภีร์ใบลานเก่าแก่พันด้วยด้ายสีแดงและผงแป้งมงคลสีขาว

นลินเค้นหัวเราะออกมาอย่างสมเพช ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นคลอน “เลิกพูดเรื่องงมงายพวกนี้สักที! นี่มันศตวรรษที่สิบยี่สิบเอ็ดแล้วนะคุณ! คุณจะบอกว่าฉันเคยเป็นวายร้ายในชาติก่อน แล้วมีผีเจ้านางอะไรนั่นตามมาคิดบัญชีเหรอ? บ้าบอ! รอยบนคอฉันมันก็แค่... แค่แพ้สารเคมี! หรือไม่ก็มีคนแอบใส่ยาในเหล้าฉัน!”

เธอพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะตลอดชีวิตยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา นลินเชื่อมั่นในสิ่งที่ตาเห็นและอธิบายได้ด้วยหลักการเท่านั้น การจะให้ยอมรับว่าตัวเองกำลังถูก ‘ผีสาง’ ตามล่า คือสิ่งที่เกินกว่าจิตสำนึกของเธอจะรับไหว

“คุณจะเชื่อว่าผมเป็นคนบ้าก็ได้ คุณนลิน” คเชนทร์เอ่ยพลางจ้องหน้าเธอด้วยสายตาหนักแน่น “แต่สัจจะแห่งกรรมไม่เคยรอให้คุณพร้อมจะเชื่อ ยิ่งคุณพยายามปฏิเสธและใช้ชีวิตอย่างประมาท แรงแค้นของเจ้านางสร้อยสายคำก็ยิ่งทำงานได้ง่ายขึ้น วันนี้เธอทำได้แค่บีบคอสร้างรอยตรา... แต่วันพระใหญ่ที่จะถึงในอีกสามวัน เธอจะมาเอา ‘ชีวิต’ และ ‘ใบหน้า’ ของคุณไป”

คำว่า ‘ใบหน้า’ ทำให้เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมเต็มแผ่นหลังของดาราสาว นลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“เอาละ... ในเมื่อคุณมองว่าผมเป็นคนบ้า ผมก็จะไม่ฝืนใจ” คเชนทร์หยิบ ‘ตระกรุดเงินดอกเล็ก’ ที่ถักด้วยเส้นสายสิญจน์สีครามออกจากกลักไม้ นำมาวางไว้ข้างโทรศัพท์มือถือของเธอ “แต่นี่คือสิ่งเดียวที่จะประวิงเวลาให้คุณรอดชีวิตผ่านคืนนี้ไปได้ พกมันติดตัวไว้ ห้ามถอดเด็ดขาด... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”

ชายหนุ่มหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง นลินมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจอย่างที่สุด

“เดี๋ยว!” นลินตะโกนเรียกไว้ “ถ้าคุณบอกว่าคุณมาช่วย... แล้วทำไมคุณต้องช่วยฉัน? เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ!”

คเชนทร์หยุดก้าวเท้า เขาเบือนหน้ากลับมามองเธอเพียงครึ่งเสี้ยว ใบหน้าคมคายฉายแววโศกเศร้าและความรวดร้าวลึกล้ำที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้ความเย็นชา

“เพราะในอดีตชาติ... ผมคือคนที่ทำให้เรื่องราวทั้งหมดต้องกลายเป็นโศกนาฏกรรม” เสียงของเขาทุ้มพร่า “และชาตินี้... ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็ไม่มีวันปล่อยให้คุณต้องตายด้วยมือของเธออีกเป็นอันขาด”

ทิ้งไว้เพียงคำพูดปริศนาที่ชวนให้ขนลุก คเชนทร์ก็ก้าวออกจากเพนท์เฮาส์ไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้นลินยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกอันเงียบสงัด

เธอมองตระกรุดเงินบนโต๊ะด้วยสายตาสับสน... ชายคนนี้คือคนบ้าหลอกลวง หรือเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชีวิตเธอกันแน่?