ตอนที่ 14

บทที่ 4: ปลุกเงื่อนอดีตในกองเพลิง

สายฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องเปรี้ยงปร้างสลับกับแสงสายฟ้าที่ผ่าลงบนยอดไม้ใหญ่รอบเรือนไม้โบราณ ลมพายุหมุนกรรโชกแรงจนกระเบื้องหลังคาโบราณปลิวว่อน เสียงดนตรีปี่พาทย์โหยหวนดังรัวกระชั้นชิดทวีความถี่บีบคั้นประสาท

“กรี๊ดดด! พราว! ลูกพราว!”

เสียงพี่บีกรีดร้องแทบขาดใจ ภาพตรงหน้าทำให้ทีมงานและนักแสดงนับสิบชีวิตที่ติดอยู่บนเรือนไม้อยู่ในอาการขวัญผวา ร่างระหงของพราวฟ้าในชุดไทยโบราณเปียกปอนแนบเนื้อ เธอกำลังเยื้องกรายร่ายรำอยู่ตรงขอบระเบียงที่ไร้ราวกั้น แขนเรียวทั้งสองข้างถูกกลุ่มควันสีดำกระชากและดึงดัดท่วงท่าอย่างหักโหม ข้อต่อกระดูกส่งเสียงลั่น กร๊อบ... แกร๊บ... อย่างน่ากลัว ใบหน้าสวยซูบซีดไร้สีเลือด ปากแผลบนนวลแก้มทั้งสองข้างปริแยกออกจนเลือดสดๆ ไหลอาบลงมาผสมปนเปไปกับสายฝน

“พราวฟ้า! ตั้งสติไว้ลูก!” ผู้กำกับพยายามจะถลันเข้าไปช่วย แต่เพียงแค่ก้าวเข้าใกล้เขตระเบียง ลมพายุสีดำมืดก็พุ่งกระแทกร่างของเขาลอยกระเด็นกลับมาชนผนังเรือนอย่างแรง!

วิญญาณของพิกุลลอยเด่นอยู่เบื้องหลังของพราวฟ้า ใบหน้าเน่าเฟะกึ่งหนึ่งแสยะยิ้มสะใจ เล็บยาวสีดำแหลมคมแทรกเข้าไปในกลุ่มเส้นผมของดาราสาว บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับสายฝน

“พวกมึงเห็นหรือยัง! นางเอกพันล้านของพวกมึง... บัดนี้ไม่ต่างจากหุ่นเชิดผีสางที่กำลังจะรำจนกระดูกแตกละเอียด!” เสียงของพิกุลดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของทุกคน “ไม่มีใครช่วยมึงได้อีกแล้วอีพราวผกา! วันนี้มึงต้องรำจนขาดใจตายที่นี่!”

พราวฟ้าในนิทราอันทรมานรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งสรรพางค์กาย แต่สติของเธอถูกเงาดำกดทับไว้อย่างมิดชิด เธอทำได้เพียงร้องไห้ในจิตวิญญาณ... คุณภีม... ช่วยพราวด้วย...

บรึ้มมมม!

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตหรูแผดร้องลั่นดังมาจากถนนหน้าค่ายโบราณ รถของภีมภูมิเหยียบเบรกดริฟต์หมุนคว้างเข้ามาจอดสนิทกลางลานดินที่กลายเป็นโคลนตม ชายหนุ่มกระโดดลงจากรถโดยไม่สนใจสายฝนที่สาดซัด เสื้อสูทราคาแพงเปียกชุ่มในพริบตา

ดวงตาคมกริบของภีมภูมิต้องรังสีฆาตทันทีที่เงยหน้ามองขึ้นไปบนเรือนไม้ ภาพหญิงสาวอันเป็นที่รักกำลังถูกบังคับให้รำจนเลือดทาแก้มบนขอบระเบียงสูง ทำให้หัวใจของเขาเดือดดาลด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดที่สั่งสมมานับร้อยปี

“พิกุล! หยุดนะ!”

ภีมภูมิตะโกนลั่น เสียงของเขาทรงพลังแฝงด้วยกระแสจิตอาคมจนกลบเสียงฟ้าร้อง ชายหนุ่มชัก ‘พระขรรค์เงินโบราณ’ ออกจากฝัก ก้าวสับขาขึ้นบันไดเรือนไทยอย่างรวดเร็ว

“คุณภีม! อย่าเข้าไป! แถวนั้นลมมันแรงมาก!” ทีมงานตะโกนเตือน

ภีมภูมิไม่ฟังเสียงใคร เขาก้าวข้ามผ่านกลุ่มทีมงานที่นอนขวัญผวาอยู่บนเรือน ตวัดพระขรรค์เงินสลักอักขระกลางอากาศเป็นรูปยันต์เกราะเพชร แสงสีทองสว่างวาบขึ้นบดบังลมพายุสีดำจนแตกพ่ายเปิดทางให้เขาเดินตรงไปที่ระเบียงได้

“มึงมาแล้วรึ... อีขุนศรีวิสาร!” พิกุลตวาดกร้าว “มึงมาช้าไปแล้ว! จิตของมันถูกกูควบคุมไว้หมดแล้ว หากมึงใช้เวทมนตร์ทำลายกู... ร่างและจิตของมันก็จะแตกสลายไปพร้อมกับกู!”

ภีมภูมิชะงักเท้า ดวงตาคมกริบฉายแววว้าวุ่น เขารู้ดีว่าพิกุลไม่ได้พูดขู่ แรงอาฆาตที่ผูกติดกับจิตของพราวฟ้าในยามนี้แน่นหนาเกินกว่าจะใช้พลังพุทธคุณหักด้ามพร้าด้วยด้วยขวาน

“พิกุล...” ภีมภูมิค่อยๆ ลดพระขรรค์ลงสู้ข้างลำตัว ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก คุกเข่าลงบนพื้นไม้กระดานที่เปียกชุ่ม ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในกองถ่าย!

“พี่ภีมทำอะไรน่ะ?!” นิกส์ที่เพิ่งวิ่งตามขึ้นมาอุทานเสียงหลง

ประธานบริหารหมื่นล้าน ก้มศีรษะลงแนบพื้นไม้กระดานศาลาริมระเบียง กราบลงแทบเท้าวิญญาณพยาบาทและพราวฟ้า

“ข้า... ขุนศรีวิสาร ขอไถ่บาปทั้งหมดที่เคยทำไว้กับออเจ้า” น้ำเสียงของภีมภูมิแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรวดร้าว “ความเมินเฉยของข้า ความหลงใหลในกิเลสของข้าในอดีตชาติ ที่ทำให้เรื่องทั้งหมดต้องจบลงด้วยกองเพลิงและความตาย... ข้ายอมรับผิดทุกประการ”

ร่างของพิกุลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเลือดจับจ้องชายหนุ่มที่เคยเป็นชายในดวงใจในอดีตชาติ

“หากออเจ้าต้องการเลือดและชีวิตเพื่อล้างแค้น... อย่าเอากับพราวฟ้า เอาชีวิตของข้าไปแทน!” ภีมภูมิเงยหน้าขึ้น สบตาพิกุลอย่างเด็ดเดี่ยว “ข้ายินดีถวายชีวิตนี้ ให้ศิราภรณ์ดิ้นทองชิ้นนั้นปลดปล่อยออเจ้าจากนรกมงคลมืด!”

“พี่ภีม! ไม่ได้นะ!”

จู่ๆ เสียงของพราวฟ้าก็ดังแทรกขึ้นมา!

อานุภาพแห่งความรักและการสละชีวิตของภีมภูมิ กระตุ้นให้จิตวิญญาณของพราวฟ้าที่ถูกกดทับไว้ตื่นขึ้นมาอย่างอัศจรรย์! พราวฟ้าขบฟันแน่น ฝืนเกร็งกล้ามเนื้อทั้งร่างปฏิกิริยาต่อต้านการจับบังคับรำ มือเรียวที่เคยจีบงอสะบัดหลุดจากการควบคุมของกลุ่มควันดำ!

“คุณภีม... อย่าทำแบบนี้...” พราวฟ้าร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด เธอก้าวถอยหลังจากขอบระเบียง ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ ภีมภูมิ “ฉันเป็นคนจุดไฟ... ฉันเป็นคนกรีดหน้าพิกุล... ฉันต้องเป็นคนรับผลกรรมนี้เอง!”

ดาราสาวหันไปมองวิญญาณของพิกุลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ “พิกุล... เธอเอาศิราภรณ์ไปซ่อน เพราะเธอไม่อยากให้เราถอนคำสาป... แต่แท้จริงแล้ว เธอแค่ต้องการให้ใครสักคนยอมรับความจริง และเห็นความทรมานของเธอใช่ไหม?”

พิกุลสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ควันสีดำรอบตัวเริ่มปั่นป่วนอย่างหนักหน่วง เมื่อดวงจิตของหล่อนถูกสั่นคลอนด้วยความจริงใจของทั้งสองคน

“ศิราภรณ์ชิ้นนั้น... ไม่ได้ถูกซ่อนอยู่ในแม่น้ำ หรือในมิตินรกที่ไหนหรอก” พราวฟ้าหลับตาลง น้ำตาไหลริน “แต่มันถูกซ่อนอยู่ใน ‘หัวใจที่ไหม้เกรียม’ ของเธอเอง... เธอซ่อนมันไว้ในความแค้นที่ไม่มีวันดับ!”

วูบ!

คำพูดของพราวฟ้าคล้ายกับสายน้ำเย็นฉ่ำที่ชโลมลงบนจิตวิญญาณที่ถูกแผดเผา ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบก็ทะลักออกมาจากอกซ้ายของพิกุล! ศิราภรณ์ดิ้นทอง ที่เคยสูญหาย ค่อยๆ ลอยออกมาจากกลางอกของวิญญาณร้าย ปรากฏรูปร่างงดงามลอยอยู่กลางอากาศระหว่างคนทั้งสาม!

ภีมภูมิไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป ชายหนุ่มแทงพระขรรค์เงินลงบนพื้นไม้กระดาน ท่องพระคาถาถอนอาคมโบราณเสียงดังกระหึ่ม!

“อม ถอน มหาถอน ถอนสายสิญจน์ ถอนสายจิต ถอนสัจจะวาจาแห่งความพยาบาท... นะโม พุทธายะ!”

แสงเวทมนตร์สีทองจากพระขรรค์พุ่งเข้าห่อหุ้มศิราภรณ์ดิ้นทองชิ้นนั้น คราบเลือดแห้งกรังและกลิ่นอายความแค้นสีดำค่อยๆ มลายหายไป ละลายกลายเป็นผุยผงสีขาวลอยไปตามลมพายุ!

“อ๊ากกกกกก!”

วิญญาณของพิกุลกรีดร้องเสียงดังสนั่น แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงร้องด้วยความแค้น... แต่มันคือเสียงร้องของจิตวิญญาณที่กำลังได้รับการปลดปล่อยจากพันธนาการนับร้อยปี! ใบหน้าเน่าเฟะกึ่งหนึ่งค่อยๆ คืนกลับเป็นใบหน้าเนียนนุ่มงดงามของนางรำหลวงในอดีต ชุดสไบฉีกขาดแปรเปลี่ยนเป็นผ้าไหมสีฟ้าอ่อนสะอาดยิ่งนัก

พิกุลมองมือของตัวเองที่ไม่มีเล็บดำแหลมคมอีกต่อไป หล่อนทอดสายตามองพราวฟ้าและภีมภูมิที่นั่งจับมือกันแน่นอยู่บนพื้น

“ออเจ้าทั้งสอง... ได้ชดใช้กรรมด้วยหัวใจแล้ว” น้ำเสียงของพิกุลแว่วหวานสงบ “สัจจะคำสาปแช่งของข้า... บัดนี้ขอถอนคืนทั้งหมด ให้สิ้นสุดลง ณ ภพนี้ ชาตินี้...”

ร่างอันงดงามของพิกุลค่อยๆ กลายเป็นดวงสว่างสีขาวนวล ทอแสงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าที่เมฆฝนแตกตัวออก เผยให้เห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องส่องลงมากระทบเรือนไทยโบราณอย่างน่าอัศจรรย์

สายฝนหยุดตกแล้ว... เสียงปี่พาทย์ผีสางเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนในกองถ่ายที่ทยอยได้สติกลับคืนมา

พราวฟ้าทรุดตัวลงซุกอกของภีมภูมิด้วยความอ่อนล้า ชายหนุ่มตระกองกอดเธอไว้แน่นด้วยความรักและคุ้มครอง รอยแผลข่วนและรอยอักษรโบราณบนแก้มทั้งสองข้างของดาราสาว ค่อยๆ จางลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงผิวเนียนนุ่มดังเดิม ราวกับไม่เคยมีรอยแผลใดๆ เกิดขึ้นมาก่อน

“ขอบคุณนะ... คุณภีม” พราวฟ้ากระซิบเสียงแผ่ว

“ผมบอกแล้วไงครับ...” ภีมภูมิจุมพิตลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ “ว่าชาตินี้ ผมจะไม่ยอมปล่อยมือคุณอีกแล้ว”

บ่วงกรรมข้ามภพข้ามชาติที่ผูกพันด้วยความแค้นและเปลวเพลิง บัดนี้ถูกปลดล็อกลงด้วยความเสียสละและการอโหสิกรรมอันแท้จริง... ดาราสาวพราวฟ้าในวัยเบญจเพส ได้ก้าวผ่านเงามืดแห่งอดีต เข้าสู่ชีวิตใหม่ใต้แสงสว่างที่งดงามเคียงคู่กับชายผู้เป็นรักแท้ของเธอตลอดไป.