ตอนที่ 2 เด็กสาวปริศนา

สองข้างทางที่เคยมีบ้านคนประปรายตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นป่าเขารกครึ้มบรรยากาศรอบข้างเย็นเหยียบน่าขนลุกมีเพียงเสียงล้อรถบดถนนลูกรังสลับกับดินแดงที่มีแต่ฝุ่นฉาบผิว รถเก๋งสีขาวสะอาดค่อยๆ คืบคลานผ่านถนนไปเรื่อยๆ แม้ว่าสองข้างทางจะเริ่มเป็นป่ามากเสียกว่าจะเป็นบ้านคนแล้ว

"แกแน่ใจนะว่ามาถูกทาง....ไม่ใช่หลงทางนะ?? "

มินตราถามย้ำเป็นครั้งที่สิบเมื่อเห็นว่าทางข้างหน้าเริ่มไม่ใช่ทางที่รถควรจะเหยียบย่ำเข้าไป

"ฉันแน่ใจว่ามาถูกแล้วนะแก....สุดทางนี้ก็เดินเข้าไปอีก500เมตรก็จะถึงศาลเจ้าแม่แจ่มจันทร์แล้วแก"

ชลินทรามั่นใจเพราะที่ผ่านๆ มามีเพียงทางนี้เท่านั้นที่ถูกต้องตามคำบอกเล่าจากอินทิราหญิงสาวค่อยๆ ประคองตัวรถที่เริ่มจะโยกเยกเพราะทางที่แสนจะขรุขระจวบจนรู้สึกว่าไม่สามารถไปต่อได้อีกต่อไปแล้วหญิงสาวจึงจอดรถและเดินเท้าต่อไปโดยไม่ลืมเครื่องเซ่นบนบานศาลกล่าวที่ตระเตรียมไว้ติดสอยห้อยมือไปด้วย

"ถ้าแกแน่ใจก็รีบไปกันเถอะ...ฉันไม่อยากกลับค่ำนักหรอก...วังเวงพิลึกว่ะ"

มินตราเร่งเร้าพลางช่วยกันหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังกันเสียเต็มไม้เต็มมือหญิงสาวพิจารณาได้ว่าหากค่ำลงหนทางอันทุรกันดานนี้คงจะมืดมิดน่าหวาดกลัวเป็นแน่.....อยากกลับบ้านเสียจริง!!!

เส้นทางอันทุรกันดานที่มินตรากับชลินทราต้องฝ่าเดินดั้นด้นนั้นลำบากกว่าที่คาดคิดบ้างเป็นทางลาดบ้างเป็นทางชันจนสองสาวขมุกขมอมราวกับเพิ่งผ่านสนานรบมาเสียตั้งนาน มินตราได้แต่บ่นในใจว่าเพื่อนรักเธอช่างเป็นเอามากเสียจริงๆ เพราะอุตสาห์ทรมานทรกรรมดั้นด้นมาถึงป่าเขาเพื่อที่จะมาขอสิ่งศักสิทธิ์ปริศนาตามคำบอกเล่าจากเพื่อนสาวอีกคนเอาอย่างง่ายๆ

"นั่นไง....!!! ถึงแล้ววว!!! "

ชลินทราร้องตะโกนด้วยความดีใจเมื่อเห็นลานกว้างๆ ตรงหน้าใกล้ๆ ขอบผาสูงชันใกล้ๆ กันนั้นมีศาลขนาดใหญ่ตั้งอยู่โดยมีป้ายเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นเป้าหมายของเธอ...คุ้มหนักหนาที่ถ่อมา!!! ไม่รีรอที่จะเสียเวลาไปกว่านี้สองสาวรีบจัดแจงเครื่องเซ่นเครื่องไหว้โดยเร็วก่อนจะลงมือจุดธูปหอมจองตนกับเพื่อน ในขณะที่ทั้งสองกำลังยกมือประนมนั่นเองสายลมที่เคยไหวต้องกาย กลับนิ่งไม่สั่นไหวไม่มีแม้เสียงนกหรือสรรพสัตว์ใดๆ ร้องดั่งเช่นที่ผ่านมาราวกับว่าเวลารอบๆ ตัวได้หยุดลงกระทันหัน มีเพียงเสียงหอบหายใจของสองสาวและเสียงหัวใจเต้นตึกตักเท่านั้น

"สาธุเจ้าประคุณเจ้าแม่แจ่มจันทร์ผู้มีรักอันบริสุทธิ์ดุจธารน้ำใสบัดนี้ ลูกนามว่า ชลินทรา/มินตรา ยังไม่ได้พบกับรักแท้อันเป็นนิรันดร์ ขอพรอันประเสริฐ์ของเจ้าแม่ช่วยเกื้อหนุนผูกดวงรักของลูกให้พบกับเขาคนนั้นโดยเร็ววันเทอญ"

ฉับพลันสายลมก็กลับมาพัดไหวอีกครั้งราวกับตอบรับคำอธิษฐานตามประสงค์ ไม่รู้ว่ามินตราคิดไปเองหรือเปล่าว่าเธอได้ยินเสียงตอบกลับของเจ้าแม่มาตามสายลม เมื่อเสร็จสิ้นภาระกิจสุขสมสองสาวจึงกราบลาเจ้าแม่อีกครั้ง

"คำขอของพวกท่านจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะบันดาล"

เสียงๆ หนึ่งดังขึ้นขณะที่สองสาวคล้อยหลังออกจากลานกว้างเสียงของหญิงสาวที่ร้องบอกเรียกให้ทั้งคู่หันไปเผชิญกับหญิงสาวที่งดงามราวกับนางในวรรณคดี เธอดูเหมือนสาวชาวบ้านป่าแต่ทว่าดวงตากลับไม่มีประกาย แวบแรกทั้งสองใจหายวาบคิดว่าคงโดนผีหลอกกลางวันแซกๆ เอาเสียแล้ว แต่เมื่อร่างเน่งน้อยที่เดินตรงมาหาพวกเธอกลับสะดุดชายผ้าถุงของตนเองจนล้มหน้าขะมำไม่เป็นท่า

"โอ๊ย!!!!! .....เจ็บอ่า....!!! "

ใบหน้างามมีน้ำตาคลอด้วยความเจ็บปวดมือเรียวบางได้รูปกุมหัวเข่า ผ้าถุงผืนงามมีรอยขาดเพราะล้มจนเกิดแผลถลอก

"อย่าไปจับแผลนะ!!! เดี๋ยวเชื้อโรคจะเข้าแผลอีก!! "

คุณหมอสาวรีบปรี่เข้าประคองร่างบางให้ลุกขึ้นพลางพาเธอไปนั่งยังใต้ต้นไม้ใกล้ๆ เพื่อทำแผล เบื้องต้้นตามสัญชาตญาณ ชลินทราหยิบแอลกอฮอล์ขนาดพกพาฉีดทำความสะอาดบาดแผลแต้มยาแดงก่อนจะเปะพลาสเตอร์ยาลงบนบาดแผลเพื่อกันเชื้อโรคเข้า

"พรุ่งนี้ต้องบวมช้ำแน่วันนี้อย่าลืมประคบร้อนรอบๆ แผลนะ จะได้ช่วยบรรเทาเจ็บ"

คุณหมอสาวแนะพลางคลี่รอยยิ้มหวานที่ทำให้คนเจ็บอดที่จะพิศมองดวงหน้าคมคายสะดุดตาตรงหน้าอย่างถี่ถ้วนไม่ได้......คนอะไรหนอช่างดูสวยเท่ห์ถึงปานนี้!!! หญิงสาวพยักหน้ารับคำแต่สายตาที่ไร้ประกายแปลกๆ กลับมองคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา

"ว่าแต่หนูอยู่แถวนี้เหรอคะ....เมื่อกี้พี่ไม่ยักเห็นแถวนี้มีหมู่บ้านเลยเหรอ?? "

มินตราถามน้ำเสียงราบเรียบสายตาหวานทว่าแฝงลึกถึงแก่นนัยน์ตาจ้องมองเด็กสาวปริศนาที่ว่าไม่ละสายตาเช่นกัน

"...เอ้อ...จ๊ะ!! ลึกเข้าไปทางโพ้นจะเป็นหมู่บ้านกะหล่าแล ฉันชื่อแจ่มจ๊ะมีหน้าที่ดูแลศาลของเจ้าแม่นี้...พวกพี่มาแต่ไหนจ๊ะ"

เสียงเข้มของมินตราเรียกสติให้เด็กสาวที่บอกว่าชื่อแจ่มให้หันกลับมามองเธอพลางตอบคำถามที่เธอคาใจ แจ่มแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาของตนที่ได้เห็นตรงหน้าเมื่อสองสาวชาวกรุงที่เธอเคยพบนั้นมักจะสวยสดเพราะเครื่องแต่งหน้าที่ประทินโฉม แต่สองสาวนี้ไร้เครื่องเคราประทินโฉมแต่กลับดูอ่อนเยาว์และยังงดงามดั่งนางฟ้านางสวรรค์ หากคนที่ทำแผลให้เธอนั้นสวยเท่ห์น่ามองอีกคนก็สวยหวานหยาดเยิ้มเหมือนน้ำผึ้งเดือนห้าก็มิปาน

"พวกพี่มาจากกรุงเทพ...เพื่อนี่มาจากอยุทธยา...จ๊ะ"

ชลินทรายิ้มกว้างเมื่อเด็กสาววัย17ตรงหน้าเรียกเธอว่าพี่!!!! ไม่ใช่เรียกว่าป้าเหมือนยัยหลานตัวแสบของเธอทำเอาเธอถึงกับอารมณ์ดีเป็นที่สุด...เธอคงดูอ่อนเยาว์มากเด็กสาวจึงเรียกเธอเสมอพี่เช่นนี้

"โห...มาไกลโพ้ด...มาขออะไรกับเจ้าแม่หล่ะจ๊ะ!!! "

ดวงตาแป๋วแหววไร้เดียงสาของเด็กสาวถามซักไซร้ตามประสาเด็กไคร่รู้

" พูดไปก็อายนะหนู...ป้าแกมาขอผัวจ๊ะ...เห็นแกบอกว่าอยากมีผัว!!! จนตัวสั่นนนนน"

มินตราอดที่จะเเซะเพื่อนสาวด้วยความหมั่นไส้กับอาการระริกระรี้ที่เห็นเด็กรุ่นหลานเรียกเสมอพี่ไม่ได้ มิวายที่จะโดนคุณหมอสาวหันมาทำตาเขียวแล้วหยิกต้นแขนผ่องของตนเป็นการลงโทษ ท่าทีของสองสาวที่เปิดศึกทะเลาะกันเล็กน้อยนั้นเรียกเสียงหัวเราะของเด็กสาวตรงหน้าเล็กน้อย

" พี่ๆ ไม่ต้องขอหรอกจ๊ะ...เพราะชะตาพวกพี่มีบ่วงลิขิตชะตาอยู่แล้วแจ่มขอให้พวกพี่โชคดีเน้อจ๊ะ"

สิ้นเสียงของเด็กสาว สายลมหอบใหญ่ก็พัดหอบมาราวกับพายุทอร์นาโด พร้อมกับกลิ่นหอมแปลกๆ ก็ปะทะเข้ามากระทบกับโสตการรับกลิ่นของสองสาว มินตรารู้สึกเหมือนตัวเองถูกลมที่มีกลิ่นหอมนั้นโอบอุ้มร่างกายของพวกเธอขึ้นเหนือผืนดิน เธอพยายามตะโกนเรียกชลินทราแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบจากอีกฝ่าย ลมแปลกๆ นี้ทำให้ใจของเธอหวาดกลัวเสียจนแทบสิ้นสติแต่มือบางของเพื่อนสาวยังจับมือเธอไว้แน่นบ่งบอกว่าพวกเธอยังอยู่ด้วยกันอยู่

ชลินทราพยายามคว้าร่างเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าไว้เมื่อจู่ๆ เธอก็ถูกลมแปลกๆ หอบจนลอยขึ้นเหนือพื้นดินทว่าเด็กสาวที่ได้แต่ยืนยิ้มมองพวกเธอนั้นกลับไม่สะทกสะท้านถึงลมนั้นเลยราวกับว่าลมนี้เป็นฝีมือของเธอ!!! ชลินทราไม่เข้าใจถึงรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นจนน่าขนลุกนั้น พลางปัดป่ายควานหาเพื่อนสาวที่ถูกหอบมาด้วยกันจนกระทั่งมือบางของพวกเธอคว้าจับกันไว้มั่น ก่อนที่สติจะดับวูบชลินทราสาบานได้ว่าภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือร่างของเด็กสาวคนนั้นสลายกลายเป็นกลีบดอกไม้สีม่วงอมขาวลอยตามลมมาโอบอุ้มร่างของพวกเธอไว้!!!!!