ตอนที่ 3 ป่าเสลา

.ศ.2353 สมัยรัชกาลที่ 2

ท้องฟ้าที่เคยฉาบสียามเช้าของดวงอาทิตย์นั้นดูสุกสกาวร้อนแรงดั่งไฟเผา ต้นเสลาออกดอกสีม่วงอมขาวไปทั่วทั้งผืนแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์ ป่าเสลาในครานี้ดูเหมือนถูกย้อมไปด้วยสีม่วงขาวดูงดงามเกินบรรยาย ทว่าร่างบางอ้อนแอ้นกว่าวัยสี่สิบของ คุณหญิงเพ็ญ ที่นั่งเศร้าบนเกวียนนั้นกลับไม่ใยดีต่อสิ่งเจริญตารอบข้างแม้แต่น้อยดวงตาอ่อนแสงเหม่อมองพื้นเกวียนอย่างว่างเปล่าใบหน้าที่เคยงามหมดจดของหล่อนดูซูบผอมและซีดเซียวราวกับไม่ได้กินข้าวปลามาเสียหลายวัน ข้างกายของหล่อนมีเพียงข้ารับใช้คนสนิทที่ได้แต่ทำสีหน้าเป็นกังวลเมื่อเห็นว่าแม่เหนือหัวของตนซึมเศร้าเสียจนซูบผอม นางอิ่มปาดน้ำตาในดวงหน้าด้วยสงสารผู้เป็นนายเหลือแสน เพราะนางพึ่งสูญเสียบุตรีอันเป็นที่รักถึงสองคนด้วยพิษไข้ป่า ทั้งๆ ที่ไม่กี่เพลาก็จะถึงเรือนของตนอยู่แล้ว บรรยากาศโศกเศร้าของขบวนเดินทางของคุณหญิงเป็นไปอย่างเงียบเฉียบ จนกระทั้งทาสาคนหนึ่งกระหืดกระหอบวิ่งมารายงานหล่อนเรียกสติที่อุทรถึงบุตรี

"คุณหญิงขอรับคุณหญิง!!! " ทาสาหนุ่มกระหืดเรียกผู้เป็นนายหายใจหอบหน้าตาตื่นทำเอาแม่อิ่มถึงกัับทำสายตาตำหนิทาสาชายที่ทำตัวไม่เกรงใจผู้เป็นนาย

"มีอันใดอ้ายเกิ้ม!!! คุณหญิงท่านกำลังโศกเศร้าอยู่มิเห็นดอกฤา"

แม่อิ่มเอ็ดดุชายหนุ่มหน้ามลที่หอบหายใจอยู่ข้างเกวียน

"มีคน!!! มีคนสลบอยู่ขอรับ!!! มิผิดว่าเป็นสตรีสองนางแต่งกายประหลาดนักขวางทางเกวียนไว้ขอรับ"

ทาสาชายกลืนน้ำลายแห้งผากลงลำคอละล่ำละลักตอบอย่างเหนื่อยหอบ เมื่อยินว่าเป็นสตรีสองนางนอนสลบขวางทางเกวียนอยู่บัดนั้นคนเศร้าโศกกับการที่บุตรีของตนตายเพราะไข้ป่ากลับดึงสติกลับมาสู่ห้วงคนึงที่หลงหายไปเสียหลายวัน

"ว่าอันใดนะอ้ายเกิ้ม!!?? รอช้าอยู่ใยเล่าแม่อิ่ม...รีบพาข้าไปหาดูพวกนางเร็วเข้าเถิด"

สิ้นเสียงออกคำสั่งอันกระตือรือล้นของผู้เป็นนายสองบ่าวจึงรีบพากันประคับประคองร่างบางของหล่อนลงเกวียนมุ่งหน้าไปยังร่างไร้สติที่ทาสหนุ่มรายงานมา

ท่ามกลางกลีบดอกเสลาที่โปรยปรายลงบนพื้นดินที่มีเศษดินเศษใบไม้ทับถมร่างบางสองร่างนอนจับมือกันราวกับนางเทพธิดาที่ร่วงหล่นจากสรรค์ การแต่งกายของพวกนางดูผิดแผกเป็นสาวแรกแย้มเครื่องหน้าดูงามสะคราญตา คนหนึ่งงามคมคายคนหนึ่งหวานชื่นจิต ทว่าใส่เตี่ยวแบบจีนห้อไม่ใส่แถบแบบคนทั่วไปผมเผ้าสยายยาวประบ่าเป็นสีเลื่อมจะออกทองมิทองดำมิดำก็มิอาจบอกได้ถุงผ้าใบโตสะพายคล้องแขนเอาไว้รองเท้าทำจากผ้าหนาเตอะมีเชือกรัดกันหลุดดูแปลกประหลาด. คุณหญิงเพ็ญพินิจมองร่างนั้นอย่างถี่ถ้วน นึกเอ็นดูสงสาร หล่อนออกคำสั่งให้เหล่าทาสีทาสาให้พาสองสาวขึ้นเกวียนไปยังเรือนของตนพลางกำชับให้ดูแลนางดีๆ เฉกเช่นดูแลคนในครอบครัว ...ฤาทั้งสองนางน้อยนี้จะเป็นนางไม้นางสวรรค์ที่ฟ้าโปรดประธานมาให้นางได้ทดแทนบุตรีของนางกันหนอ.....

ชลินทรารู้สึกเหมือนร่างจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ เหมือนถูกบิดมวนท้องหลายๆ ตลบเธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของเธอเด่นชัดในมโนสำนึกเหมือนกับว่าร่างกายของเธอถูกย้อนเวลากลับความร้อนจากข้างในแผดเผาเธอจนเธอรู้สึกถึงความอึดอัดที่อยู่ภายในแต่ทว่าเธอไม่สามารถขยับได้ เกิดอะไรขึ้นกับเธอนะแล้วเพื่อนของเธออยู่ที่ไหนกัน!!! เมื่อคิดอย่างนั้นเธอจึงเริ่มร้องเรียกเพื่อนรักของเธอ

"ม...มิน....ยัยมิน...ก...แกอยู่ไหน" เสียงเธอแหบพร่าลำคอแห้งผากราวเป็นผง "นะ...น้ำ...หิวน้ำ"

ชลินทราร้องเรียก สักครู่ก็มีวัตถุเย็นๆ จ่อตรงปากหญิงสาวดื่มกินราวกับไม่ได้กินน้ำมาเสียหลายวันแต่ไม่ทันจะกลืนน้ำลงท้องน้ำบางอย่างที่มีรสขมเฝื่อนก็ถูกกรอกใส่ปากตาม ความขมเฝื่อนแทบอยากคายทิ้งแต่เสียงนุ่มนวลอ่อนโยนข้างๆ หูกลับคะยั้นคะยอให้กลืนลงไป เธอเชื่อฟังเสียงนั้นอย่างว่าง่ายก่อนจะเพลียจนหลับไปอีกหน

มินตราเองก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเช่นกันหญิงสาวพยายามขยับกายอันหนักอึ้งแต่ก็ได้แต่ควานหากระเป๋าคู่ใจ เธอได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนรักที่ร้องเรียกหา ทว่าเธอกลับไม่มีแรงตอบหญิงสาวที่มีความสามารถด้านกายภาพมากกว่าจึงได้แต่นอนนิ่งๆ กำหนดจิตขั้นพื้นฐานตรึกตรองพลังปราณภายในจนทั่วร่างตั้งแต่ปลายเท้าจรดสุดปลายเส้นผมสีน้ำตาล ดวงตากลมค่อยๆ กระพริบถี่ๆ ปรับทัศนียภาพตรงหน้าที่ดูแสบจ้า มองเห็นเพดานไม้ขัดเงาคิ้วน้อยก็ขมวดมุ่นงุนงง

" ที่นี่...ที่ไหนกัน..!!!!??? "

มินตราร้องถามคนที่นั่งอยู่ปลายเท้า แต่เมื่อสายตาเธอปรับจนได้ที่ร่างบางก็พลุงลุกตกอกตกใจ ตอนนี้เธอถูกคนแปลกหน้าแต่งตัวประหลาดๆ ล้อมรอบเตียงไม้ทุกคนยกเว้นเสียแต่ชายหนุ่มกับหญิงวัยสี่สิบที่นั่งอยู่บนเตียงต่างหมอบแทบพื้นและใส่แทบกับโจงกระเบนเหมือนที่เห็นบ่อยๆ ในละคร ในสมองของหญิงสาวประมวลผลว่าคงเป็นพวกกองถ่ายจึงไม่ค่อยตระหนกตกใจเท่าใดนัก

" ขอโทษนะคะที่รบกวนแต่ที่นี่...ที่ไหนเหรอคะ...แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

มินตรากลืนน้ำลายแห้งๆ ลงคออย่างลำบากโชคดีที่มีวิชาติดตัวอยู่บ้างจึงช่วยให้ไม่กระหายน้ำมากนัก. คนถูกถาม ทำสีหน้าประหลาดใจ

" เจ้าพูดอันใดฤาแม่..ข้าหาเข้าใจไม่"

ชายหนุ่มในเสื้อสีขาวสะอาดท่าทางจะเป็นหมอยาเพราะกลิ่นหอมบางๆ ที่ลอยออกมาจากตัวถามกลับ มินตรายิ่งงุนงงสำเนียกและภาษาไทยแท้ๆ แต่เธอกลับฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิดไม่ผิดว่านี่เป็นสำเนียงที่คนโบราณช่างพูดกันไม่ใช่หรืออย่างไร

" เอาเถอะพ่อหมอ...นางคงจักมิสร่างใข้..พูดเลื่อนเปื้อนเลอะเลือนไป...แม่หนู....ทำใจให้สำบายเถิดหนามิเป็นอันตรายอันใดแล้วดื่มยาแลพักก่อนเถิดแม่"

น้ำเสียงหวานละไมเนิบช้าหวานหูปัดป้องให้แทนมินตราพลางหันมาลูบหัวลูบหลังหญิงสาวอย่างเอ็นดู มินตรายังคงมึนงงแต่ด้วยสัญชาตญาณหญิงสาวก็ทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะหลับไปเพราะความเพลีย

เวลาปัจจุบัน

อินทิราหน้าซีดเซียวดวงหน้าที่เคยหมดจดมีรอยคราบน้ำตาที่ผ่านการร้องไห้มาเสียหลายวันข้างๆ มีสามีสุดที่รักและเพื่อนซี้อีกคนที่คอยประโลมปลอบเบื้องหน้าเป็นกลุ่มตำรวจชุดสืบสวนกับแม่ๆ ของเพื่อนๆ ที่โศกเศร้าพอๆ กับเธอเรื่องราวเจ้าแม่แจ่มจันทร์เป็นเพียงตำนานที่เล่าขานมานานแสนนานมิอาจฟันธงว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่แม้ครั้งยังเด็กอินทิราเคยไปสัการะอยู่บ้างจึงเอามาแกล้งชลินทราดูเธอเองก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องราวใหญ่โตถึงเพียงนี้เช่นกัน

" แม่...อินขอโทษอินไม่คิดว่ายัยเกมส์จะเชื่อเรื่องพวกนี้เลยแหย่ๆ มันไป...ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะพายัยมินไปด้วย....ไม่คิดเลยว่า....โฮ....."

อินทิราละล่ำละลักขอโทษขอโพยแม่ๆ ของเพื่อนสาวเป็นรอบที่ร้อยได้ เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นเสียด้วยซ้ำหากว่าจันจิราไม่รู้สึกแปลกๆ ว่าติดต่อสองสาวไม่ได้เธอเองก็ไม่นึกฝันว่าเพื่อนรักของเธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเหลือทิ้งแค่รถไว้ในป่ารกทึบ ความกลัวเกาะกินในใจของหญิงสาวด้วยอารมณ์ที่แปรปรวนหลังคลอดทำไห้ธอตกอยู่ในอาการของโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง

" ใจเย็นๆ นะลูกแม่ไม่โทษใครหรอกพวกนั้นไปเที่ยวเล่นเดี๋ยวคงกลับมาพักผ่อนเสียนะลูก...เดี๋ยวตำรวจเขาก็ค้นหาจนเจอ"

หญิงชราผู้เป็นแม่ของมินตราปลอบเธอเองก็ใจหายเมื่อจู่ๆ ลูกสาวคนเดียวของเธอก็หายไปแต่สายใยลึกๆ ของของเธอรู้ดีว่าลูกของเธอก็ยังอยู่มิได้เป็นอันตรายใดๆ

" ตำรวจโทรมาบอกแล้วแหล่ะ...คนแถวนั้นบอกว่าสองคนนั้นจะไปปฏิบัติธรรมในป่าเลยฝากฝังรถเอาไว้....นี่!!! เขาถ่ายรูปทั้งคู่มาให้ดู....ไม่ต้องห่วงหรอก...ดูสิ"

เป็นแม่ของชลินทราที่รีบเอารูปมาให้ดูเป็นภาพภายในถ้ำมืดที่ดูขลังร่างของสองสาวในชุดขาวนั่งสมาธิอยู่อย่างเงียบเฉียบน่าแปลกที่มีเหมือนออร่ากระจายล้อมรอบกายเอาไว้แต่ใครๆ ที่ได้ดูกลับคิดว่าเป็นการตกกระทบของแสงเท่านั้นเลยไม่มีใครได้เอะใจ ว่าร่างในชุดขาวนั้นไม่ใช่ร่างจริง!!!!!

แจ่มปาดเหงื่อกาฬเม็ดโตบนหน้าผากเมื่อเห็นหลังของชุดสืบสวนหายลับไปแล้วเธอใช้พลังที่สั่งสมมาเกือบสามพันปีจนเกือบหมดก๊อกหน้าที่เจ้าแม่แจ่มจันทร์ไม่ใช่เรื่องง่ายเอาเสียเลยแต่ทว่าหากเสร็จสิ้นภาระกิจนี้แล้วเธอจะไถ่บาปเมื่อครั้งยังเป็นนางอัปสรได้และกลับไปยังวิมาณที่เธอจากมาเกือบสามพันปีเสียที!!!